II SA/Lu 371/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Spółdzielni [...] w B. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem kosztów postępowania. Decyzją z dnia 27 lutego 2013 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpoznaniu odwołania "A" w B., zwanej dalej "Spółdzielnią", od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 15 listopada 2012 r., nr [...], nakazującej "B" Spółce z o.o. z siedzibą w N., zwanej dalej: "Spółką", rozbiórkę osłony agregatów chłodniczych przy zewnętrznej ścianie pawilonu handlowego wykonanej z leksanu w ramach aluminiowych, to jest ścianki o wymiarach 3,65 x 3,20 m, równoległej do ściany obiektu, ścianki o wymiarach 2,32 x 3,50 m, prostopadłej do ściany obiektu oraz płaskiej części zadaszenia wspartej na konstrukcji daszku łukowego i ściance równoległej do ściany budynku położonego na działce nr ewid. "x" w [...], przy ul. [...]: 1. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji, 2. uchylił w całości postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 9 czerwca 2011 r. oraz z dnia 12 października 2011 r., o numerach [...], 3. umorzył postępowanie organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. Wskazana decyzja organu odwoławczego zapadła w następujących okolicznościach sprawy. Pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. Spółdzielnia zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o wszczęcie postępowania dotyczącego robót budowlanych prowadzonych przez Spółkę na działce nr ewid. "x" w [...], przy ul. [...]. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 29 kwietnia 2011 r. PINB w [...] stwierdził, że na tylnej elewacji budynku znajdującego się na wspomnianej działce zamontowane zostały w 2008 r. agregaty chłodnicze (służące do chłodzenia obiektu handlowego prowadzonego przez Spółkę, położonego na parterze budynku) oraz elementy osłony tych urządzeń, która to osłona wykonana była z leksanu w ramie aluminiowej, stanowiąc zadaszenie i ściankę o wysokości około 3,40 m i szerokości około 2,32 m przymocowaną prostopadle do ściany budynku. W kwietniu 2011 r. do wcześniej wykonanych elementów zamontowano równolegle do ściany ww. budynku osłonę z takich samych materiałów o szerokości około 3,65 m i wysokości około 3,20 m. Całość obiektu, to jest dwie ściany i zadaszenie, stanowi osłonę (ekran) przed hałasem emitowanym przez omawiane agregaty. Wobec ustalenia, że powyższe roboty budowlane prowadzone były przez Spółkę samowolnie, to jest bez wymaganego pozwolenia na budowę, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011 r., nr [...], organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, 1. wstrzymał Spółce prowadzenie robót budowlanych związanych z montażem przedmiotowych agregatów chłodniczych oraz ich osłony; 2. nałożył na Spółkę obowiązek dostarczenia organowi; a. zaświadczenia Burmistrza [...] o zgodności prowadzonej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...]; b. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; c. 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz wymaganymi opiniami i uzgodnieniami. Pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. Spółka wniosła o wskazanie robót budowlanych, których dotyczyło wstrzymanie oraz o wyjaśnienie, czy powyższe postanowienie obejmowało również roboty polegające na montażu agregatów chłodniczych. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r., nr jw., wydanym na podstawie art. 113 § 2 K.p.a., organ pierwszej instancji, w odpowiedzi na zgłoszone przez Spółkę wątpliwości co do treści wskazanego postanowienia z dnia 9 czerwca 2011 r., wyjaśnił, że wstrzymanie dotyczyło robót budowlanych polegających na montażu osłony agregatów chłodniczych i było uzasadnione w świetle art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie nie dotyczy demontażu agregatów chłodniczych zainstalowanych na zewnętrznej ścianie obiektu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2011 r., nr [...], uchylił powyższe postanowienie z dnia 1 lipca 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, z uwagi na pominięcie udziału w postępowaniu pełnomocnika Spółki. Postanowieniem z dnia 12 października 2011 r., nr [...], organ pierwszej instancji, ponownie wstrzymał Spółce prowadzenie robót budowlanych związanych z montażem opisanej wyżej osłony agregatów chłodniczych oraz nakazał przedłożenie określonych dokumentów w terminie do dnia 30 grudnia 2011 r. W ocenie organu wydanie tego postanowienia było konieczne wobec uchylenia wskazanym wyżej postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2011 r. poprzedniego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w tym przedmiocie. Postanowieniami z dnia 3 sierpnia 