VI SA/Wa 3904/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej B. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3904/14 oddalającego skargę B. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanowił: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić skarżacemu B. F. kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r., doręczonym wraz z uzasadnieniem skarżącemu B. F., w dniu 23 lipca 2015r., oddalił skargę, wniesioną na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Skarżący działając przez pełnomocnika profesjonalnego, pismem z dnia 25 sierpnia 2015 r., wniósł do Sądu skargę kasacyjną od wskazanego powyżej wyroku, wnioskując o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 523/05, System Informacji Prawnej Lex nr 198193), że aby wniesienie skargi kasacyjnej wywołało skutek w postaci wszczęcia sądowoadministracyjnego postępowania drugoinstancyjnego musi dojść do łącznego spełnienia następujących warunków, a mianowicie, skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "ppsa"), skargę wniósł uprawniony podmiot (art. 173 § 2 ppsa), skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 ppsa), zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 ppsa). Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 ppsa). Dokonując oceny spełnienia przez skargę kasacyjną pierwszego z wymogów jej prawidłowego wniesienia, to jest zachowania ustawowego terminu do jej złożenia, Sąd stwierdził, że nie został on dochowany. Zgodnie z wyżej powołanym art. 177 § 1 ppsa, skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Dzień doręczenia jest początkiem terminu, natomiast jego koniec następuje w momencie upływu trzydziestego dnia (art. 111 § 1 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 83 § 1 ppsa). Przy obliczaniu, który dzień jest dniem trzydziestym, nie uwzględnia się natomiast dnia, w którym nastąpiło doręczenie (art. 111 § 2 k.c. w zw. z art. 83 § 1 ppsa). W niniejszej sprawie skarżący, odpis wyroku z uzasadnieniem wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia otrzymał, jak już wyżej wskazano, w dniu 23 lipca 2015 r., tak więc termin do złożenia skargi kasacyjnej przez skarżącego upływał z dniem 24 sierpnia 2015 r., zaś skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł w dniu 25 sierpnia 2015 r. (por. datę stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę kasacyjną). W konsekwencji stwierdzić należy, że skoro pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną w dniu 25 sierpnia 2015 r., to uchybił ustawowemu terminowi trzydziestu dni do jej złożenia. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że skarga została wniesiona w terminie. Zgodnie z art. 178 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego, na mocy przywołanego art. 178 ppsa, skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, jako spóźnioną, należało odrzucić, o czym orzeczono, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi kasacyjnej orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.