I SA/Rz 690/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie SO del. Piotr Popek WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych na 2014 rok w pomniejszonej wysokości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015r., nr [...] w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2014 rok w pomniejszonej wysokości – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z treści zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych wynika że wnioskodawca J. G. w dniu 9 kwietnia 2014 r. wniósł wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013), deklarując w czwartym roku 5-letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego realizację Pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne i w jego ramach realizację wariantu 2.9 - Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) na powierzchni 7,68 ha obejmującej sześć działek rolnych: D, E, F, FF, FFF oraz G. W dniach 14-18 lipca 2014 w gospodarstwie Wnioskodawcy odbyła się kontrola na miejscu w zakresie: kwalifikowalności powierzchni oraz kontrola w zakresie programu rolnośrodowiskowego, zaś w dniach 25-28 sierpnia 2014 r. przeprowadzono także kontrolę z zakresu wzajemnej zgodności. W wyniku kontroli sporządzony został raport nr [...] z czynności kontrolnych programu rolnośrodowiskowego, raport nr [...] z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz raport nr [...] z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności. Beneficjent wniósł zastrzeżenia do raportu nr [...] z czynności kontrolnych programu rolnośrodowiskowego, stwierdzając iż corocznie w okresie jesiennym uzupełniał obsadę na działkach w programie rolnośrodowiskowym do obsady 200 szt./ha, dlatego nigdy nie zaakceptuje zapisu iż na plantacjach nie jest utrzymana minimalna obsada. Przedmiotowe zastrzeżenia nie zostały uwzględnione przez organ, który podtrzymał stanowisko zawarte w raporcie, stwierdzające na działkach Wnioskodawcy następujące nieprawidłowości: - na działce D o nr ewid. 321/2 stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania stwierdzono, że materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań oraz że nie jest utrzymywana minimalna obsada drzew i krzewów; - na działce F o nr ewid. 367/16, 369/11, 369/12, 369/13, 369/14, 369/18 stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania stwierdzono, że materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań oraz że nie jest utrzymywana minimalna obsada drzew i krzewów; - na działce FF o nr ewid. 361/127; 367/16; 369/13 stwierdzono, iż powierzchnia działki rolnej nie spełnia warunku minimalnej wymaganej powierzchni a także stwierdzono powiększenie i zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania; - na działce FFF o nr ewid. 361/127 stwierdzono, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej; Stwierdzono powiększenie oraz zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania; oraz że materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań i nie jest utrzymywana minimalna obsada drzew i krzewów; - na działce G o nr ewid. 214/2 stwierdzono, że materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań i nie jest utrzymywana minimalna obsada drzew i krzewów; Kontrola wzajemnej zgodności nie wykazała nieprawidłowości. W dniu 21 października 2014 r. Wnioskodawca złożył w Biurze Agencji pismo, w którym poinformował organ, iż dokonał "poprawek" uzupełniając stan żywych sadzonek do ok. 200 szt./ha i poprosił o dokonanie kolejnej kontroli, która potwierdziłaby ten stan. Do pisma załączył protokół nr 31/2014 Koła Łowieckiego "Ostoja" z oględzin szkody datowanej na 18 lipca 2014 r., w którym stwierdzono, iż na obszarze 1,91 ha doszło do uszkodzeń uprawy czereśni przez sarny-jelenie oraz protokół Koła łowieckiego "Orzeł" ostatecznego szacowania szkody z dnia 22 lipca 2014 r. na obszarze działki nr 321/12 - tj. Stwierdzono uszkodzenie 70% plantacji przez zwierzynę sarny-zające. Do pisma załączył też dowód potwierdzający, iż na działce w S. (powierzchnia 0,80 ha) trwały prace związane z budową gazociągu (które zakończono 15.07.2014 r.), w wyniku których zniszczony został jeden z trzech rzędów sadzonek (1/3 uprawy). Z uwagi na przekroczenie 10 – dniowego terminu na zgłoszenie wystąpienia siły wyższej, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR poinformował wnioskodawcę, iż przedstawione przez niego dowody nie będą uwzględnione przy rozstrzygnięciu. Nie znaleziono też podstaw do skierowania gospodarstwa do ponownej kontroli na miejscu. Organ zwrócił się też do Jednostki Certyfikującej - COBICO, która przeprowadziła kontrolę w gospodarstwie wnioskodawcy w dniu 24 czerwca 2014 r. Prezes Zarządu Jednostki Certyfikującej stwierdził, iż na dzień kontroli nie było podstaw do korekty odnośnie nie spełnienia obsady na działkach rolnych D, E, F, G, FF, FFF, ponieważ na dzień kontroli inspektor odnotował brak nieprawidłowości w tym zakresie. Poinformowano też, że zgodnie z wyjaśnieniami producenta, obsada jest utrzymana - szkody zostały zgłoszone do Kół Łowieckich a obsada uzupełniona. Decyzją z dnia [...] marca 2015r. organ I Instancji, opierając się na wynikach przeprowadzonej kontroli na miejscu przyznał Beneficjentowi płatność rolnośrodowiskową na 2014 rok w pomniejszonej wysokości tj. w kwocie 1 601,60 zł do pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariantu 2.9 — uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 7,44 ha - ze względu na zastosowanie sankcji 100% do działek rolnych D, F, FFF oraz G związanej z brakiem utrzymania minimalnej obsady drzew. Odmówiono Stronie uwzględnienia wystąpienia siły wyższej, z uwagi na to, iż jej zgłoszenie w dniu 31 października 2014 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła, iż w momencie podpisywania umowy z Agencją zobowiązała się do utrzymywania obsady minimalnej w uprawie czereśni w ilości 125 szt/ha przez okres 5 lat , a wysadziła ok 200 szt/ha i taką obsadę stara się przez cały czas utrzymać uzupełniając występujące corocznie ubytki. Odnosząc się do roku 2014, strona podkreśliła, iż przed terminem kontroli przez Jednostkę Certyfikującą skosiła trawę na plantacji odsłaniając tym samym sadzonki, które w tamtym czasie nie były uszkodzone. Odsłonięcie ich jednak skutkowało licznymi uszkodzeniami spowodowanymi przez sarny i zające – które to szkody ujawniła kolejna kontrola. Skarżący oświadczył, iż zachowując 10-dniowy termin na zgłoszenie powstałych na skutek siły wyższej szkód, dokonał ustnego zgłoszenia Kierownikowi BP ARiMR jednakże ten wprowadził go w błąd uprzedzając, że pisemne zgłoszenie szkód po rozpoczęciu kontroli będzie traktowane jako próba mataczenia i zgłoszone organom ścigania, wobec czego zaniechał zgłoszenia i dopiero po uzupełnieniu szkód pisemnie powiadomił Agencję o wystąpieniu szkód. W odniesieniu do stwierdzonej powierzchni działek wskazał, że możliwa przyczyną zmiany powierzchni działki jest uregulowanie w ostatnich latach cieku wodnego przepływającego przez działki oraz dokonane scalenie gruntów. Podkreślił z jednak, że powierzchnia całej uprawy pozostała bez zmiany. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził, iż brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej w/w decyzji. Wskazując na obowiązujące zasady przyznawania płatności podkreślił, że nieprawidłowości stwierdzone na działkach skarżącego, wykluczyły z płatności znaczną część zgłoszonych przez niego działek. Organ odwoławczy oparł się na wynikach przeprowadzonej w gospodarstwie wnioskodawcy kontroli przyjmując za własne ustalenia tego organu oraz przechylając się do jego wniosków. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, iż w toku kontroli ustalono powierzchnię użytkowaną rolniczo, która kwalifikuje się do przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2014, wyłączając z płatności działki: - FFF, gdzie z deklarowanej powierzchni 0,20 ha, powierzchnia kwalifikująca się do płatności, wyniosła 0,11 ha - FF w całości, gdyż z całkowitej deklarowanej powierzchni 0,15 ha w trakcie kontroli na miejscu stwierdzono jedynie powierzchnię 0,09 ha niespełniającą definicji działki rolnej W wyniku czego powierzchnia uwzględniona do płatności w wariancie 2.9 uległa zmniejszeniu o 0,15 ha co stanowi razem 0,24 ha mniej niż pierwotnie beneficjent deklarował. Wskazując, iż skarżący podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe w dniu 15 marca 2011 r., a więc na podstawie przepisów określonych w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. organ podkreślił, że zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a tego rozporządzenia, w przypadku pakietu 2, płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako sady, w których są uprawiane drzewa i krzewy z gatunków wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jeżeli wszystkie uprawiane drzewa są ukorzenione i spełniają wymagania dotyczące wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego. Dodatkowo zaś dla wariantu 2.9, określono w załączniku nr 3 dział II ust. 1 pkt 2 do w/w rozporządzenia dodatkowe wymagania do wykonywania na plantacji zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych oraz przeznaczania uzyskanego plonu na pasze, do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do przetwórstwa oraz do utrzymywania minimalnej obsady drzew i krzewów - gdzie dla czereśni minimalna obsada wynosi 125 sztuk/ha, z dopuszczalną tolerancją 5%, co stanowi 119 sztuk/ha. Tymczasem jak wynika z kontroli na miejscu, o ile zastany materiał szkółkarski spełniał zasadnicze wymogi dotyczące wysokości i grubości materiału szkółkarskiego to znaczna część sadzonek została znacznie uszkodzona co spowodowało, że wymogi dotyczące minimalnej obsady drzewek na jednostkę powierzchni nie zostały spełnione na działkach rolnych: D, F, FFF oraz G. Powołując się na § 50 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., oraz Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. organ stwierdził, że jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów, płatności przysługują mu w wysokości zmniejszonej, zgodnie z przepisami Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. Tym samym stwierdzone w raporcie niezgodności ujawnione na działkach rolnych D, F, FFF oraz G, na których realizowano wariant 2.9, znalazły odzwierciedlenie w przyznaniu i naliczeniu płatności rolnośrodowiskowej. W związku z tym, iż w wyniku kontroli na miejscu stwierdzono zmniejszenie obszaru kwalifikującego się do płatności, zastosowanie znajduje też art. 16 cytowanego wyżej Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 stanowiący o zmniejszeniach i wykluczeniach w odniesieniu do wielkości obszaru. Za powierzchnię uwzględnioną do płatności uznano 7,44 ha. Dostrzegając rozniecę w ustaleniach co do powierzchni uprawnionej do płatności stwierdzonej przez jednostkę certyfikującą a ustaloną w wyniku kontroli na miejscu, organ odwoławczy wyjaśnił, że pomoc przyznawana i naliczana jest do- wielkości powierzchni nie większej, niż określono w wykazie jednostki certyfikującej i równocześnie nie większej niż powierzchnia ustalona w kontroli na miejscu. Odnosząc się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu organ podkreślił, że Agencja nie może ponosić odpowiedzialności za administracje gruntów w tym ewentualne ich scalenie, tym bardziej w sytuacji gdy Strona nie otrzymała żadnych dokumentów potwierdzających dokonane scalenie. Tym samym na rok gospodarczy 2014 obowiązują numery działek ewidencyjnych sprzed scalenia i na tych właśnie działkach ewidencyjnych został dokonany pomiar powierzchni podczas kontroli na miejscu. W kwestii podniesionych przez stronę zabezpieczeń plantacji organ wskazał na jej niedostateczność, wyjaławiając że na działkach na których stwierdzono brak minimalnej obsady, w szczególności na działce rolnej D, F oraz G brak było wokół drzewek osłonek, a działka nie była ogrodzona mimo bliskiej obecności lasu. Powołując się na § 45 pkt 7a Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. stanowiący iż kategorią siły wyższej lub wyjątkową okolicznością, w przypadku wystąpienia której zwrot pomocy nie jest wymagany jest: uszkodzenie lub zniszczenie drzew przez dzikie zwierzęta mimo zastosowania repelentów, ogrodzenia lub osłonek, mające wpływ na realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego organ zauważył że warunkiem uznania siły wyższej pod warunkiem zastosowania na plantacji wszelkich środków zabezpieczenia, tj. ogrodzenia, zastosowania osłonek drzew czy stosowania repelentów. W