II OZ 87/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 569/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 569/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 26 czerwca 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w ogóle uzasadniony, zatem w tej sytuacji nie była możliwa ocena czy wykonanie tej decyzji może skutkować powstaniem niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący kwestionując je w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez: 1/ brak ustalenia podmiotu właściwego do orzekania w zakresie udzielenia ochrony tymczasowej, 2/ brak wezwania skarżącego do wypowiedzenia się czy popiera swoje żądanie przed sądem oraz następczo, do uzupełnienia wniosku, 3/ nieuwzględnienie przy analizie wniosku dowodów zgromadzonych w aktach sprawy oraz okoliczności znanych Sądowi z urzędu, a także możliwych do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego z urzędu oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego uzasadnił swoje stanowisko, wskazując m. in., że Sąd zna sytuację majątkową strony, a zasypanie rowów wiąże się z poniesieniem wysokich kosztów, zbyt dużych jak na możliwości skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut zażalenia nieustalenia podmiotu właściwego do orzekania w sprawie udzielenia ochrony tymczasowej. Z konstrukcji art. 61 P.p.s.a. wynika możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ i przez sąd. Przy czym organ jest uprawniony do wstrzymania, na wniosek skarżącego lub z urzędu, wykonania zaskarżonego aktu lub czynności do czasu przekazania skargi sądowi administracyjnemu. Natomiast sąd administracyjny jest uprawniony do wstrzymania, na wniosek skarżącego, wykonania zaskarżonego aktu lub czynności od chwili wpływu skargi do sądu (porównaj: komentarz do art. 61 P.p.s.a. [w] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, wyd. CH Beck Warszawa 2011, str. 328). Jak wynika z akt sprawy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w skardze do sądu administracyjnego. W związku z tym, że skarżący nie wskazał podstawy przedmiotowego wniosku, w treści całej skargi brak jest jakiegokolwiek stwierdzenia, które sugerowałoby, że intencją skarżącego było rozpoznanie przedmiotowego wniosku przez organ, a skarga została skierowana, a następnie przekazana, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku, to zasadnie Sąd ten uznał, że na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., winien wniosek ten rozpoznać, co też prawidłowo uczynił i nie było w tym zakresie potrzeby kierowania wezwań do skarżącego. Przechodząc zaś do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Przy czym wskazać należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Wprawdzie Sąd ten wskazał, że z uwagi na brak uzasadnienia nie mógł ocenić zasadności wniosku, to jednak zwrócić należy uwagę, że w zażaleniu skarżący także nie zawarł takich argumentów które przekonałyby Naczelny Sąd Administracyjny o wadliwości orzeczenia Sądu pierwszej instancji. O ile z akt sprawy wynika sytuacja majątkowa skarżącego, co trafnie dostrzeżono w zażaleniu, o tyle ogólnikowe powoływanie się na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji, tj. rozebranie poprzez zasypanie samowolnie wybudowanych rowów melioracyjnych na działkach nr [...], wiąże się z kosztami zbyt wysokimi jak dla jego budżetu domowego, nie przekonuje. Taka zbyt ogólna argumentacja nie pozwala bowiem na merytoryczną ocenę co do spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., zatem nie można stwierdzić, by postanowienie Sądu pierwszej instancji było sprzeczne z prawem. W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.