IV SA/Wa 2622/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2015 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "Dyrektor", "GDDKiA"), po rozpoznaniu wniosku Centrum [...][...] Spółki z o. o. z siedzibą w K. (dalej "skarżącej") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Dyrektora (z upoważnienia którego działał Zastępca Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w K.) z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z urządzeniami budowlanymi oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną ma działce nr [...] położonej w m. S., przy drodze krajowej nr [...] (dalej również jako "planowana inwestycja"), utrzymał własne postanowienie w mocy. Stan sprawy przedstawiał się następująco: W dniu 18 lutego 2015 r. wpłynął do GDDKiA wniosek Burmistrza Miasta i Gminy S. w sprawie uzgodnienia w trybie art.106 K.p.a. projektu decyzji zgodnie z wymaganiami art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., 647 ze zm.). Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Dyrektor odmówił uzgodnienia złożonego projektu decyzji. GDDKiA ustalił, że teren objęty inwestycją przylega do pasa drogi krajowej nr [...] oraz drogi gminnej w obszarze ich skrzyżowania. Ponadto zlokalizowany jest w pobliżu skrzyżowania [...][...] z drogą krajową nr [...]. Skrzyżowanie [...][...] z drogą gminną nie jest wyposażone w dodatkowe pasy ruchu. W rejonie skrzyżowania zlokalizowana jest zatoka autobusowa. Zdaniem Dyrektora zapis zawarty w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy w zakresie komunikacji: "dostęp do drogi publicznej – drogi gminnej, zgodnie z zezwoleniem nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...].11.2014 r. (znak [...]), oraz zgodnie z analizą nie jest urządzony zjazd z drogi publicznej na teren objęty wnioskiem", pomija zupełnie kwestię lokalizacji nowego znaczącego generatora ruchu pojazdów i pieszych obciążającego pośrednio drogę krajową nr [...] w tym jej skrzyżowanie z drogą gminną. Dyrektor stwierdził, że lokalizacja budynku handlowo-usługowego w bliskim sąsiedztwie powyższego skrzyżowania oraz dodatkowo w pobliżu skrzyżowania z [...][...] z drogą krajową nr [...] wymaga szczegółowej analizy geometryczno-ruchowej zmierzającej do wdrożenia rozwiązań technicznych zapewniających bezpieczeństwo ruchu pojazdów i pieszych oraz płynność potoku ruchu na drodze krajowej. GDDKiA podniósł, że na etapie postępowania mającego na celu ustalenie warunków zabudowy, nie posiada niezbędnej dokumentacji oraz danych geometryczno-ruchowych pozwalających na wnikliwą ocenę projektowanego na działce [...] na bezpieczeństwo ruchu i przepustowość zarówno w zakresie istniejącego skrzyżowania [...][...] z drogą gminną do której włączony zostanie projektowany obiekt handlowy, jak też układu drogowego [...][...] i [...]-[...]. Zdaniem GDDKiA, wobec powyższego, rozstrzygnięcie kwestii dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej może nastąpić wyłącznie po przeprowadzeniu odrębnego postępowania administracyjnego na wniosek inwestora, na etapie którego Dyrektor, zbierze pełny materiał dowodowy niezbędny do ustalenia niezbędnego zakresu przebudowy skrzyżowania [...][...] z drogą gminną oraz ewentualnego skrzyżowania [...][...] z [...][...]. Dyrektor wskazał, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę inwestor obiektu handlowego winien bezwzględnie uzgodnić z GDDKiA jako zarządcą drogi [...][...] i [...][...] zakresu konicznej przebudowy skrzyżowania [...][...] z drogą gminną. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji. Skarżąca podniosła przede wszystkim, że: - obsługa komunikacyjna obiektu odbywać się będzie z drogi gminnej, a nie bezpośrednio z drogi krajowej nr [...], a odległość do poszczególnych skrzyżowań wynosi – [...][...] z drogą gminną około 28 m, a [...][...] z [...][...] około 223 m; - planowany do realizacji obiekt handlowo-usługowy nie jest obiektem o charakterze wielkopowierzchniowym i nie stanowi generatora ruchu; z przeprowadzonego w 2010 r. generalnego pomiaru ruchu wynika, że dobowe natężenie ruchu na odcinku [...][...][...]