stosunku do nieuwzględnienia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zgłoszenia siły wyższej dokonanego przez skarżącego w dniu 31 października 2014 r., organ odwoławczy wskazał na obowiązujące w tym zakresie przepisy proceduralne określone w art. 47 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE L Nr 368 z 2006 r., str. 15, ze zm.), które zakreślają termin do skutecznego złożenia takiego zawiadomienia do 10 dni roboczych. Analizując zebrane w aktach niniejszej sprawy dokumenty potwierdzające wystąpienie siły wyższej na działkach, na których doszło do naruszenia wymogu pakietowego w wariancie 2.9 - uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności), tj. brak utrzymania minimalnej obsady, organ stwierdził iż oględziny przedstawicieli Kół Łowieckich "Ostoja" i "Orzeł" z J. miały miejsce odpowiednio w dniu 18 oraz 22 lipca 2014 r., zaś dowód zatytułowany "zaświadczenie" iż na działce nr 214/2 w dniu 15 lipca 2014 r. zostały zakończone prace związane z budową gazociągu (z brakiem daty sporządzenia pisma) mogą stanowić dowód na wystąpienie działania siły wyższej, jednak biorąc pod uwagę daty w/w zdarzeń oraz datę pisemnego złożenia przez odwołującego zgłoszenia siły wyższej - niewątpliwie doszło do uchybienia terminu na zgłoszenie siły wyższej o której mowa w wyżej cytowanym art. 47 ust. 2 Rozporządzenia. Tym samym Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził, iż organ I instancji w sposób prawidłowy przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości na rok 2014. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję skarżący, wnosząc o jej uchylenie w całości zarzucił naruszenie art. 77 §1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego poprzez niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego, a także naruszenie art. 78§1 oraz §2 KPA poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających kluczowe znaczenie w sprawie a zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania. W treści uzasadnienia skargi, skarżący podtrzymał dotychczas formułowane argumenty zwarte w odwołaniu oraz wskazał na wprowadzenie go w błąd w wyniku działań kierownika organu I instancji, który odmówił przyjęcia pisemnego zgłoszenia o wystąpieniu siły wyższej w zakreślonym dla tej czynności terminie ustawowym, tłumacząc skarżącemu, że zgłoszenie takie po wszczęciu kontroli nie ma mocy prawnej a jednocześnie może go narazić na odpowiedzialność karną. Powołując się na zaufanie do organów władzy, skarżący oświadczył, iż w wyniku rozmowy z kierownikiem BP Agencji, zaniechał złożenia pisemnego zawiadomienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje. Skarga jest bezzasadna. Skarżący podjął zobowiązanie rolnośrodowiskowe w dniu 15 marca 2011r. tj. na podstawie przepisów określonych w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r., zgodnie z którego § 9 ust. 2 pkt 3 lit. a, w przypadku pakietu 2, płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana do działek rolnych użytkowanych jako sady, w których uprawiane są drzewa i krzewy z gatunków wymienianych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jeżeli wszystkie uprawnione drzewa są ukorzenione i spełniają wymagania dotyczące wysokości i grubości elitarnego i kwalifikowanego materiału szkółkarskiego. Dodatkowo dla wariantu 2.9 określono w załączniku nr 3 dział II ust. 1 pkt 2 do tegoż rozporządzenia dodatkowe wymagania do wykonania na plantacji zabiegów uprawowych i pielęgnacyjnych oraz przeznaczania uzyskanego plonu na pasze, do bezpośredniego spożycia przez ludzi lub do przetwórstwa oraz do utrzymywania minimalnej obsady drzew i krzewów – gdzie dla czereśni minimalna obsada wynosi 125 sztuk/ha, z dopuszczalną tolerancją 5%, co stanowi 119 sztuk/ha. Przeprowadzona przez organ I instancji w dniach 14-15 lipca kontrola na miejscu stwierdziła uszkodzone drzewka niespełniające wymagań z § 9 powyższego rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009r. Natomiast pozostałe drzewka, spełniające przedmiotowe wymogi, nie stanowiły minimalnej obsady drzew na 1 ha gruntu, tj. 125 sztuk na 1 ha z dopuszczalną 5% tolerancją, na działkach D, F, FFF i