2012 r. oraz z dnia 2 października 2012 r., o numerach [...], organ pierwszej instancji zmienił powyższe postanowienie z dnia 12 października 2011 r. wskazując nowe terminy wykonania nałożonych obowiązków (odpowiednio do dnia 31 sierpnia 2012 r. oraz do dnia 15 października 2012 r.). Wobec niewykonania nałożonych obowiązków decyzją z dnia 15 listopada 2012 r., nr jw., PINB w [...], na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał Spółce rozbiórkę osłony przedmiotowych agregatów chłodniczych. W odwołaniu od tej decyzji Spółdzielnia wniosła o wydanie przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia co do całości robót budowlanych samowolnie wykonanych przez Spółkę, to jest stóp betonowych oraz agregatów chłodniczych wraz z ich zadaszeniem. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 136 K.p.a., organ odwoławczy zlecił organowi pierwszej instancji, w terminie do dnia 20 lutego 2013 r., przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia materiału dowodowego poprzez ustalenie, czy dokonano rozbiórki stóp fundamentowych pod ścianki osłony przedmiotowych agregatów chłodniczych. W dniu 13 lutego 2013 r. pracownicy PINB w [...] dokonali oględzin nieruchomości, stwierdzając wykonanie przez inwestora rozbiórki omawianych stóp fundamentowych. W toku tych oględzin przedstawiciel Spółdzielni ponownie zażądał rozbiórki samowolnie zamontowanych przez Spółkę agregatów chłodniczych. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 27 lutego 2013 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 15 listopada 2012 r., nr [...], a także dwa postanowienia tego organu z dnia 9 czerwca 2011 r. oraz z dnia 12 października 2011 r., o tych samych numerach oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie dokonał kwalifikacji, w świetle przepisów Prawa budowlanego, robót będących przedmiotem postępowania. Przepis art. 48 Prawa budowlanego ma zastosowanie w razie samowolnej budowy obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie z § 3 pkt 24 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do kubatury budynku nie wlicza się kubatury m.in. daszków i osłon. Oznacza to, że w wyniku wykonania przedmiotowej osłony agregatów chłodniczych nie została zmieniona kubatura obiektu. W związku z tym, wykonanych przez Spółkę robót nie można traktować jako budowę (rozbudowę, nadbudowę lub odbudowę) obiektu budowlanego lub jego części, która podlegałaby rygorom art. 48 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, iż organu pierwszej instancji bezpodstawnie wydał kolejne postanowienie z dnia 12 października 2011 r., nr jw., albowiem wbrew stanowisku tego organu, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2011 r., nr jw., nie uchylił postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 9 czerwca 2011 r., nr jw., lecz postanowienie z dnia 1 lipca 2011 r., nr jw., wyjaśniające treść postanowienia z dnia 9 czerwca 2011 r. Stwierdzone naruszenie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego uzasadniało wydanie decyzji kasacyjnej przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Z uwagi jednak na fakt, iż w wyniku rozebrania spornej osłony agregatów chłodniczych przestał istnieć przedmiot postępowania, postępowanie w tej sprawie stało się w całości bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a., co uzasadniało jego umorzenie. Skargę do Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyła Spółdzielnia, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił skargę również z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny zobowiązany był wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", stanowiącego, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Podstawowym obowiązkiem organów administracji publicznej orzekających w indywidualnej sprawie administracyjnej jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie całości tej sprawy na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Obowiązek ten spoczywa na organach niezależnie od tego, czy sprawa wszczęta została na wniosek uprawnionego podmiotu, czy też z własnej inicjatywy organu. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek Spółdzielni z dnia 14 listopada 2011 r. W piśmie tym Skarżąca Spółdzielnia zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o podjęcie działań na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą", w związku z robotami budowlanymi prowadzonymi przez Spółkę przy pawilonie handlowym znajdującym się na działce nr ewid. "x", przy ul. [...] w [...]