I OZ 1852/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 883/15 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 października 2015 r. w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i odrzucić wniosek o uzupełnienie wyroku. Wyrokiem z dnia 1 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie zasiłku celowego. Odpis powyższego orzeczenia z uzasadnieniem doręczono skarżącej w dniu 26 października 2015 r. W dniu 30 października 2015 r. T. P. wniosła o uzupełnienie powołanego na wstępie wyroku poprzez zamieszczenie w nim następujących sformułowań: "z rażącym naruszeniem przepisów prawa – ustawy KPA – art. 66 par.1 – bez wykonania – wniosku strony z dnia 27.07/2011 r. – zawarty w aktach sprawy – o przeprowadzenie postępowania – tak jak we wniosku z dnia 27.07/2011 r." oraz "My Sędziowie Wojewódz. Sądu Adm. w Olsztynie – w następującym składzie orzekającym w sprawie II SA/Ol 883/15 w dniu 1.10/2015 r. (...) nie uwzględniając – czytaj – własnych – niezawisłych "teoretycznie" wskazań "Sądów" własnych postanowień – wypływających prawem wskazań wydając powyższy Wyrok (...) nadal kryjemy – patologię bezprawia wytworzoną przez wybitnie skorumpowanego Wójta gm. w D. (...) kryjemy 1/ korupcję – złodziejstwo Wójta gm. D. p. J. S. 2/ bezprawne postanowienie GOPS – D. 3/ bezprawie organu SKO- O. – w związku z powyższym 4/ bezprawie organu Burmistrz – B. 5/ bezprawie organu MOPS – B. – który to wydał " swoje decyzje " – bez zastosowania art. 101. ustawy o pomocy społecznej – wg właściwości (...)". Postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił uzupełnienia przedmiotowego wyroku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że możliwość żądania uzupełnienia nie odnosi się do każdego aspektu wyrokowania. Skoro art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) stanowi, że wniosek o uzupełnienie wyroku można zgłosić, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, to oznacza to, że możliwość uzupełnienia wyroku dotyczy wyłącznie rozstrzygnięcia zawartego (a właściwie – pominiętego) w sentencji i to tylko we wskazanym zakresie. Powołany przepis, ani żaden inny przepis P.p.s.a. nie daje podstaw do żądania uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Sąd podkreślił, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych - żądanych przez stronę postępowania - kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie T. P. zarzuciła rażące naruszenie art. 18 § 1 ust. 6a P.p.s.a. wskazując, że zaskarżone postanowienie wydał sędzia WSA Piotr Chybicki, który brał udział w wydaniu wyroku z dnia 1 października 2015 r. W uzasadnieniu opisała dotychczasowe postępowanie organów w sprawie, które w jej ocenie uzasadnia żądanie uzupełnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu wywołującego najdalej idące skutki prawne, tj. zarzutu prowadzącego do wykazania, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane przez sędziego podlegającego wyłączeniu z mocy ustawy. Zarzut ten jest niezasadny, bowiem okoliczności, na które powołuje się skarżąca, nie wypełniają żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 18 P.p.s.a., w tym w szczególności przesłanki wskazanej w § 1 pkt 6a powołanego przepisu, zgodnie z którym sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Innymi słowy wyłączenie w oparciu o wskazaną podstawę znajduje zastosowanie wówczas, gdy wydane zostało orzeczenie kończące postępowanie w danej sprawie, a w późniejszym czasie na skutek skargi strony analizowane jest postępowanie nadzwyczajne w tejże sprawie. Nie ulega wątpliwości, że nie jest to sytuacja rozważana w przedmiotowym przypadku, w którym sędzia WSA w Olsztynie Piotr Chybicki, orzekł o odmowie uzupełnienia wyroku wydanego z jego udziałem. Nie dotyczył go zatem zakaz rozstrzygania w tej sprawie, wynikający z art. 18 § 1 pkt. 6a P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie podlega jednakże uchyleniu z innych przyczyn. Wskazać należy, że stosownie do art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Odnosząc się do wymienionego przepisu, wskazać należy, iż wniosek T. P. z dnia 30 października 2015 r. został złożony po upływie wskazanego w art. 157 § 1 P.p.s.a., 14 dniowego terminu do jego wniesienia, liczonego od dnia ogłoszenia wyroku. W stanie faktycznym sprawy, wyrok oddalający skargę T. P. został ogłoszony w dniu 1 października 2015 r. W tej sytuacji, termin do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku upłynął w dniu 15 października 2015 r. W przypadku bowiem oddalenia skargi, odpis wyroku nie jest doręczany stronie z urzędu. Jeżeli wyrok nie podlega doręczeniu z urzędu (np. wyrok WSA oddalający skargę), czternastodniowy termin na złożenie wniosku o uzupełnienie biegnie zawsze od ogłoszenia (wydania) wyroku. Powyższe obligowało Sąd I instancji do odrzucenia złożonego w sprawie wniosku na podstawie art. 157 § 1 a P.p.s.a. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jako naruszające przepisy postępowania, podlegało uchyleniu, a wniosek o uzupełnienie wyroku wniesiony z uchybieniem terminu, podlegał odrzuceniu. Uzupełniająco należy dodać, że wniosek złożony w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. może dotyczyć jedynie uzupełnienia sentencji orzeczenia sądu, a nie jego uzasadnienia (por. także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07, LEX nr 348205 oraz z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 676/11, LEX nr 1334535). Z treści złożonego przez skarżącą wniosku bezspornie wynika natomiast, że domaga się ona uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił takie żądanie za bezpodstawne w świetle art. 157 P.p.s.a. Mając na względzie przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 157 § 1a i art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.