II OSK 2821/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie NSA Barbara Adamiak del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 592/15 w sprawie ze skargi T.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 592/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oraz przyznał radcy prawnemu tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę 295,20 zł. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (zwane dalej w skrócie "SKO") odmówiło B. K. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego – legalizacji samowoli budowlanej na działce nr [...]. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Burmistrza Gminy Kórnik, po rozpatrzeniu wniosku B. K., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego – legalizacji samowoli budowlanej na działce nr [...]. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] sierpnia 2011r., zaś skarga na tę decyzję SKO została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 1027/11. Orzeczenie Sądu jest prawomocne. Pismem z dnia 12 września 2013 r. T. K. jako pełnomocnik B. K. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] stycznia 2011 r., wskazując, że organ w sposób nieprawidłowy umieścił na wezwaniu adres zarówno strony postępowania jak i pełnomocnika. Nadto doszło do sfałszowania podpisu na dokumencie potwierdzającym odbiór wezwania. W ocenie SKO wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazując na normy art. 61a § 1 i art. 61 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz uchwałę NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09, SKO uznało, że utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej w wyroku oddalającym skargę na to rozstrzygnięcie wyłącza następnie możliwość uruchomienia jednego z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych w zakresie, w jakim przyczyny ewentualnej wadliwości zostały objęte zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Mając zatem na uwadze fakt, że w wyroku z dnia 27 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odniósł się już do zarzutów podnoszonych w niniejszym postępowaniu wobec decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., wniosek o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności tego aktu administracyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie. W konsekwencji należało więc odmówić wszczęcia wymienionego postępowania nadzwyczajnego. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. SKO utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2014 r., podzielając zasadniczo stanowisko tam zajęte. Skargę na powyższe postanowienie wniósł T. K., działając w imieniu własnym. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiona skarga jest niezasadna, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w realiach tej sprawy istotne było przede wszystkim zbadanie, czy skarżący T. K. dysponuje interesem prawnym do wniesienia skargi, a w konsekwencji ustalenie normy prawnej, z której wspomniany interes miał wynikać (art. 50 § 1 p.p.s.a.). Następnie Sąd przypomniał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż T. K. uczynił przedmiotem swojej skargi z dnia 5 czerwca 2015 r. postanowienie SKO z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. o warunkach zabudowy. Sąd podkreślił przy tym, że postanowienie to zostało wydane w związku z wnioskiem B. K. z dnia 27 maja 2014 r. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. W ramach tego postępowania T. K. działał wyłącznie jako pełnomocnik swojego brata B. K., co zostało przez niego wyraźnie wskazane w piśmie z dnia 25 września 2014 r. Wskazał także, że w przypadku odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. interes prawny w kwestionowaniu postanowienia, o jakim mowa w tym przepisie, przysługuje jedynie wnioskodawcy, tj. osobie, która żądała uruchomienia określonej procedury administracyjnej. Omawiane postanowienie nie oddziałuje bowiem w żadnym zakresie na prawa i obowiązki pozostałych osób. Dodatkowo Sąd zauważył, że decyzja Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] stycznia 2011 r. była skierowana tylko do B. K., który był wnioskodawcą i ówczesnym właścicielem działki nr [...]. B. K. przeniósł na T. K. udział we współwłasności tej nieruchomości dopiero na mocy umowy z dnia 5 marca 2013 r., sporządzonej w formie aktu notarialnego, rep. A nr [...]. Co więcej, z istoty odmownej decyzji o warunkach zabudowy, jaką jest decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r., wynika, że dotyczy ona wyłącznie interesu prawnego wnioskodawcy. Sytuacja prawna pozostałych podmiotów nie ulega natomiast w takim przypadku żadnej, choćby potencjalnej, zmianie. Tym samym rozważana odmowa ustalenia warunków zabudowy także nie skutkowała powstaniem na rzecz skarżącego T. K.– po nabyciu przez niego udziału we współwłasności przedmiotowej nieruchomości – jakiegokolwiek interesu o charakterze indywidualnym, konkretnym i osobistym. W konsekwencji Sąd stwierdził, że T. K. nie dysponował w rozpatrywanej sprawie interesem prawnym w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Opisane wcześniej postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r. i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] października 2014 r. mogło być kwestionowane jedynie przez osobę, której wniosek o wszczęcie postępowania nie został uwzględniony, tj. przez B. K. Mając zatem na uwadze brak interesu prawnego skarżącego, Sąd uznał, że skarga z dnia 5 czerwca 2015 r. podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a. Na marginesie Sąd dodatkowo zaznaczył, iż nawet w razie uznania, że T. K. dysponował interesem prawnym do podważenia zaskarżonych przez niego aktów administracyjnych, co byłoby