. Spółdzielnia zwróciła uwagę organu na fakt prowadzenia robót polegających m.in. na zalewaniu stóp betonowych na ww. działce, zabudowaniu urządzeń i agregatów chłodniczych, które to agregaty "również zostały zamontowane w ramach wielu robót wykonywanych z rażącym naruszeniem prawa budowlanego". Zuchwałość podjętych przez Spółkę działań, jak podkreśliła strona skarżąca, polegała również na tym, że zostały one podjęte "w trakcie toczących się postępowań kasacyjnych dotyczących uchylenia decyzji, prowadzonych przez Wojewodę [...] i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego" (k. 1, 2 akt adm. I inst.). Stanowisko to Spółdzielnia podtrzymywała konsekwentnie w toku postępowania przed organami administracji obu instancji. Należy podkreślić, iż w przypadku gdy przepisy prawa materialnego przewidują podjęcie określonego rozstrzygnięcia w danej sprawie, to postępowania tego w żadnym razie nie można umorzyć. Przepis art. 105 § 1 K.p.a. nakazuje umorzenie postępowania administracyjnego, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Przepis ten mówi bezprzedmiotowości postępowania, będącej odzwierciedleniem bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w trybie tego postępowania. Ustalenie istnienia tej przesłanki obliguje organ administracji publicznej do zakończenia postępowania w danej instancji przez jego umorzenie, ponieważ nie będzie wtedy podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o jakiej mowa w art. 105 § 1 K.p.a., oznacza stan tego postępowania, charakteryzujący się brakiem elementu materialnego stosunku prawnego, który to stan skutkuje niemożnością zakończenia postępowania poprzez podjęcie decyzji załatwiającej sprawę co do istoty (por. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 391). W sytuacji, gdy strona postępowania domaga się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a obowiązujące przepisy prawa materialnego regulują kwestie będące przedmiotem postępowania, organ obowiązany jest do wydania decyzji rozstrzygającej o zasadności żądania strony, a nie może orzec o umorzeniu postępowania. Niezależnie od powyższego należy mieć na względzie, iż w rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że Spółka oprócz zamontowania agregatów chłodniczych na zewnętrznej stronie budynku wykonała roboty prowadzące do powstania dodatkowej części tego budynku, składającej się z dwóch ścianek wykonanych z leksanu w ramach aluminiowych: równoległej do ściany obiektu o wymiarach 3,65 x 3,20 m oraz prostopadłej do ściany obiektu o wymiarach 2,32 x 3,50 m, płaskiej części zadaszenia, wspartej na konstrukcji daszku łukowego i ściance równoległej do ściany budynku. Stanowiące elementy tej osłony pionowe ścianki wzniesione zostały na betonowych stopach fundamentowych umocowanych w gruncie. Zgodnie z § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, przez kubaturę brutto budynku należy przez to rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku: a) wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady, b) nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu. Organ odwoławczy stwierdził, że powstała w wyniku tych robót budowlanych część obiektu budowlanego stanowi "daszek" lub "osłonę", której kubatury nie wlicza się do kubatury obiektu na podstawie § 3 pkt 24 lit. b rozporządzenia. Zdaniem tego organu, skoro opisanych robót nie można uznać za budowę (rozbudowę, nadbudowę lub odbudowę) obiektu budowlanego lub jego części w myśl art. 3 pkt 6 ustawy, to w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 48 ustawy, a wszczęte na podstawie tego ostatniego przepisu postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Stanowisko to jest prawnie wadliwe. Powołany wyżej przepis § 3 pkt 24 lit. a rozporządzenia wskazuje, że do kubatury brutto budynku wlicza się m.in. kubaturę "przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy". Wskazany przepis nie wylicza w sposób wyczerpujący "przekrytych części zewnętrznych budynku" zwiększających jego kubaturę, lecz jedynie przykładowo wskazuje, że do takich części budynku należą położone na zewnątrz części budynku, takie jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, balkony i tarasy. Przyjęcie, że trwale związana z gruntem część budynku powstała w wyniku wylania betonowych stóp fundamentowych, na których zamontowano konstrukcję z leksanu z ramach aluminiowych przymocowaną do ściany zewnętrznej budynku, która to część budynku stanowi zadaszenie i ściankę o wysokości około 3,40 m, jest jedynie "osłoną" agregatów chłodniczych zamontowanych na ścianie zewnętrznej budynku, prowadziłoby do obejścia prawa. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy, przyjąć należy, że wskazana część budynku znajdującego się na działce nr "x" stanowi "przekrytą część zewnętrzną tego budynku", której kubaturę wlicza się do kubatury brutto budynku stosownie do § 3 pkt 24 lit. a rozporządzenia. Nie ulega zaś wątpliwości, że roboty budowlane polegające na wznoszeniu "przekrytych części zewnętrznych budynku" stanowią budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy, to jest odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę obiektu budowlanego. Stwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego orzekające w sprawie, że roboty takie wykonane zostały przez inwestora bez wymaganego pozwolenia na budowę, nakładało na nie obowiązek prowadzenia postępowania w trybie określonym w art. 48 ustawy. W tej sytuacji brak było podstaw do uznania, że postępowania w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w całości oraz do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenia postępowania w sprawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. W sprawie nie zachodził bowiem żaden przypadek bezprzedmiotowości postępowania, a zatem obowiązkiem organu odwoławczego było wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty. Niezależnie od powyższego trzeba wskazać, że w niniejszej sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne, zgodnie z art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Obowiązki wynikające z tych przepisów spoczywały również na organie odwoławczym, albowiem z zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) wynika, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest tylko ocena prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, lecz ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, w której zapadła ta decyzją. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, czego wyrazem jest również art. 136 K.p.a., zobowiązujący organ odwoławczy do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego także z urzędu (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego..., s. 79, 483). Jakkolwiek bowiem w trakcie toczącego się postępowania w sprawie przeprowadzone zostały przez inwestora roboty rozbiórkowe, to organy administracji nie ustaliły należycie, czy z całą pewnością inwestor dokonał rozbiórki wszystkich elementów wskazanej części zewnętrznej budynku. Nadal nie zostało bowiem wyjaśnione, czy dokonano rozbiórki stóp fundamentowych, na których wsparte były pionowe ściany tej części obiektu. Pomimo przeprowadzenia dodatkowych oględzin w toku postępowania odwoławczego, w dniu 20 grudnia 2012 r. oraz w dniu 13 lutego 2013 r., na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy nie można rozstrzygnąć tej kwestii. Wprawdzie w protokole z oględzin z dnia 13 lutego 2013 r. zawarte jest stwierdzenie, że strony obecne w tej czynności procesowej "oświadczyły, że stopy fundamentowe zostały rozebrane", jednakże pracownicy organu pierwszej instancji nie podjęli jakichkolwiek działań zmierzających do zweryfikowania tych twierdzeń i to pomimo faktu, że, jak wynika z postanowienia organu odwoławczego z dnia 25 stycznia 2013 r., nr [...], organ ten zlecił dokonanie tych oględzin wyłącznie w celu ustalenia, czy dokonano rozbiórki stóp fundamentowych pod ścianki "osłony" przedmiotowych agregatów chłodniczych. Dołączona do protokołu oględzin z dnia 13 lutego 2013 r. dokumentacja fotograficzna nie potwierdza faktu rozbiórki opisanego elementu osłony agregatów, gdyż została ona wykonana z dość znacznej odległości od miejsca posadowienia tych stóp (co potwierdzają zdjęcia załączone do odwołania Spółdzielni), zaś w dacie oględzin w tym miejscu oględzin zalegał śnieg. W ocenie Sądu, w tej sytuacji obowiązkiem pracowników organu było śnieg ten usunąć i potwierdzić fakt rozbiórki opisanych stóp fundamentowych w sposób niebudzący wątpliwości, zwłaszcza że, jak wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powodem zobowiązania organu pierwszej instancji do powtórzenia oględzin był fakt, iż "sporządzony w trakcie oględzin [w dniu 20 grudnia 2012 r.] materiał fotograficzny obrazuje w miejscu stóp fundamentowych warstwę śniegu" (s. 5 zaskarżonej decyzji; k. 41 akt adm. II inst.). Mając na uwadze powyższe uchybienia Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., uwzględni wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Obowiązkiem organu będzie przede wszystkim podjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, należyte udokumentowanie stanu faktycznego sprawy w aktach administracyjnych oraz dokonanie wszechstronnej oceny legalności całości robót przeprowadzonych przez Spółkę na opisanej wyżej działce. Organ odwoławczy wyjaśni również wyczerpująco podnoszony przez stronę skarżącą zarzut kontynuowania przez inwestora robót budowlanych pomimo toczących się w innych sprawach postępowań przed Wojewodą [...] oraz organami nadzoru budowlanego. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.