I OZ 1581/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 789/15 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 789/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu wniosku G. G., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II zobowiązał wnioskodawcę do podania i uprawdopodobnienia okoliczność o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." - w terminie 7 dni pod rygorem oddalenia wniosku. Wezwany jednakże nie udzielił odpowiedzi w powyższym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdził, że skarżący nie wskazał, jakie ewentualne negatywne następstwa może spowodować wykonanie zaskarżonego aktu. Skarżący nie podał żadnych okoliczności, które można by ocenić w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podstawą uwzględnienia tego rodzaju wniosku nie mogą być zarzuty dotyczące prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, albowiem w postępowaniu wpadkowym jakim jest ocena zasadności wstrzymania wykonania aktu, kwestia ta leży poza zakresem kognicji Sądu. Legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie bowiem stanowić przedmiot postępowania sądowego w sprawie. Z tego względu też rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania nie może prowadzić w istocie do rozpoznania sprawy. Dodatkowo Sąd I instancji wyjaśnił, że nałożony na skarżącego obowiązek – poddanie się badaniom psychologicznym – ma na celu stwierdzenie istnienia bądź braku przeciwwskazań psychologicznych w powołanym zakresie. Powyższe leży także w interesie innych użytkowników dróg. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że zaskarżona decyzja jest wynikiem przekroczenia przez skarżącego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z kolei objęty skargą akt w efekcie zmierza do wyeliminowania z ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w tym ruchu. Kontrolowana decyzja sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu, czy jego bliskim znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom jest - w sytuacji stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.). Jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu, od którego będą przysługiwały środki zaskarżenia na zasadach ogólnych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł G. G., domagając się jego uchylenia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek wadliwego przyjęcia, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie wnoszącego zażalenie skierowanie go na badanie psychologiczne poniesie za sobą nieodwracalne skutki, niwecząc sens i cel postępowania administracyjnego. Poddanie się badaniu doprowadzi do sytuacji, w której wydana decyzja zostanie wykonana, a jej uchylenie przez Sąd nie przywróci stanu poprzedniego. Skarżący jest Włochem i nie włada w dostatecznym stopniu językiem polskim. W ocenie skarżącego okoliczność ta stwarza realną obawę, że nie będzie w stanie pozytywnie przejść badania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., bowiem w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania. Ponadto należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, że w zaskarżonej decyzji organ potwierdził jedynie zasadność skierowania skarżącego na badania psychologiczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. W takiej sytuacji, nie może ona spowodować skutków jakie wskazywał skarżący a związanych z uniemożliwieniem prowadzenia spraw spółki, która na terenie gminy B. realizuje Budowę [...]. Uzasadnienia wystąpienia tych przesłanek nie stanowią argumenty o konieczności posiadania prawa jazdy, bowiem w zaskarżonej decyzji organ potwierdził jedynie zasadność skierowania skarżącego na badania psychologiczne. Zaskarżona decyzja nie pozbawia więc skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Ponadto w postępowaniu incydentalnym wszczętym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie jest uprawniony do badania legalność tej decyzji. Podnoszone zatem w zażaleniu kwestie dotyczące udzielenia skarżącemu przez funkcjonariusza Policji błędnej informacji o nienaliczeniu punktów karnych z uwagi na nieposiadanie polskiego dokumentu prawa jazdy pozostają poza przedmiotem oceny w tym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.