II SA/Gl 505/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Dnia 6 października 2014 r. w P. (przy zakładach "Z" S.A.) został zatrzymany do kontroli autobus należący do "C" sp. z o.o. w O. Jego kierowca M. P. oświadczył, iż wykonuje przewóz pracowników "Z" S.A. od kilku miesięcy (kilka razy dziennie). Osobom tym były wydawane bilety miesięczne. Nie posiadał wypisu z zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym ani innego zezwolenia na wykonywanie regularnego transportu drogowego. Zgodnie z oświadczeniem kierowcy jest on zatrudniony w "C" na podstawie umowy o pracę. Po wszczęciu postępowania w sprawie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, dnia 24 stycznia 2014 r., w imieniu "C" sp. z o.o. pismo do organu złożył radca prawny M. J., który wniósł o: - przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, którzy byli przesłuchani na etapie postępowania kontrolnego, gdyż strona nie mogła uczestniczyć w tym przesłuchaniu, - przeprowadzenie dowodu z oględzin miejsca dokonywanego przewozu regularnego celem sprawdzenia, czy to miało miejsce, - przedstawienie odpisów pełnomocnictw osób biorących w postępowaniu po stronie organu. Wniósł także o wyłączenie wszystkich pracowników, którzy bezpośrednio lub pośrednio brali udział w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji odmówił wnioskom pełnomocnik spółki. W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył "C" sp. z o.o. karę pieniężną za prowadzenie regularnego specjalnego transportu osób bez wymaganego zezwolenia w wysokości 8000 zł . Podstawą wymierzenia kary był art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym a szczegółowa stawka została ustalona na podstawie załącznika 3 lp. 2.1. do ustawy. Odwołanie od tej decyzji złożyła "C" sp. z o.o. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła organowi, iż przy wydawaniu decyzji dopuścił się szeregu uchybień związanych przede wszystkim z postępowaniem dowodowym. Naruszył między innymi zasadę legalności poprzez dokonanie ustaleń przed formalnym wszczęciem postępowania. Nie rozpatrzył wniosków skarżącej w trakcie postępowania. Nie wziął wreszcie możliwości innego wyjaśnienia zaistniałych okoliczności. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał skarżoną decyzję w mocy. W jego ocenie zarówno przeprowadzone postępowanie, jak i podjęte w jego wyniku rozstrzygnięcie odpowiadają prawu. Skargę na decyzję organu II instancji złożyła "A" sp. z o.o. z siedzibą w O. jako następca prawny "C" sp. z o.o. Domagając się alternatywnie uchylenia rozstrzygnięć obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego: - naruszenie art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 i art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca nie prowadziła regularnego specjalnego przewozu osób, - skierowanie decyzji do podmiotu, który nie jest prawdopodobnie stroną w sprawie gdyż nie wyjaśniono, czy kierowca M. P. faktycznie wykonywał przewozy w imieniu "C" sp. z o.o., - niewyłącznie z postępowania pracowników organu, jak pełnomocnik skarżącej wystąpił w swym piśmie, - nieprzesłuchanie świadka, który jako jedyny zeznawał przeciwko skarżącej (kierowcy), - pomyłki w uzasadnieniu odwołania (uzasadnienie zawierało odniesienia do innej sprawy administracyjnej), - brak powiadomienia skarżącej o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, -zaniechanie rozpatrzenia części odwołania, w szczególności zawartych w nim zażaleń. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego przez marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa. Naruszenie tego obowiązku, zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wysokość takiej kary, zgodnie z załącznikiem 3 do ustawy wynosi 8000 zł. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy należy przede wszystkim stwierdzić, iż organy administracji prawidłowo ustaliły, że kierowca firmy "C" sp. z o.o. M. P. dokonywał przewozu osób na obszarze województw [...] i [...]. Jak sam oświadczył po zatrzymaniu "przewozy wykonuję w imieniu i na rzecz "C" sp. z o.o., w którym jestem zatrudniony na umowę o pracę od 2013 r. Przewozy regularne specjalne osób do ww. zakładu wykonujemy codziennie od poniedziałku do piątku na trzy zmiany tj. 6:00; 14:00 i 22:00 na trasie z O. przez B. do P.". [...] "Każdy z pasażerów osobno posiada bilet miesięczny uprawniający go do przejazdu naszym autobusem". Dalej stwierdza "Nie wiedziałem, że potrzebujemy na takie przewozy zezwolenia oraz wypisu z zezwolenia na wykonywanie regularnego specjalnego przewozu osób [...]". Okoliczności powyższe są bezsporne, potwierdzone własnoręcznym podpisem przez M. P. Niezależnie od tego w aktach znajdują się kserokopie dowodów osobistych oraz biletów miesięcznych przewożonych osób. Zupełnie niezrozumiałe są przez to zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 i art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca nie prowadziła regularnego specjalnego przewozu osób – skoro okoliczność powyższa wynika wprost z oświadczenia kierowcy wykonującego przewóz. Skład orzekający przychyla się zatem do stanowiska organu, że dodatkowe przesłuchiwanie kierowcy mijało się z celem, gdyż okoliczność została wystarczająco wykazana. Reasumując, przewoźnik wykonywał regularny przewóz specjalny nie posiadając stosowanego zezwolenia (co ustalił organ w trakcie postępowania) zatem nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8000 zł było zupełnie zasadne. Skład orzekający za bezzasadne uznał zarzuty dotyczące niewyłączenia pracowników organu, których działania w ocenie pełnomocnika skarżącej naruszały standardy ochrony prawnej. Kontrola pojazdu miała miejsce dnia 6 października 2014 r. W tym dniu organ podjął inne działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Brak zatem podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia uprawnień procesowych strony a żądanie wyłączenia pracowników jest zupełnie nieuzasadnione. W konsekwencji brak było podstaw do zawieszenia postępowania. Co ważne, organ I instancji zapewnił stronie możliwość czynnego uczestniczenia w postępowaniu. Pełnomocnik skarżącej zarzuca organowi administracji, iż rozpatrując odwołanie nie rozpatrzył jednocześnie złożonego zażalenia na postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ szeroko odniósł się do wniosków dotyczących między innymi wyłączenia pracowników organu, czy też przesłuchania kierowcy. Uznał je za bezzasadne i służące jedynie przeciąganiu postępowania. Brak wyodrębnienia formalnego tej części rozstrzygnięcia przez organ II instancji można uznać za uchybienie, które jednakże w całokształcie sprawy nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podobnie należy potraktować uchybienia dotyczące pomyłki w uzasadnieniu (nieusunięte fragmenty "poprzedniego" tekstu oraz brak poinformowania skarżącej o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Uchybienia te nie mogły wpłynąć w żaden sposób na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargi.