I GSK 937/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędziowie NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Dariusz Dudra Protokolant asystent sędziego Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 654/15 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Spółki A na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku 3.600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 11 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 654/15, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia długu celnego. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd podał, że decyzją z [...] kwietnia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Gdyni orzekł o klasyfikacji taryfowej sprowadzonych towarów – filtrów do pakietyzacji programów – do kodu TARIC 8529 10 80 90 i określił dla tych towarów stawkę cła dla krajów trzecich w wysokości 3,6 %, określił niezaksięgowaną kwotę cła (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w łącznej wysokości 43.173 zł oraz orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Decyzja została skierowana do H (obecnie spółka A). W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie 3 zgłoszeń celnych: z 19 września 2012 r. oraz z 11 października 2012 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towary sprowadzone ze Stanów Zjednoczonych Ameryki przez H. Towary, opisane w polu 31 zgłoszeń jako "Elementy połączeniowe do TV kabli koncentrycznych/filtry do pakietyzacji programów", zostały zadeklarowane do kodu TARIC 8536 90 10 ze stawką celną w wysokości 0% ad valorem. Organ celny zwolnił towary do procedury dopuszczenia do obrotu bez rewizji celnej i weryfikacji zgłoszenia celnego. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że w okresie od lipca do września 2014 r. spółka dokonała 4 zgłoszeń celnych. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Dyrektor Izby Celnej w Gdyni stwierdził, że spór w sprawie dotyczył zastosowania prawa w zakresie klasyfikacji taryfowej importowanych produktów do odpowiedniego kodu Zintegrowanej Taryfy Celnej Unii Europejskiej (TARIC). Według strony przyjęta przez nią w zgłoszeniu celnym klasyfikacja taryfowa sprowadzonych filtrów do kodu CN 8536 90 10 jest prawidłowa. Do tego kodu przypisana została stawka celna w wysokości 0 % ad valorem. Naczelnik Urzędu Celnego w Gdyni zaskarżoną decyzją zaklasyfikował przedmiotowe towary do kodu TARIC 8529 10 80 90 ze stawką celną równą 3,6 % ad valorem. Biorąc pod uwagę reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz właściwości i funkcje spornych towarów, prawidłowo należało je zaklasyfikować do pozycji 8529 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującej "Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528", do podpozycji HS 8529 10 obejmującej "Anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich", do kodu CN 8529 10 80 obejmującego zgodnie z brzmieniem "Filtry antenowe i separatory", do kodu TARIC 8529 10 80 90 "Pozostałe" z przypisaną stawką celną dla krajów trzecich równą 3,6% ad valorem. Oddalając skargę spółki Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że różnica stanowisk stron w przedmiotowej sprawie sprowadza się wyłącznie do odmiennej klasyfikacji importowanego towaru. Jednocześnie zdaniem Sądu organy dokonały prawidłowej kwalifikacji importowanego towaru do kodu 8529 10 80 90 ze stawką 3,6 % dla krajów trzecich. W chwili przyjęcia 19 września 2012 r. 2 zgłoszeń celnych oraz 11 października 2012 r. 1 zgłoszenia obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma dokonanie analizy dotyczącej sekcji XVI Wspólnotowej Taryfy Celnej "Maszyny i urządzenia mechaniczne; sprzęt elektryczny; ich części; urządzenia do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzenia telewizyjne do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku oraz części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów", w tym przede wszystkim działu 85 tej sekcji, który obejmuje: "Maszyny i urządzenia elektryczne oraz ich części; rejestratory i odtwarzacze dźwięku, rejestratory i odtwarzacze obrazu i dźwięku oraz części i akcesoria do tych artykułów." Jak wskazano wyżej, strona skarżąca przyjęła bowiem w zgłoszeniach celnych jako prawidłową dla importowanego towaru podpozycję 8536 90 10 00, natomiast organy celne – podpozycję 8529 10 80 90. Sąd w pełni podzielił stanowisko organów, że sprowadzone przez spółkę filtry do pakietyzacji programów TV, z uwagi na posiadane przez nie dodatkowe cechy i funkcje nie mogą być przyporządkowane do wskazanego w zgłoszeniu celnym kodu 8536 90 10 00. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedłożonej przez spółkę ekspertyzy technicznej LTA 1/10/2014 wynika, że filtry nie są elementami służącymi do połączenie przewodów i kabli. Ustalono, że filtry te, montowane są na kablach koncentrycznych w sieciach telewizji kablowej nie w celu połączenia tych kabli, lecz w celu wytłumienia lub też przepuszczania grupy kanałów telewizyjnych (sygnałów o określonej częstotliwości) do abonenta. W ten sposób firmy zajmujące się telewizją kablową, kształtują dostęp do kanałów TV zgodnie z wykupionym abonamentem (pakietem). Podstawową funkcją sprowadzonych przez spółkę filtrów nie jest więc tylko połączenie kabli w celu umożliwienia połączenia elektrycznego. Filtry te posiadają końcówki umożliwiające podłączenie do sieci, ich cechą charakterystyczną jest to, że w odróżnieniu od elementów, które klasyfikuje się do podpozycji 8536 90 10, spełniają dodatkową funkcję. Zamontowanie na kablu filtra ma bowiem umożliwić pakietyzację programów. Filtr taki nie jest więc prostym elementem połączeniowym, złączką do przewodów i kabli. Jest on montowany w kablach nie po to, aby je połączyć, ale w celu – jak wskazano w ekspertyzie technicznej – wytłumienia lub też przepuszczenia określonych grup kanałów telewizyjnych do odbiorcy, zgodnie z wybranym w umowie abonamentem. Sąd wskazał również, że biorąc pod uwagę reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz właściwości i funkcje spornych towarów, organy celne dokonały prawidłowej kwalifikacji taryfowej filtrów do pakietyzacji programów TV, przypisując je do podpozycji 8529 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującej "Części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528", do podpozycji 8529 10 obejmującej "Anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich", do kodu CN 8529 10 80 obejmującego zgodnie z brzmieniem "Filtry antenowe i separatory", do kodu TARIC 8529 10 80 90 "Pozostałe" z przypisaną stawką celną dla krajów trzecich równą 3,6%. Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej przedstawionego w załączniku do protokołu rozprawy, że zgłoszony towar powinien być zaklasyfikowany do kodu Taric 8536 69 10 00 obejmującego: - Oprawy lamp, wtyki i gniazda wtykowe, -- Pozostałe, --- Do przewodów koncentrycznych (współosiowych). Sąd nie zgodził się również z opinią strony skarżącej, aby przedstawione przez organy stanowisko, co do klasyfikacji towaru charakteryzowało się rozbieżnościami i brakiem konsekwencji. Przeciwnie, zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji, wyczerpująco wytłumaczyły, z jakich względów przyjęta w decyzjach klasyfikacja do kodu 8529 10 80 90 jest właściwa. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie zostały we wskazanym powyżej zakresie naruszone wymienione w skardze przepisy: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i 3, art. 188, art. 191 oraz art. 127 w związku z art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej: O.p.). Spółka złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., że został wydany z naruszeniem: 1. prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne w zw. z art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.WE L. 302 ze zm), art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 rozporządzenia EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez uznanie, iż kod CN przyporządkowany przez skarżącą nie odpowiada funkcjonalności przyporządkowanej dla kodu TARIC CN 8536 90 10 00 ze stawką cła 0%, co skutkowało nieuchyleniem decyzji organu administracyjnego II instancji w sytuacji; 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. polegającym na braku odniesienia się Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do głównych zarzutów skargi, co w konsekwencji spowodowało niewyjaśnienie stanu sprawy, a także doprowadziło do sytuacji, w której Sąd nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem do czego był zobowiązany; 3. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1, art.121, art. 191 O.p. w zw. 210 § 1 O.p. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem sądu dokonującego kontroli legalności działania organu administracji publicznej było uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z [...] czerwca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni z [...] lutego 2015 r., z uwagi na nieprawidłowe ustalenie, iż skarżąca nieprawidłowo wypełniła obowiązek przypisania importowanego towaru do kodu CN 8536 90 10 00 jako "elementy połączeniowe, złącza do przewodów i kabli" oraz że skarżąca odpowiada za powstałe z tego tytułu zobowiązania spółki, oraz że nie wskazano okoliczności ekskulpacyjnych uzasadniających brak zastosowania art. 65 ust. 5 Prawa celnego; 4. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem sądu administracyjnego I instancji dokującego kontroli legalności decyzji organu administracyjnego było uchylenie decyzji, w sytuacji gdy z uzasadnienia decyzji poddanej kontroli sądu nie wynikało, że organ II instancji wypełnił to, do czego były zobowiązany z urzędu, tj. nie odniósł się do treści postanowienia NUC z 10 marca 2015 r., który to nie przeprowadził dowodu, o który wnioskowała strona, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż dowody zebrane w sprawie w oparciu o ekspertyzę LTA 1/10/2014 są wystarczające do zajęcia stanowiska w przedmiocie klasyfikacji taryfowej, przez co organ II instancji nie przeprowadził samodzielnego postępowania dowodowego, a jedynie dokonał oceny wcześniejszych ustaleń NUC; 5. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 pkt. 2, oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 188 oraz art. 187, art. 191 O.p. i w zw. z art. 7 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nieprawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz dokonywanie wzajemnie sprzecznych i wykluczających się ustaleń faktycznych, a w konsekwencji: - rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz; - przyjęciem przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy celne I i II instancji niezgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie postępowania podatkowego, a więc braku dokonania przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli decyzji organu administracyjnego, a przez to zaakceptowaniem naruszenia przez ten organ przepisów art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało ustalenie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. przyjęciem, że: organ celny I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w przedmiocie zaliczenia importowanego towaru do kodu 852910 80 90, - przyjęciem, że skarżąca nie wykazała, iż zachodzą przesłanki negatywne, uniemożliwiające obciążenie jej pełną odpowiedzialnością z tytułu odmiennego zaklasyfikowania importowanego towaru, w sytuacji, gdy nawet biegli w dziedzinie klasyfikacji taryfowej funkcjonariusze celni Urzędu Celnego I w Warszawie wskazywali na odmienną klasyfikację od wskazanej w skarżonej decyzji, tj. wskazali na kod CN 8548 90 90 99, a także eksporter PPC Denmark wskazywał na kod CN 8517 70 90 00 gdy organy celne, oraz eksporter przypisywali tę grupę wyrobów do różnych kodów CN, - przyjęciem, że pominięcie wnioskowanego przez skarżącego na etapie postępowania przed organem celnym, dowodu z opinii biegłego, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, co skutkowało nieustaleniem czy funkcjonalność wskazana przez skarżącą odpowiadająca przyporządkowanemu przez nią kodowi CN mieści się w grupie funkcji importowanego towaru, - przyjęciem, że wydanie decyzji przez organy celne, było pozbawione naruszeń co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia skargi, mimo iż z akt sprawy wynika, że organ administracji dopuścił się naruszenia szeregu przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 120, art. 121, art. 122 oraz 187 O.p. i tym samym naruszenia art. 151 p.p.s.a.; - przyjęciem, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracyjne było kompletne, co skutkowało błędnym ustaleniem, iż organy celne podjęły wszelkie możliwe działania dla wyjaśnienia stanu faktycznego, o których mowa w art. 187 § 1, art. 190 i art. 122 O.p., a ocena dowodów, jakiej dokonał organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Powyższe naruszenie ww. przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powinno,a nie doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym Dyrektor Izby Celnej w Gdyni wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Obecny na rozprawie 9 maja 2018 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podtrzymał stanowisko organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 powołanego przepisu. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły, natomiast skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie jest zobowiązany nie tylko do wskazania konkretnego przepisu prawa (z podziałem na jednostki redakcyjne tego przepisu), ale również do wykazania, na czym polega jego naruszenia. Dodatkowo, w przypadku podniesienia zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazania formy tego naruszenia (błędną wykładnię, niewłaściwe zastawanie), a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania wykazania istotności tego naruszenia. Z kolei z uwagi na wyraźne rozdzielenie w art. 174 p.p.s.a. podstaw kasacyjnych zarzut naruszenia prawa materialnego może być oparty wyłącznie na normach o charakterze materialnym, a więc takich, które określają wzajemne prawa i obowiązki podmiotów stosunku prawnego, natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania – na normach o charakterze procesowym, a więc takich, które służą zabezpieczeniu realizacji norm materialnych oraz ich egzekwowania. W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 73 ust. 1 Prawa celnego w zw. z art. 20 ust. 1, 3 i 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 WKC oraz art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 rozporządzenia CN), ujętego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi błędne uznanie, że dokonane przez nią przyporządkowanie towaru do kodu CN nie odpowiada funkcjonalności właściwej dla kodu TARIC CN 8536 90 10 00 ze stawką cła 0%. Rozpoznanie tego zarzuty wymagało więc odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, ujętego w pkt 2 – 5 petitum skargi kasacyjnej, ponieważ zaklasyfikowanie towaru do odpowiedniego kodu CN powinno poprzedzać określenie cech, właściwości czy funkcji towaru, co należy do elementów stanu faktycznego określanych w drodze postępowania wyjaśniającego. W ramach tego zarzutu wnosząca skargę kasacyjną podniosła naruszenie szeregu przepisów (art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.; art. 151 i art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1, art. 121, art. 191 i w zw. z art. 210 § 1 O.p.; art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.; art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122, art. 188, art. 187 i art. 191 O.p. i w zw. z art. 7, art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a.) bez pełnego wyjaśnienia, na czym ono polega, a tym samym, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to rozstrzygnięcie sprawy byłoby innej treści. Podnosząc niedostateczne wyjaśnienie zaklasyfikowania importowanego towaru (filtrów do pakietyzacji programów), w szczególności w związku z odmową przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z opinii biegłego, a także w związku z nieuwzględnieniem, że towar ten jest różnie klasyfikowany przez organy, strona dąży w istocie do wykazania, że cechy, jakimi charakteryzował się importowany towar pozwalają na zaklasyfikowanie go do kodu TARIC 8536 90 10, a nie jak przyjął organ do kodu TARIC 8529 10 80 90. Wypada więc wskazać, że stosownie do przepisów działu IV O.p. (w zw. z art. 73 Prawa celnego) regulujących postępowanie wyjaśniające, organ celny był zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122) i w tym celu powinien był zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1), a następnie na podstawie tego materiału dowodowego dokonać swobodnej oceny, czy dane okoliczności zostały udowodnione (art. 191). Co do zasady, jako dowód organ powinien był dopuścić wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem (art. 180 § 1). Organ powinien był również uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, o ile przedmiotem dowodu były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że zostały one stwierdzone wystarczająco innym dowodem (art. 188). Nałożony tymi przepisami obowiązek nie ma jednak charakteru nieograniczonego i nie wymaga od organu prowadzenia postępowania pod formułowane przez stronę tezy. Podstawowym celem realizacji zasady prawdy materialnej w postępowaniu dowodowym jest ustalenie stanu faktycznego sprawy i tylko w takim zakresie, kierując się zasadą szybkości i ekonomiki postępowania (art. 125 § 1 O.p.), organ powinien podejmować czynności procesowe. Zauważenia wymaga też to, że przerzucenie na organ ciężaru dowodowego nie zwalnia strony od aktywnego udziału w gromadzeniu materiału dowodowego oraz od wykazania swoich racji. Strona ma prawo czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym, jak też składania wniosków dowodowych (zob. art. 123, art. 188, art. 192, art. 189 § 1, art. 190 i art. 200 O.p.), choć ostateczne słowo, co do zakresu czynności dowodowych, ustawodawca pozostawił organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie. W powyższym kontekście niezasadny jest więc zarzut strony co do braku przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z opinii biegłego. Zgodnie z art. 197 § 1 O.p., w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Podstawą powołania biegłego przez organ podatkowy jest więc stwierdzenie, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Ostateczne zajęcie stanowiska w tym zakresie, na co zwrócono uwagę wcześniej, należało jednak do organu. Organ podatkowy nie jest bowiem związany wnioskiem strony o powołanie biegłego, niemniej jednak powinien wziąć pod uwagę ciążący na nim obowiązek wyjaśnienia sprawy, a co za tym idzie powinien zastanowić się, czy okoliczności istotne dla rozpoznania sprawy zostały wyjaśnione na podstawie innych dowodów zgromadzonych w sprawie. Tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Organ celny ustaliły cechy i funkcjonalność importowanego towaru na podstawie dwóch ekspertyz Politechniki Wrocławskiej, sporządzonych na wniosek strony, przyjmując zawarte w nich postanowienia, co do stanu wszystkich typów i modeli sprowadzonych filtrów. Pozwoliło to na uznanie, że importowane filtry do pakietyzacji programów nie są elementami służącymi do połączenia przewodów i kabli, co ewentualnie pozwalałoby na zaklasyfikowanie do kodu TARIC 8536 90 10. Organ ustalił, że