II SA/Rz 1027/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skarg: Z. P. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów - postanawia - odmówić przyznania wnioskodawczyni Z. P. prawa pomocy. Z. P. w sprawie ze skargi swojej oraz odrębnej skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów wniosła o ustanowienie radcy prawnego. Z zawartego w tym wniosku oświadczenia, jak też danych nadesłanych w odpowiedzi na wezwanie o ich uzupełnienie wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Mieszka w domu o pow. 96 m.kw. Jest właścicielką nieruchomości rolnej o pow. 2,5392 ha. W prowadzeniu gospodarstwa rolnego (uprawia maliny i kukurydzę) korzysta z pomocy syna. Na opłacenie niniejszej skargi pożyczyła środki pieniężne od dzieci. Jako swoje comiesięczne wydatki strona wskazała: 500 zł – lekarstwa i żywność, 110 zł – gaz, 100 zł – prąd, 24 zł – woda i kanalizacja, 43,25 zł – wywóz śmieci, 250 zł – opał, 31,98 zł – telefon, 92 zł – wydatki na prowadzenie gospodarstwa rolnego, 16 zł – podatek rolny. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie posiada żadnych pojazdów mechanicznych. Zysk, który w tym roku uzyskała z prowadzonego gospodarstwa rolnego to tylko 600 zł z uwagi na suszę. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Żądając przyznania prawa pomocy Z. P. zaznaczyła, że jego zakresem objęte jest ustanowienie radcy prawnego, co mieści się w tzw. częściowym prawie pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wsparcie takie przeznaczone jest dla osoby, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z danych przedstawionych przez Z. P., jej comiesięczne wydatki to kwota ok. 1667 zł, natomiast miesięczny dochód (obejmujący rentę – 1195,08 zł, środki uzyskiwane z prowadzenia gospodarstwa rolnego – 50 zł oraz środki pieniężne z dopłat rolniczych – 157 zł) to kwota ok. 1402 zł. Wynikająca z porównania powyższych wartości różnica w wysokości ok. 235 zł może więc zostać przeznaczona przez stronę na pokrycie wydatku na wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika. Należy bowiem mieć na względzie, że w obecnych warunkach bardzo dużej konkurencji na rynku usług prawniczych, z pewnością możliwe jest znalezienie zawodowego prawnika, którego należność może zostać dostosowana do dochodów strony oraz może jej zostać rozłożona na dogodne dla niej raty. Trzeba też podnieść, że motywując potrzebę ustanowienia radcy prawnego skarżąca wskazała na swój wiek i stan zdrowia, jak też obowiązki pracownicze swego syna, które to okoliczności stanowią przeszkodę do uczestnictwa w posiedzeniach sądowych. W związku z powyższym wskazać trzeba, że stawiennictwo stron na posiedzeniach sądowych nie jest w myśl art. 91 § 2 P.p.s.a. konieczne. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd zasadniczo rozstrzyga w granicach sprawy i nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, jak też powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że z urzędu uwzględnia nieprawidłowości zaistniałe w postępowaniu administracyjnym. Mając to wszystko na uwadze orzeczono o odmowie ustanowienia na rzecz skarżącej radcy prawnego uznając, że jej sytuacja materialna pozwala na jego ustanowienie we własnym zakresie, jeśli strona uznaje udział takiego pełnomocnika w sprawie za potrzebny. Podstawę orzeczenia stanowi art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.