II SAB/Sz 93/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Maria Mysiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi J. O. na bezczynność Burmistrza N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 17 lipca 2015 r. J.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej. Z treści skargi wynika, że skarżący w dniu 16 listopada 2014 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail) wystosował do Burmistrza pismo następującej treści: "W nawiązaniu do odpowiedzi Urzędu Miasta z dnia [...] r. znak [...] oraz z dnia [...] (dalej "Informacja") podpisanej przez Sekretarza Gminy – A.B.– S., będącej odpowiedzią na wnioski o informację publiczną dotyczący procedury partnerstwa publiczno-prawnego, a następnie zawarcia przez Gminę z niemiecką firmą umowy partnerstwa publiczno-prywatnego z dnia [...] (w skrócie umowa o PPP"), niniejszym zgłaszam wniosek o informację publiczną, wnosząc o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1/ W nawiązaniu do pkt 6 Informacji-proszę o przesłanie skanu odpowiedzi na pozew, który został doręczony Urzędowi Miasta w dniu 12.09.2014 r. o ile została złożona. 2/ Proszę o informację czy Gmina uznała roszczenia przewidziane w powyższym pozwie. Odpowiedź proszę udzielić na adres e-mail, z jakiego jest wysłany niniejszy wniosek." Skarżący dalej wyjaśnił, że 10 dni później, otrzymał drogą elektroniczną scan pisma Burmistrza z dnia 28 listopada 2014 r., w którym otrzymał odpowiedź na pytanie nr 2. Natomiast Burmistrz odmówił udzielenia informacji na pkt 1 wniosku, tj. udostępnienia odpowiedzi na pozew Gminy argumentując, że nie jest to informacja publiczna. W ocenie skarżącego takie stanowisko Burmistrza jest błędne i stanowi rażące naruszenie art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej polegające na nieudzieleniu informacji publicznej. Skarżący wniósł o : 1. Zobowiązanie Burmistrza do udzielenia informacji publicznej wskazanej we wniosku z 16.11.2014r. w nierozpoznanej części w terminie 14 dni od przekazania akt sprawy organowi; 2. Stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 zd. 1 P.p.s.a., że bezczynność Burmistrza miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. Wymierzenie organowi na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. grzywny w wysokości przewidzianej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; 4. Zasądzenie od organu, który dopuścił się bezczynności, kosztów niniejszego postępowania. Burmistrz w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wskazał, że wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Urzędu Miejskiego dnia [...] drogą mailową. Pismem z dnia 24 listopada 2014 r. Burmistrz udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek, a zatem nie uchybił terminowi do rozpoznania wniosku. Poinformował wnioskodawcę, że pytanie nr 1 zawarte we wniosku nie dotyczy informacji publicznej, natomiast odnośnie do pytania nr 2 udzielił informacji, że nie uznał roszczeń zawartych w pozwie Przedsiębiorstwa A. Gmina złożonego w Sądzie Okręgowym. W związku z powyższym nie można przypisać organowi zobowiązanemu do udzielenia informacji publicznej, że pozostaje w bezczynności. Z faktu niezadowolenia skarżącego treścią uzyskanej odpowiedzi nie można wywieść, że organ pozostaje w bezczynności. Ponadto Burmistrz wskazał, że skarga nie odpowiada wymogom formalnym skargi, gdyż wpłynęła drogą mailową bez podpisu skarżącego. Do odpowiedzi na skargę dołączone zostało pismo Burmistrza z dnia 24 listopada 2014 r. stanowiące odpowiedź na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej oraz wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2015 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący w zakreślonym terminie usunął brak formalny skargi składając podpisaną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Skarga jest niezasadna. Na wstępie niezbędne jest wyjaśnienie, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz.658). Sąd w niniejszej sprawie procedował na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), dalej określanej jako: "P.p.s.a", z uwzględnieniem zmian wprowadzonych wyżej wskazaną ustawą zmieniającą. Zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ustawodawca postanowił, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.), natomiast skierowania sprawy do rozpoznania w tym trybie nie uzależnił od woli strony. W niniejszej sprawie J.O. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co kwalifikowało skargę do rozpoznania przez sąd w trybie uproszczonym. Zarówno z treści skargi jak i odpowiedzi na skargę wynika, że fakty które poprzedziły wniesienie skargi są bezsporne. Natomiast istota sporu wynika z odmiennej oceny wnioskodawcy i zobowiązanego organu, charakteru prawnego pisma jakim jest odpowiedź na pozew w kontekście ustawy z dnia 6 września 2002 r. o udostępnieniu informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.). Skarżący domagał się bowiem od Burmistrza udostępnienia (drogą elektroniczną w formie skanu) w trybie przewidzianym wyżej wskazaną ustawą odpowiedzi na pozew jakiej Gmina udzieliła w sprawie przeciwko niej z powództwa Przedsiębiorstwa A. Odmawiając udostępnienia tej odpowiedzi na pozew Burmistrz stwierdził, że odpowiedź na pozew nie stanowi informacji publicznej, a przy tym stanowisko to uzasadnił. Skarżący kwestionuje taką kwalifikację odpowiedzi na pozew, gdyż uważa że tego rodzaju pismo jest informacją publiczną. Na podstawie podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 16 ust. 2 u.d.i.p. można również wnosić, że skarżący uważa, iż odmowa udostępnienia przedmiotowej odpowiedzi na pozew powinna zostać zawarta w decyzji, której w sprawie zobowiązany organ nie wydał. W zaistniałym sporze należy przyznać rację Burmistrzowi . Nie ulega wątpliwości, że Burmistrz , a więc organ jednostki samorządu terytorialnego, jaką jest gmina jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia posiadanej informacji publicznej. Wyjaśnić trzeba, że z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika, aby udostępnienie informacji publicznej następowało w formie decyzji administracyjnej. Na tle tej ustawy ukształtowało się orzecznictwo, akceptowane również w piśmiennictwie, że udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej. Taką samą formę ma powiadomienie wnioskodawcy, że zobowiązany podmiot nie posiada informacji wskazanej we wniosku lub że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Decyzję o odmowie udostępnienia zobowiązany podmiot wydaje tylko wówczas, gdy żądana informacja, będąca informacją publiczną, nie może zostać udostępniona z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Z powyższego wynika, że gdy zobowiązany do udostępnienia informacji podmiot posiada wskazaną we wniosku informację, lecz uznaje, że informacja ta nie jest informacją publiczną i z tego powodu nie może być udostępniona, to – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie -zawiadamia o tym wnioskodawcę na piśmie. Idąc tym tokiem rozumowania należy stwierdzić, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy pismo procesowe jakim jest odpowiedź na pozew udzielona przez podmiot wskazany we wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest informacją publiczną . Podkreślenia wymaga, że nie istnieje definicja legalna pojęcia informacja publiczna. Omawiana ustawa nie zawiera takiej definicji, jednakże art. 1 u.d.i.p. wprowadza ogólną zasadę uznającą każdą informację o sprawach publicznych za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą. Natomiast art. 6 u.d.i.p. jedynie egzemplifikuje kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu, a tym samym legalnej definicji tego pojęcia. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, na co wskazuje zwrot "w szczególności". W judykaturze i doktrynie utrwalił się pogląd, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. W niniejszej sprawie rozważenia wymaga, czy pismo procesowe jakim jest odpowiedź udzielona przez pozwany podmiot będący jednostką samorządu terytorialnego na pozew sądowy jest informacją publiczną w rozumieniu takim, jakie zostało wyżej przedstawione. W ocenie Sądu, odpowiedź na pozew Przedsiębiorstwa A., którą złożyła w sądzie Gmina ma charakter wyłącznie procesowy i poza procesem sądowym nie funkcjonuje. Nie jest dokumentem dotyczącym spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Za taką informację mógłby zostać uznany jedynie fakt udzielenia odpowiedzi na pozew, bądź ewentualnie sama informacja - tak jak przyjął to organ w niniejszej sprawie - o uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu powództwa. Natomiast sama odpowiedź na pozew nie jest dokumentem urzędowym, czy dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem czy też opinią. Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23.07.2012 r. sygn. akt I OSK 896/12, w odniesieniu do pozwu, a co w ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie odnosi się również do odpowiedzi na pozew: "Udostępnieniu podlegać może wyłącznie informacja publiczna, a więc informacja mająca walor "danych publicznych" w tym także takich, które przyjęły kształt dokumentów urzędowych, czego nie można stwierdzić w przypadku pozwu będącego dokumentem ściśle procesowym. Należy również zauważyć, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 1 ust. 2 stanowi, iż jej uregulowania nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis ten wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim inna szczególna ustawa reguluje ten dostęp, a pozwala na jej stosowanie tam, gdzie ustawa szczególna nie reguluje kwestii dostępności informacji publicznych. Udostępnienie pozwu jest natomiast możliwe wyłącznie w trybie uregulowanym w kodeksie postępowania cywilnego (...). Prawo wglądu do akt sprawy, otrzymywanie odpisów i wyciągów regulują przepisy k.p.c. (art. 9 i 525 k.p.c.). Gdyby nawet uznać, że treść pozwu jest informacją publiczną, to na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jego udostępnienie określają odrębne ustawy". Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie nie tylko pogląd ten w pełni podziela, ale ponadto nie dostrzega przy tym żadnych racjonalnych powodów do dokonania odmiennej oceny odpowiedzi na pozew od wyżej przytoczonej oceny pozwu. Z uwagi na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i zamieszczonych w Kodeksie postępowania cywilnego zasad wglądu do akt sprawy, otrzymywania odpisów i wyciągów, nawet przyjęcie, że odpowiedź na pozew jest informacją publiczną nie dałaby podstawy prawnej do udostępnienia tego pisma procesowego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu, dokonana przez Burmistrza ocena prawna odpowiedzi na pozew prowadząca do stwierdzenia, że jest to pismo procesowe nie mające waloru informacji publicznej – jest trafna i zgodna z prawem. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Dlatego należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.