filtry te są montowane na kablach koncentrycznych w sieciach telewizji kablowej nie w celu połączenia tych kabli, lecz w celu wytłumienia lub też przepuszczenia grupy kanałów telewizyjnych (sygnałów o określonej częstotliwości) do abonenta. Kierując się opisem działu 85 CN, uwagami 5 i 2 do Sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej oraz Notami wyjaśniającymi do CN dokonał taryfikacji importowanego towaru do kodu TARIC 8529 10 80 90. Zdaniem organu, przedłożone przez stronę ekspertyzy w pełni dawały odpowiedź, co do stanu towaru, jego cech oraz przeznaczenia i pozwalała na dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, z czym należy się zgodzić. Tak więc wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną nie zachodziła konieczność zlecenia przez organ przeprowadzenia opinii biegłego. Strona de facto nie kwestionuje przedłożonych przez siebie ekspertyz, a jedynie podnosi, że organ nieprawidłowo je zinterpretował. Twierdzenia te są ogólnikowe i nie wykazują, na czym miałby polegać ten błąd. Nie wystarczy bowiem zarzucić organowi popełnienie błędu, ale trzeba wykazać jego istotę i ewentualny jego wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym nie można też zarzucić organowi celnemu braku konsekwencji co do przyjętej taryfikacji, czy też sprzeczności ustaleń. Organ wyjaśnił, dlaczego nie można zaklasyfikować importowanego towaru do kodu zadeklarowanego przez stronę, w protokole kontroli czy też przez eksportera PPC Denmark (ponieważ dotyczą towaru o innych cechach). Towar nie mógł również skorzystać z preferencyjnej stawki dla towarów pochodzących z kraju CARIFORUM. Jak wskazał (za organem) Sąd I instancji skorzystanie z tej stawki jest możliwe wyłącznie na wniosek zgłaszającego, po spełnieniu łącznie szeregu warunków, natomiast ze zgłoszenia celnego wynika, że sama strona wskazała jako kraj wysyłki Stany Zjednoczone Ameryki na bazie warunków dostawy EXW Miami. Oznacza to, że zarzut braku wszechstronnego wyjaśnienia i rozpatrzenia przez organ sprawy oraz braku dokonania prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy. Przeprowadzona przez NSA kontrola instancyjna nie wykazała też, aby doszło do naruszenia zasady praworządności (art. 120 O.p.), zasady zaufania do organów (art. 121 § 1 O.p.), czy zasady dwuinstancyjności postępowania celnego (art. 127 O.p.). Podzielenia przez organ II instancji stanowiska organu I instancji w sytuacji, gdy nie został przedstawiony dowód potwierdzający brak ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ, nie można uznać za naruszenie wyżej wymienionych reguł. Podsumowując, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów O.p. W konsekwencji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów p.p.s.a. Sąd I instancji stosownie do art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz zastosował adekwatny do wyników kontroli środek prawny, określony w ustawie, tj. art. 151 p.p.s.a. Bez stwierdzenia naruszenia przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjnej (celne), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, brak było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) czy pkt 2 p.p.s.a. Sąd I instancji orzekał na podstawie akt sprawy, a tym samym nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom ustawowym – zawiera wszystkie konieczne elementy oraz pozwala na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia. Rozważania Sądu są logiczne i spójne oraz znajdują oparcie w aktach administracyjnych sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 zd. pierwsze p.p.s.a. "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. (...)." Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga jednak szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Podsumowując za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania. W konsekwencji niezasadnym okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego. Skoro z ustaleń faktycznych wynika, że importowany towar posiadał cechy przypisane kodowi CN 8529 10 80 90, to organ dokonał prawidłowej taryfikacji. Na marginesie można jedynie zauważyć, że wnoszący skargę kasacyjną oprócz powołania konkretnych przepisów WKC i rozporządzenia w sprawie CN, w żaden sposób nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać błędna wykładnia tych przepisów czy też niewłaściwe ich zastosowanie. Trzeba też zauważyć, że w istocie zarzut naruszenia prawa materialnego został oparty na art. 73 ust. 1 Prawa celnego, przepisie odsyłającym, dającym podstawę do stosowania przepisów O.p., który to zarzut, pomijając jego charakter, nie został uzasadniony. Z powyższych względów nie doszło też do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji RP. Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Koszty obejmują wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 3600 zł.