II SA/Kr 877/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Iwona Niżnik- Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi B. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 28 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej B. T. kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta M. postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 152 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku B.T.-K., z dnia 10 marca 2015 r. o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Starosty M. z dnia 14 listopada 2014 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej A. sp.z.o.o. (o oznaczeniu [...] ) z wewnętrzną linią zasilającą oraz zjazdem publicznym na działkach nr [...] i [...] w S. odmówił wstrzymania wykonania wyżej wymienionej decyzji Starosty M. W uzasadnieniu organ podał, że art. 152 § 1 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Z zebranych do tej pory dokumentów nie wynika, aby decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji miała zostać uchylona w wyniku wznowienia postępowania. Ponowna analiza akt przedmiotowej sprawy oraz zgłoszone zastrzeżenia i wyjaśnienia co do zasadności wydanego pozwolenia na budowę nie dają powodów potwierdzenia naruszenia przepisów prawa, jakoby strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Czyli jest prawdopodobne, że w decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe zastrzeżenia odnośnie braku uznania B.T.-K. właściciela działki nr [...] w S. za stronę w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] nie zostaną uznane za zasadne. Od tego postanowienia zażalenie wniosła B.T.-K. ponawiając zarzuty dotyczące niezgodności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z przepisami prawa budowlanego. Wojewoda postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że weryfikacja ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz.U.2003.192.1883), które reguluje standardy jakości środowiska w zakresie pól elektromagnetycznych ustalone w porozumieniu z właściwym Ministrem Zdrowia. Projekt budowlany analizowanej inwestycji, w rozdziale projekt zagospodarowania terenu w pkt. 8 "Informacje i dane o charakterze i cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska (...)" uwzględnia wpływ inwestycji na środowisko w sposób ogólny tj. poprzez konkluzję, że nie ma obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, pole elektromagnetyczne (dalej: pem) o wartościach wyższych od granicznych nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkania ludzi, inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i dla ludzi. Rozdział zawiera tabelaryczne zestawienie (tabela l) wyników obliczeń zasięgów pem o poziomach oddziaływań większych od dopuszczalnych (tj. gęstości mocy pem większej lub równej O, l W/m2), emitowanych za pośrednictwem anten sektorowych i anteny radioliniowej o określonych parametrach. Lokalizacja przestrzenna sumarycznych zasięgów oddziaływania anten sektorowych została przedstawiona na rysunku "Projekt zagospodarowania terenu" w skali l :500, z uwzględnieniem azymutów, osi głównych wiązek, zwymiarowania zasięgu zsumowanego obszaru o gęstości mocy pem większego lub równego wartości 0,1 W/m2 anten sektorowych. Na rysunku uwzględniono również zasięgi oddziaływania pem dla anteny radioliniowej (parabolicznej). Zasięgi pem o poziomach oddziaływań wyższych od dopuszczalnych zostały również przedstawione w załączonym opracowaniu p.n. "MSL2005_D - Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej [...] " wrzesień 2014 r. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej (dalej: [...] ) miała być wyposażona: w dwie anteny sektorowe: model Kathrein 80010306 oraz Kathrein 80010634, usytuowane odpowiednio w azymutach 190° oraz 310°, zawieszone (środki elektryczne anten) na wysokościach 47,1 m i 47,4 m n.p.t, o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) 724 W i 631 W odpowiednio w ww. azymutach (zgodnie z tab. nr 1 i nr 2 tego opracowania); maksymalne nachylenie wiązek promieniowania względem powierzchni ziemi (tilt) wynosi dla każdego azymutu 10°, w jedną antenę radioliniową usytuowaną w azymucie 195° o równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (EIRP) 2818 W i zawieszoną na wysokości 45,0 m n.p.t. Analiza środowiskowa zawiera obliczenia rozkładów natężeń pem w otoczeniu sbtk z wykorzystaniem podstawowej zależności pomiędzy gęstością mocy pola (gęstość strumienia energii elektromagnetycznej), równoważną mocą promieniowaną izotropowo, odległością od anteny i funkcją tłumienia gęstości mocy pola elektromagnetycznego przy zmianie kąta odchylenia od kierunku maksymalnego promieniowania. Metoda ta jest uproszczoną, powszechnie stosowaną rysunkową metodą obliczeń rozkładów pem w otoczeniu stacji bazowych, zgodną z normą PN-EN 62311:2010 "Ocena urządzeń elektronicznych i elektrycznych w odniesieniu do ograniczeń ekspozycji ludności w polach elektromagnetycznych (O Hz - 300 GHz)". Zgodnie z definicją charakterystyki promieniowania anteny; pola te stanowią zamknięte