-S[...] wynosi 3152 pojazdy silnikowe ogółem, co stanowi poniżej 300 pojazdów na godzinę, natomiast na odcinku [...][...] S.G. wynosi 9911 pojazdów silnikowych ogółem, co stanowi powyżej 400 pojazdów na godzinę; - bezpośrednio przy drodze krajowej nr [...] zostały usytułowane inne podmioty gospodarcze, w tym Delikatesy C., oddane do użytku w 2014 r., a posiadające obsługę komunikacyjną bezpośrednio z [...][...] pomimo, że usytułowane zostały na odcinku drogi o 3 razy większym natężeniu ruchu w porównaniu z drogą [...][...]; takie nierówne traktowanie podmiotów gospodarczych narusza podstawowe zasady państwa pranego, w tym art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; - zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 430) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zjazd z drogi klasy GP, G lub Z do obiektu wymienionego w art. 55 ust. 1 pkt. 3, w wypadku uzasadnionym względami bezpieczeństwa ruchu, może być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h; w rozpatrywanej sprawie fakty są następujące: komunikacja nastąpiłaby przez zjazd z drogi niższej kategorii D (droga gminna), charakteryzującej się zdecydowanie niższym miarodajnym natężeniem ruchu. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie i rozpoznaniu ww. wniosku, GDDKiA utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Przede wszystkim wskazał, że przedmiotowa inwestycja będzie stanowiła znaczący generator ruchu pojazdów w szczególności tych o dużych gabarytach, które mogą blokować skrzyżowanie drogi krajowej [...] z drogą gminną i zakłócić płynność ruchu w jego obrębie. Zdaniem Dyrektora, nie ulega wątpliwości, że wzrost natężenia ruchu w obrębie przedmiotowego skrzyżowania, wpłynie negatywnie na warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego i pogorszenie płynności ruchu. Dyrektor wskazał na realne ryzyko najechania na tył skręcających pojazdów, ze względu na wysokie prędkości przejeżdżających pojazdów oraz słabą dostrzegalność skrzyżowania. Pojazdy poruszające się drogą krajową mogą być zaskakiwane oczekującymi pojazdami do skrętu w lewo, natomiast droga krajowa nr [...] na tym odcinku zaliczona jest do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP), na której kierowcy oczekują komfortowych warunków ruchu i nie spodziewają się blokujących ruch pojazdów. Po wybudowaniu zaś projektowanego obiektu zdecydowanie zwiększy się liczba wykonywanych manewrów w obrębie skrzyżowania. Organ stwierdził także, że dokonując oceny wyłącznie literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu i jako organ uzgadniający nie może ich zmieniać ani sam określać, jak również określić innych warunków. Centrum [...][...] Sp. z o. o. z siedzibą w K. wniosło skargę na powyższe postanowienie, Zarzucając GDDKiA naruszenie: - art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nierówne potraktowanie skarżącego w stosunku do innych przedsiębiorców – właścicieli nieruchomości znajdujących się przy drodze krajowej nr [...], którym uzgodniono inwestycje; - § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez nieuzgodnienie inwestycji pomimo zaistnienia przesłanek do zastosowania ww. przepisu, bowiem zostały spełnione wszelkie warunki techniczne; - art. 7 K.p.a. poprzez niedokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i tym samym uznanie, że skomunikowanie nieruchomości skarżącego z drogą gminną nie jest możliwe z uwagi na pogorszenie płynności w ruchu drogowym czy też z uwagi na negatywny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym; - art. 8 K.p.a. poprzez niewskazanie żądnych przesłanek czy analiz, które potwierdziłyby słuszność stanowiska organu, zwłaszcza w zakresie uznania, że skomunikowanie działki skarżącego znajduje się w obszarze skrzyżowania, jak również pogorszy stan bezpieczeństwa ruchu; - art. 77 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a przez to naruszenie podstawowej zasady postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie, poza gołosłownymi stwierdzeniami, dlaczego lokalizacja zjazdu w tym miejscu jest niemożliwa. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca powołała się w skardze na argumenty wyrażone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodatkowo wskazała, że stwierdzenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że zaprojektowany zjazd znajduje się w niedalekiej odległości od skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą gminną, co bezpośrednio oddziałuje na płynność ruchu drogowego, nie zostało poprzedzone żadną analizą czy chociażby opinią w tym zakresie, zaś z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika jakoby zaprojektowany zjazd znajdował się w sferze oddziaływania skrzyżowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty w niej podniesione za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r. została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Stosowanie zaś do art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, GDDKiA nie przeprowadził w sprawie postępowania wyjaśniającego, z którego w sposób przekonujący wynikałoby, że proponowany zjazd z dogi gminnej, wpłynie na tyle negatywnie na bezpieczeństwo ruchu w rejonie skrzyżowania z drogą krajową [...], że uzasadniona jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie było postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z urządzeniami budowlanymi oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną ma działce nr [...] położonej w m. S., przy drodze krajowej nr [...]. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 59 ust. 1 w/w wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z uzgodnieniem inwestycji, która zlokalizowana jest na działce przylegającej między innymi do drogi krajowej nr [...]. Zarządcą dróg krajowych jest GDDKiA (art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – Dz. U. z 2015 r., poz. 460, dalej jako: "u.d.p."). Przepis art. 35 ust. 3 u.d.p. nie określa wytycznych, jakimi powinien kierować się zarządca drogi w realizacji obowiązku uzgodnienia z nim możliwości włączenia do ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji. Niemniej jednak zarządca drogi powinien w tym zakresie mieć przede wszystkim na względzie działanie zgodne z zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze krajowej, będącej w zarządzie organu uzgadniającego. Należy jednak stwierdzić, że w takim wypadku powinien wnikliwie zbadać rzeczywisty wpływ usytuowania inwestycji na bezpieczeństwo ruchu w analizowanym rejonie. Jak już wyżej wskazano, przedmiotowego uzgodnienia w/w organ dokonał w oparciu o art. 35 ust. 3 u.d.p., stosownie do treści którego "zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego część zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą". Jak wynika z akt sprawy działka na której planowana jest uzgadniana inwestycja przylega do drogi krajowej oraz do drogi gminnej. Zjazd publiczny na teren inwestycji będzie odbywał się z drogi gminnej. Niemniej jednak droga gminna łączy się z drogą krajową nr [...] za pomocą skrzyżowania. Organ wskazał, że planowana inwestycja (budynek handlowo-usługowy): "będzie stanowiła znaczący generator ruchu pojazdów, w szczególności tych o dużych gabarytach, które mogą blokować skrzyżowanie ww. drogi krajowej z drogą gminną i zakłócić płynność ruchu drogowego w jego obrębie". Należy wskazać, że stwierdzenia te mają charakter bardzo ogólny, niedookreślony (znaczący generator ruchu) i w żaden sposób organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął, że zwiększony będzie ruch pojazdów o dużych gabarytach (nie widomo, czy chodzi o pojazdy dostawcze), które – jak z góry zakłada GDDKiA – blokowałyby skrzyżowanie. W innym miejscu pisze, że "istnieje realne ryzyko najechania na tył skręcający pojazdów, ze względu na wysokie prędkości przejeżdżających pojazdów oraz słabą dostrzegalność skrzyżowania. (...) droga krajowa nr [...] na tym odcinku zaliczona jest do dróg głównych ruchu przyspieszonego, na której kierowcy oczekują komfortowych warunków ruchu i nie spodziewają się blokujących ich pojazdów". W ocenie sądu sugestia, że na tym odcinku samochody będą się blokować i najeżdżać na siebie ze względu na "oczekiwanie komfortowych warunków jazdy" przez kierowców na drodze klasy GP, jest zbyt daleko idąca i niepoparta żadnymi konkretnymi danymi, organ nie powołuje się na jakiekolwiek dane dotyczące natężenia ruchu drogowego ew. ustalenia co do dopuszczalne prędkości na omawianym odcinku czy inne dane choćby uprawdopodobniające przyjętą tezę o "realnym ryzyku" niebezpiecznych zdarzeń drogowych na tym odcinku. Dlatego też Sąd uznał, że ocena organu w omawianym zakresie nosi cechy dowolności i arbitralności. GDDKiA wskazał, także, że "przedmiotowe włączenie drogi gminnej do drogi krajowej nr [...] nie posiada odpowiednich parametrów (w zakresie geometrii oraz organizacji ruchu) dla przeniesienia zwiększonego natężenia ruchu pojazdów, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wymaganej przepustowości i poziomu swobody ruchu." Omawiając tę kwestię należy w pierwszej kolejności podnieść, że prawdopodobnie organ omyłkowo podał numer drogi krajowej "[...]", bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego w żaden sposób nie wynika aby chodziło o tę drogę. Dlatego należy przyjąć, że analizowana kwestia dotyczy drogi nr [...]