G. Szczegółowe przeliczenie zawarto w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Ponadto z ustaleń kontroli na miejscu, wynikało, iż Skarżący zadeklarował 7,68 ha uprawy, gdy powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu wynosiła 7,44 ha, a więc różnica wyniosła 3,2258%. Dlatego słusznie zastosowano art. 16 ust. 3 i ust. 5 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, według którego: jeśli zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw (w niniejszej sprawie grupy upraw w wariancie 2.9) jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwójną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli jednocześnie różnica ta przekracza albo 3%, albo 2 hektary ale nie więcej niż 20% zatwierdzonego obszaru. Zatem zmniejszenie płatności tzw. sankcję powierzchniową wyliczono według tego schematu na 739,20zł wobec czego kwota płatności wyniosła 10.718,40zł. Zgodnie z § 27 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r., jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje w danym roku w zmniejszonej wysokości, w części dotyczącej działek rolnych – w stosunku do których stwierdzono takie uchybienie. Wysokość zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowej, w przypadku o którym mowa w ust. 1, jest określona w załączniku nr 7 do rozporządzenia – zwana sankcją pakietową. Współczynnik zmniejszenia płatności za nieutrzymanie minimalnej obsady drzew wynosi 100% przysługującej do działek rolnych D, F, FFF oraz G płatności rolnośrodowiskowej – zmniejszenie stanowi płatność przysługującą do działki na której obecna była niezgodność E7 z tych względów wyliczona przez organ sankcja pakietowa wyniosła 9116,80zł. Ostatecznie po zastosowaniu sankcji powierzchniowej i pakietowej, przyznano Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w kwocie 1601,60zł. Stosownie do treści § 45 pkt 7a Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2017r. w sprawie szczególnych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013r., poz. 361 ze zm.), inna niż wymienione w przepisach rozporządzenia nr 1974/2006 kategorią siły wyższej lub wyjątkową okolicznością, w przypadku wystąpienia której zwrot pomocy nie jest wymagany, jest uszkodzenie lub zniszczenie drzew przez dzikie zwierzęta mimo zastosowania repelentów, ogrodzenia lub osłonek, mające wpływ na realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego. Tymczasem ze zdjęć spornych działek wynika, że na działce D, Skarżący w 2014r. nie zastosował osłonek, a jedynie paliki które nie chroniły przed dzikimi zwierzętami, na działce F i G również brak było osłonek. Natomiast na działce FFF, nie wszystkie drzewka zostały zabezpieczone osłonkami. Ponadto Skarżący stwierdził, że szkody w uprawach czereśni zauważył w dniu 14 lipca 2014r., jednakże zgłoszenia siły wyższej dokonał dopiero w dniu 21 X 2014r . W odniesieniu do przypadku siły wyższej, zgodnie z art. 47 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rady na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFOW) (Dz.U. UELN 368 z 2006r. ze zm.) w związku z art. 19 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz rozwoju obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz.U. UEL.227 z dnia 31 lipca 2014r., stanowiące, że rozporządzenie (WE) nr 1974/2006 traci moc, jednak nadal stosuje się je do operacji wdrożonych na podstawie zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 1698/2005. Zatem art. 47 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 obowiązuje w niniejszym przypadku i stanowi, że przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłoszone przez beneficjenta lub prze upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. Dokonując zgłoszenia na piśmie organowi I instancji o wystąpieniu siły wyższej w dniu 21 X 2014r. Skarżący przekroczył powyższy termin. Skarżący nie udowodnił natomiast, że w okresie wcześniejszym dokonał zgłoszenia. Wbrew twierdzeniom Skarżącego postępowanie dowodowe nie odbyło się z naruszeniem art. 77 § 1 kpa, 78 § 1 i § 2 kpa. Z uwagi na powyższe, ponieważ organy nie naruszyły prawa procesowego, jak i materialnego, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 Ppsa.