powierzchnie, w ogólnym przypadku złożone z kilku powłok różnej postaci o gęstości pem wyższej niż dopuszczalna. Zasięgi występowania pem o poziomach wyższych od dopuszczalnych zostały przyjęte w oparciu o obliczenia inwestora. Funkcjonowanie anteny radioliniowej, skutkujące emisją za jej pośrednictwem pem nie wpłynie w sposób istotny na kumulacje pem. Fakt ten jest związany z charakterystyką promieniowania za pośrednictwem anten radioliniowych, które emitują promieniowanie w bardzo małym kącie bryłowym; tj. charakterystyce promieniowania o bardzo wyraźnej kierunkowości ("szpilkowe"). Anteny te służą do przesyłania danych pomiędzy poszczególnymi stacjami bazowymi co wymaga, aby pomiędzy każdymi dwoma skomunikowanymi radioliniami była zachowana bezpośrednia widoczność. Organ II instancji stwierdził, że przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy nie można pominąć następstw prawnych ewentualnych kumulacji (tj. uwzględnienia zasady superpozycji) oddziaływania pem przedmiotowej sbtk z pem pochodzącym z innych źródeł. W pkt 6 Wnioski i zalecenia opracowania "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych (...) podano lakoniczną informację, że w otoczeniu przedmiotowej stacji bazowej nie występują instalacje radiokomunikacyjne i radionawigacyjne ani inne instalacje emitujące pem w zbliżonym zakresie częstotliwości. Organ odwoławczy zweryfikował ten wniosek i stwierdził, w oparciu o informacje uzyskane z ogólnie dostępnej strony internetowej - serwisu BTSearch - zakładka: http://beta.btsearch.pl/ (źródło danych: Urząd Komunikacji Elektronicznej), która zawiera bazę danych o istniejących i potwierdzonych stacjach bazowych sieci komórkowych w Polsce, że w bezpośredniej bliskości przedmiotowej lokalizacji istotnie nie ma innych sbtk. Najbliżej położonymi stacjami bazowymi są: 1/ sbtk operatora sieci [...] w S. przy [...] A.S. - ok. 1,5 km w kierunku północnym, 2/ sbtk operatora sieci [...] w miejscowości Z. - ok. 2 km w kierunku południowo- wschodnim. Ze względu na znacząca odległość pomiędzy analizowaną stacją, a innymi ww. instalacjami, kumulacja oddziaływania tych stacji (w granicach wartości gęstości mocy pem większego od dopuszczalnego) nie będzie zachodziła. Zatem należy wykluczyć błędne ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie możliwość nieprawidłowego (niepełnego) ustalenia stron postępowania. Ponadto inwestor poinformował, że jedynym źródłem pola elektromagnetycznego w sąsiedztwie przedmiotowej stacji są napowietrzne linie elektroenergetyczne średniego oraz wysokiego napięcia. W konsekwencji uwzględnienia pól elektromagnetycznych emitowanych za pośrednictwem anten sektorowych oraz z uwzględnieniem pem anten radioliniowych ustalono obszar oddziaływania inwestycji, tj. obszar występowania pem o wartościach wyższych od granicznych, który jest zlokalizowany i mieści się w przestrzeni ponad działką nr [...] wzdłuż osi głównych wiązek. W konsekwencji ustalono strony postępowania. Starosta uznał za strony postępowania właścicieli działki, ponad którą znajduje się obszar o gęstości mocy pem o wartościach wyższych od dopuszczalnych, opierając się na wyznaczonym przez inwestora obszarze zsumowanego oddziaływania. Zatem w postępowaniu uczestniczyły podmioty władające nieruchomościami, nad fragmentami których zlokalizowane są strefy o gęstości pól elektromagnetycznych wyższych od dopuszczalnych. Jest to zgodne z praktyką działania organów administracji architektoniczno-budowlanej oraz orzecznictwem sądów administracyjnych w odniesieniu stacji bazowych telefonii komórkowej - stronami postępowania są właściciele lub użytkownicy wieczyści działek ponad którymi, zgodnie z opracowaniami kwalifikacyjnymi, będą zlokalizowane rozkłady pem o wartościach wyższych od dopuszczalnych. Również w świetle ogólnych zasad działania organów administracji publicznej według ustawy Kodeks postępowania administracyjnego tj. m.in. zasadami: pogłębiania zaufania obywateli, prawdy materialnej, informowania stron i ich czynnego udziału ww. zasady wyznaczania stron należy uznać za poprawne. W konkluzji opracowania dot. analizy środowiskowej stwierdzono, że obszary występowania pem o wartościach wyższych od dopuszczalnych (dla anten sektorowych i radioliniowych) "nie wystąpią w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi" zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. (...). Organ stwierdził, że generalnie stwierdzenia o braku występowania miejsc dostępnych dla ludności są poprawne dla aktualnego stanu zagospodarowania terenu. Wobec powyższego organ stwierdził, iż sąsiedztwo spornej inwestycji nie wpływa na zakres wyznaczony przepisami prawa - zagospodarowania przez B.T.-K. nieruchomości stanowiącej jej własność. Od tego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła B.T.