. Dyrektor wskazując, że przedmiotowe włączenie drogi gminnej do drogi krajowej nie posiada odpowiednich parametrów, również nie uzasadnił na jakiej podstawie (z przytoczeniem konkretnych przepisów prawa) uznał, że parametry te nie są spełnione. W tym zakresie także, w ocenie sądu, organ administracji działał z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Podkreślić w tym miejscu należy, że postanowienie organu uzgodnieniowego ma charakter uznaniowy. Możliwość decydowania według uznania nie oznacza jednak pozostawienia organowi całkowitej i niekontrolowanej swobody w tym względzie. Organ, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie uzgodnienia, jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Stąd też musi on przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw oraz obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.) oraz musi w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), jak również uzasadnić swoje rozstrzygnięcie, zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy. Chodzi, więc o to, aby adresaci tych decyzji wykonali nałożone na nich obowiązki bez zbędnej zwłoki nie w obliczu groźby użycia środków przymusu, ale w przekonaniu, że nałożony na nich obowiązek jest zgodny z prawem. Innymi słowy, strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 1997 r., V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, poz. 29). W rozpoznawanej sprawie GDDKiA nie sprostał omawianym wyżej przepisom procesowym i zaskarżone postanowienie wydał z ich naruszeniem tych przepisów, w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Dyrektor nie uzasadnił w sposób jasny i zrozumiały braku możliwości bezpiecznego włączenia do drogi krajowej nr [...] ruchu generowanego przez planowaną inwestycję. W zasadzie z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że niemożliwe jest usytuowanie jakiegokolwiek obiektu handlowo-usługowego przy drodze krajowej klasy GP (nawet posiadającego zjazd z drogi gminnej, łączącej się z drogą krajową), ponieważ zawsze będzie miało to negatywny wpływ na płynność ruchu na drodze krajowej. Takie stanowisko jest niedopuszczalne. Za nieuzasadniony natomiast Sąd uznał zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie skarżącego w stosunku do innych przedsiębiorców – właścicieli nieruchomości znajdujących się przy drodze krajowej nr [...], którym uzgodniono inwestycje. To, że w okolicy działa przedsiębiorca posiadający stosowne uzgodnienie na skomunikowanie swojej inwestycji z drogą krajową, nie oznacza, że każdy inny przedsiębiorca będzie musiał takie pozwolenie również uzyskać. Każda sprawa jest bowiem rozpatrywana indywidualnie. Jednakże nieustosunkowanie się do zarzutu skarżącego podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - dlaczego inwestycja skarżącego, skomunikowana z drogą krajową nr [...] za pomocą drogi gminnej nie uzyskała uzgodnienia, podczas gdy w pobliżu właściciele nieruchomości (w tym przedsiębiorcy) uzyskali uzgodnienia na skomunikowanie swych nieruchomości (w tym również obiektów handlowo-usługowych) bezpośrednio z drogą krajową (nr [...]), która według skarżącego ma na tym odcinku trzy razy większe natężenie ruchu niż droga krajowa nr [...] – stanowi, w ocenie sądu, naruszenie art. 11 i 107 § 3 K.p.a. Jednak naruszenie tych przepisów w omawianej kwestii, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem jej rozstrzygnięcie zależy przede wszystkim od wykazania realnego i rzeczywistego wpływu lokalizacji przedmiotowej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Wobec powyższego na podstawie art. 119 pkt 3, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Ponownie rozpatrując sprawę GDDKiA zastosować się do wszystkich wytycznych zawartych w uzasadnieniu, w szczególności winien dokonać analizy czy zgromadzony materiał dowodowy pozwala na rozpoznanie sprawy i w zależności od dokowanych ustaleń w tym zakresie, podjąć stosowne rozstrzygnięcie, które powinno być należycie uzasadnione.