w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nietrafne, skarga z dnia 5 czerwca 2015 r. i tak nie zasługiwałaby na uwzględnienie. W ocenie Sądu żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której oddalono skargę prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno być załatwione przez wydanie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli wniosek o uruchomienie tego trybu nadzwyczajnego opiera się na zarzutach, które stanowiły już przedmiot analizy sądu we wspomnianym wyroku. Niedopuszczalna jest bowiem ponowna weryfikacja decyzji, dokonywana w trybie administracyjnym, jeżeli prawidłowość tego rozstrzygnięcia została wcześniej prawomocnie stwierdzona przez sąd administracyjny. Przy czym Sąd podkreślił, że zarzuty będące podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., sformułowane we wniosku B. K., dotyczyły wadliwego doręczenia wezwania do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz sfałszowania podpisu odbiorcy na potwierdzeniu doręczenia korespondencji. Obie te kwestie były podniesione przez B. K. w skardze do sądu administracyjnego w sprawie II SA/Po 1027/11 i podlegały już ocenie sądu, co znalazło swój wyraz w wyroku z dnia 27 stycznia 2012 r. Zatem w świetle dotychczasowych uwag zachodziła niedopuszczalność ponownego prowadzenia postępowania w przedmiocie weryfikacji decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. Konsekwentnie zatem SKO trafnie odmówiło, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wszczęcia rozważanego postępowania nadzwyczajnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł T. K., kwestionując go w zakresie punktu I (oddalenie skargi). Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 50 § 1 w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie dysponował interesem prawnym do kwestionowania aktów administracyjnych wydanych w związku z wnioskami B. K. (poprzednika prawnego skarżącego), w tym do wniesienia skargi (pismem z dnia 5 czerwca 2015 r.), a także błędnym przyjęciu, że SKO prawidłowo postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. z powołaniem na art. 61a § 1 k.p.a. odmówiło wszczęcia postępowania; b) art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Sąd w sprawie rozpoznawanej pod sygn. akt II SA/Po 1027/11 zakończonej wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012 r. rozpoznawał zarzuty skarżącego odnośnie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] stycznia 2011 r. w zakresie w jakim sformułowane zostały one w skardze do Sądu zawartej w piśmie z dnia 5 czerwca 2015 r. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu ze skargi kasacyjnej, w tym opłaty maksymalnej i jednocześnie oświadczył, że opłata nie została zapłacona w całości lub części. W uzasadnieniu skarżący podniósł argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Te zaś uzasadniały przyjęcie stanowiska, iż skarga kasacyjna nie mogła doprowadzić do eliminacji z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim zauważyć należy, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował w tej sprawie konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., albowiem wniesiona skarga pozostawała całkowicie niezasadna. U podstaw zastosowania wskazanej wyżej konstrukcji oddalenia skargi legły dwie niezależne podstawy. Pierwszą z nich było uznanie, iż skarżący T. K. nie dysponował w rozpatrywanej sprawie interesem prawnym w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., aby skutecznie wnieść skargę na ostateczne postanowienie SKO z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Kolejną zaś podstawą było uznanie, przy przyjęciu, iż T. K. dysponował interesem prawnym do podważenia zaskarżonego postanowienia, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie w pełni odpowiada prawu. Wniesiony w tej sprawie środek odwoławczy w przedstawionych w jej petitum zarzutach kwestionuje oba te stanowiska. Niewątpliwie należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, iż wadliwe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, w zakresie oceny co do braku interesu prawnego po stronie skarżącego do wniesienia skargi na kwestionowane rozstrzygnięcie SKO z dnia [...] kwietnia 2015 r. Zatem z naruszeniem art. 50 § 1 p.p.s.a. wadliwie przyjęto, iż skarżący nie dysponował interesem prawnym do kwestionowania aktów administracyjnych wydanych w związku z wnioskami B. K. (poprzednika prawnego skarżącego), w tym do wniesienia skargi (pismem z dnia 5 czerwca 2015 r.). Zauważyć w tym miejscu należy, iż co do zasady stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1999 r. sygn. IV SA 2520/98, LEX nr 48669; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r. sygn. II SA 2164/92, ONSA 1995 r. nr 1, poz. 32). Tak więc oczywistym winno być, że nie zawsze musi zachodzić tożsamość między podmiotami w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji, niemniej jednak to przedmiot decyzji badanej określa krąg podmiotów będących stroną postępowania zarówno zwykłego, jak i prowadzonego w tzw. trybie nieważnościowym. Niespornym w tej sprawie jest, iż T. K. jest następcą prawnym B. K. w odniesieniu do działki nr [...], albowiem na mocy umowy darowizny z dnia 5 marca 2013 r. B. K. przeniósł na skarżącego kasacyjnie udział ½ w prawie własności tej nieruchomości. Z faktu następstwa prawnego do ww. działki wynika także interes prawny T. K. do zaskarżenia postanowienia, wydanego w postępowaniu wszczętym na wniosek B. K., o odmowie wszczęcia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie - legalizacji samowoli budowlanej na działce nr [...]. Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż ten nie miał interesu prawnego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Jest to, w okolicznościach tej sprawy, oczywiste, niemniej jednak fakt wskazania usprawiedliwionego zarzutu w zakresie naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. nie prowadzi do uwzględnienia skargi, gdyż trafnie Sąd pierwszej instancji niezależnie od wskazywanej wyżej wadliwości uznał, iż nawet gdyby przyjąć, że T. K. dysponował interesem prawnym do kwestionowania spornego postanowienia, to prawidłowo w tym elemencie przyjął, że w zakresie merytorycznej oceny legalności zaskarżonego postanowienia, w pełni odpowiada ono prawu. Okolicznością niesporną w rozpatrywanej sprawie jest to, iż decyzja której stwierdzenia nieważności domagał się na podstawie art. 157 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. wnioskodawca, a to decyzja Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] stycznia 2011 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy została w wyniku odwołania utrzymana w mocy przez SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], zaś skarga B. K. na to rozstrzygniecie złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu została oddalona wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012r., sygn. akt II SA/Po 1027/11, który stał się prawomocny. Postępowanie administracyjne stosownie do dyspozycji art. 61 § 1 k.p.a. wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania - patrz art. 61a § 1 k.p.a. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia już po wstępnej analizie wniosku i nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Sformułowanie zawarte w art. 61a k.p.a. "inna uzasadniona przyczyna" odmowy wszczęcia postępowania nie zostało precyzyjnie zdefiniowane, niemniej jednak jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze należy przez to rozumieć na przykład sytuacje, gdy żądanie wszczęcia postępowania nie dotyczy sprawy indywidualnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania nie dotyczy sprawy administracyjnej czy leżącej we właściwości organów administracji publicznej czy też gdy żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności dotyczy sytuacji, której legalność kontrolował sąd administracyjny i skargę oddalił (patrz: uchwała NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09). Właśnie z takim jak ostatnio wymienionym przypadkiem mamy do czynienia w tej sprawie. Należy zatem zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż żądanie wnioskodawcy stwierdzenia nieważności decyzji, od której oddalono skargę prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno być załatwione przez wydanie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, jeżeli wniosek o uruchomienie tego trybu nadzwyczajnego opiera się na zarzutach, które stanowiły już przedmiot analizy sądu w wydanym wyroku, a w tej sprawie wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Po 1027/11. Niewątpliwie rację ma Sąd pierwszej instancji podnosząc, iż niedopuszczalna jest ponowna weryfikacja decyzji, dokonywana w trybie administracyjnym, jeżeli prawidłowość tego rozstrzygnięcia została wcześniej prawomocnie stwierdzona przez sąd administracyjny. Analiza motywów prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1027/11 prowadzi do jednoznacznych wniosków, iż zarzuty będące podstawą żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., sformułowane we wniosku B. K., a dotyczące wadliwego doręczenia wezwania do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz sfałszowania podpisu odbiorcy na potwierdzeniu doręczenia korespondencji, były również podniesione przez B. K. w skardze do sądu administracyjnego w przywołanej wyżej sprawie o sygn. akt II SA/Po 1027/11 i podlegały już ocenie sądu, co odzwierciedlają pisemne motywy tego orzeczenia. Nie budzi zatem jakichkolwiek wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zasadnie Sąd pierwszej instancji, w tych okolicznościach sprawy, uznał, iż zachodziła oczywista niedopuszczalność ponownego prowadzenia postępowania w przedmiocie weryfikacji decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., zaś to obligowało organ administracji rozpoznający przedmiotowy wniosek do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Takie rozstrzygnięcie wydane w sprawie jest prawidłowe. Stąd też w opisanych okolicznościach sprawy zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Sąd w sprawie rozpoznawanej pod sygn. akt II SA/Po 1027/11 zakończonej wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012 r. rozpoznawał zarzuty skarżącego odnośnie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy Kórnik z dnia [...] stycznia 2011 r. w zakresie w jakim sformułowane zostały one w skardze do Sądu zawartej w piśmie z dnia 5 czerwca 2015 r., jawi się jako całkowicie nieusprawiedliwiony. Uzasadnienie do tego zarzutu jedynie wskazuje to, iż T. K. nie był stroną postępowania sądowadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1027/11, co jest oczywiste bowiem skarżącym był wówczas uprawniony podmiot, a to B. K.– którego pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym był przecież skarżący kasacyjnie. Jednakże nie kwestia podmiotowa ma tutaj znaczenie, lecz to, iż zarzuty formułowane przez B. K. we wniosku o stwierdzenie nieważności w pełni pokrywają się z tymi, które zostały zgłoszone przed sądem administracyjnym w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1027/11. Stąd też ten zarzut skargi kasacyjnej pozostaje całkowicie nieusprawiedliwiony. Przedstawione wyżej twierdzenie prowadzi jednoznacznie do konkluzji, iż skarga kasacyjna mimo częściowo usprawiedliwionych zarzutów nie zasługiwała jednak na uwzględnienie. Stąd też na podstawie art. 184 p.p.s.a. tak wniesioną skargę kasacyjną należało oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji orzeczenia.