-K. domagając się jego uchylenia. Skarżąca podniosła, że Starostwo Powiatowe w M. uniemożliwiło jej jako obywatelowi RP konstytucyjnego prawa do udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej, a co więcej odmówiono jej statusu strony w niniejszej sprawie. W 2014 r. skarżąca podpisała protest oraz wyraziła chęć aktywnego uczestnictwa w postępowaniu. Starostwo Powiatowe w M. zignorowało ten fakt. Zaś inwestor nadal utrzymuje, że stacja bazowa nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko oraz zdrowie ludzi. Jak wynika z raportu NIK oceniającego funkcjonowanie stancji bazowych na terenie K. w latach 2009 -2014 zazwyczaj po uruchomieniu stacji rozkład pół oraz ilości anten ulega niekiedy wręcz drastycznej zmianie (o kilkaset procent zwiększa się moc EIRP). Modyfikacje te dotyczą zmiany ilości anten, nie wymagają jednak ponownego pozwolenia na budowę ani zgłoszenia robót budowlanych. Nadużycia są zatem nieodłączną częścią takich inwestycji. Jak wynika z badań przeprowadzonych przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. oraz Komisję do spraw Bezpieczeństwa Elektromagnetycznego mieszkańcy zazwyczaj w takich sytuacjach byli świadkami istotnych zmian środowiskowych m.in. wymierania ptaków, chorób bezdomnych kotów oraz psów w najbliższym otoczeniu stacji. Wszystkie analizy przedstawiane przez inwestorów są uproszczone. Zgodnie z informacjami inwestora minimalna odległość zabudowań od obszaru pól elektromagnetycznych wyższych niż dopuszczalne wynosi 41 metrów, a działka skarżącej znajduje się 28 metrów od stacji bazowej. Inwestor stacji bazowej [...] twierdzi, że w otoczeniu stacji nie wystąpi obszar ograniczonego użytkowania. Jest to kolejne kłamstwo, ponieważ z powodu stacji bazowej skarżąca nie będzie mogła wykorzystać swojej działki na budowę domu dla syna. Organ orzekający w sprawie powinien opierać się na faktycznych uwarunkowaniach, a nie deklaracjach i domniemaniach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną wydanego w kontrolowanym postępowaniu postanowienia jest przepis art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W sytuacji złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, kończącej postępowanie, które zostało następnie wznowione, podstawowym obowiązkiem organu jest zatem ocena, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Podkreślić należy, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Przesłanka prawdopodobieństwa nie wymaga przy tym dowodu, albowiem prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Wskazać należy także, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. winna mieć charakter ścieśniający, słowo "prawdopodobieństwo użyte w tym przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 961/08). Odnosząc się do przesłanek negatywnych wstrzymania wykonania decyzji wskazać należy, że organ nie może wstrzymać wykonania decyzji, gdy wstępuje przesłanka przedawnienia określona w art. 146 § 1 k.p.a. Natomiast wystąpienie przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a. może być jedynie wynikiem ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a zatem nie może stanowić przeszkody do podjęcia postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji ("Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", B. Adamiak. J. Borkowski. Wydawnictwo C.H. Beck. Rok 2011). Także sam fakt zrealizowania choćby w całości inwestycji nie może być podstawą do uznania, że postępowanie o wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na jego realizację jest bezprzedmiotowe, gdyż po pierwsze ustawa takiej negatywnej przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji nie przewiduje a po drugie postanowienie takie nie jest bez znaczenia choćby w aspekcie uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. W rozpoznawanej sprawie organy prowadzące postępowanie nie zbadały przesłanek wznowieniowych wynikających z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., które mogły mieć wpływ na ocenę prawdopodobieństwa uchylenia decyzji na skutek wznowienia postępowania. Tym samym, ustalenia organów nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co powoduje, że kontrolowane postępowanie dotknięte jest wadami, które musiały prowadzić do wyeliminowania postanowień organów obu instancji z obrotu prawnego, bowiem zaistniałe uchybienia miały istotny wpływ na sposób orzekania. W sprawie tej doszło do wznowienia postępowania z wniosku skarżącej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. z tej przyczyny, iż nie uczestniczyła ona bez swej winy w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ I instancji w zasadzie nie uzasadnił, dlaczego jego zdaniem nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji (nie zachodzi prawdopodobieństwo jej uchylenia), organ II instancji natomiast opisał promieniowanie jakie emitują anteny zamontowane na tej stacji, wskazał że stronami tego postępowania są jedynie właściciele działki [...] (na której zlokalizowana jest inwestycja) gdyż tylko w przestrzeni nad tą działką występuje ponadnormatywne (o gęstości wyższej niż wartości graniczne) promieniowanie pem i wskazał, że promieniowanie takie nie występuje w miejscach przebywania i zamieszkania ludzi. Organ w żaden sposób nie odniósł się do sytuacji prawnej skarżącej, na wniosek której wznowiono postępowania i nie ocenił czy zachodzi prawdopodobieństwo, że powinna być ona stroną tego postępowania tj. czy nie zachodzi prawdopodobieństwo, że nieruchomość której jest właścicielką znajduje (bądź nie znajduje) się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Ustalenie, że zachodzi prawdopodobieństwo zaistnienia tej okoliczności – ziszczenia się przesłanki wznowieniowej (która to okoliczność prowadzić by musiała do uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę) winna być badana przez organ administracji. Badanie takie nie zostało przeprowadzane. Sąd zwraca uwagę, iż stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest jakimś szczególnym obiektem budowlanym, co do którego organy prowadzą postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę w odmienny sposób niż czynią to w stosunku do innych obiektów budowlanych – w szczególności ustalając krąg stron tego postępowania. Sprawa administracyjną dotycząca pozwolenia na budowę tego typu obiektu musi być prowadzona w taki sam sposób jak w stosunku do innych obiektów i na tych samych zasadach ustala się krąg stron tego postępowania tj. oceniając przymiot strony przez pryzmat art. 28 ust 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 roku (Dz. U. Nr 156 z 2006 roku, póz. 1118 tekst jedn. z późn. zm.). Przepis art. 28 ust 2 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei art. 3 pkt 20 powołanej wyżej ustawy przesądza, iż ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2007 r. II OSK 1321/2006 wyraził stanowisko, iż "w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwy organ wyznacza każdorazowo na potrzebę konkretnej sytuacji biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z projektowanym obiektem budowlanym". W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano także, iż " z regulacji powyższej (art. 28 ust 3 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane) wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu. Zatem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w tak ustalonym obszarze, jako dysponujący tytułem prawnym do działek położonych w strefie oddziaływania, posiadają interes prawny i są - oprócz inwestora - stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę tej inwestycji. W takiej sytuacji nie ma znaczenia, czy działki te graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować dalej położone tereny ..." . Identyczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1.12.2008 r. II OSK 1508/2007. Stanowisko to podziela także sąd rozpoznający niniejszą sprawę, a w ocenie sądu organy administracji nie zastosowały się do tych wskazań. Organy administracji powinny więc ocenić, czy przedmiotowy obiekt budowlany jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej mógł ograniczyć zagospodarowanie nieruchomości skarżącej mając na uwadze funkcję tego obiektu jego wielkość, konstrukcję oraz inne cechy charakterystyczne do których niewątpliwie zalicza się promieniowanie jakie emitują zamontowane na wieży, anteny sektorowe i radioliniowe. Promieniowanie jednak jest tylko jednym z możliwych oddziaływań tej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w tym skarżącej. Jak wynika z akt administracyjnych jest to obiekt budowlany o niespełna 50-metrowej wysokości, składający się z posadowionej na płycie fundamentowej wieży kratowej, na której zamontowane są zespoły anten. Organ winien poddać analizie możliwość (prawdopodobieństwo) wpływu tego całego, o znacznych wymiarach obiektu (a nie tylko promieniowania zamontowanych na nim anten) na nieruchomość skarżącej. Oczywiście taka rzetelna analiza powinna być przeprowadzona także, w zakresie emitowanego promieniowanie (ponadnormatywnego lub zbliżonego do tych wartości), gdyż jest to dodatkowy aspekt charakteryzujący tego typu obiekty budowlane a wprowadzające dodatkowe (w stosunku do innych obiektów budowlanych) uciążliwości. Ale i takiej rzetelnej analizy organ w skarżonej decyzji nie przeprowadził. Nie wskazał nawet jak położenie nieruchomości skarżącej ma się do emitowanego promieniowania. Jak mowa o tym wyżej, organ nie poddał także analizie wpływu całego obiektu budowalnego na nieruchomość skarżącej i nie ocenił czy w związku z tym wpływem nie zachodzi prawdopodobieństwo, że przesłanka wznowieniowa faktycznie istnieje a zatem czy nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego – co za tym idzie - czy nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie organy prowadzące postępowanie zobowiązane będą dokonać rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, mając na uwadze przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a., ze szczególnym uwzględnieniem przesłanki wskazanej w pkt 4 powołanego przepisu. Zajęte w sprawie stanowisko organy powinny zaś uzasadnić stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W związku powyższym, z uwagi na nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania i nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie przepisu art. 200 w/w ustawy.