II SA/Gl 527/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. do Wójta Gminy P., przekazanym następnie do rozpoznania Staroście [...] I.M. wystąpiła z wnioskiem o odszkodowanie odpowiadające wysokości jej udziału w nieruchomości byłej "A" w P. zajętej pod drogę publiczną. Postępowanie w tym przedmiocie zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 kpa postanowieniem Starosty[...]z dnia [...]r., utrzymanym następnie w mocy postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...]r. Organy obu instancji stwierdziły bowiem, że brak jest decyzji Wojewody [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...]r. przez Gminę P. własności zajętej pod drogę nieruchomości, objętej wnioskiem I.M., położonej w P. oznaczonej nr działki [...], będącej na dzień [...]r. jej współwłasnością. Postanowieniem z dnia [...]r. Minister Finansów i Gospodarki Morskiej stwierdził nieważność powyższych postanowień zwracając uwagę na fakt, że w dacie ich wydawania pozostawała w obrocie prawnym decyzja Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...]stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem [...]r. przez Gminę P. własności nieruchomości zajętej pod drogę gminną nr[...]– ulicę [...] w P. o pow[...]ha, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], karta mapy nr [...]. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]wydanym na podstawie art. 147, art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa Wojewoda [...] orzekł o wznowieniu z urzędu postępowania zakończonego jego ww. decyzją deklaratoryjną z dnia [...] r. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdził, że w dacie wydania objętej nim decyzji organowi orzekającemu nie była znana okoliczność co do współwłaścicieli działki nr [...]zajętej pod drogę publiczną, której decyzja ta dotyczyła, a którą to uzyskał on w późniejszym czasie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Gl 46/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązał Starostę Powiatu [...] do załatwienia powyższego wniosku w terminie miesiąca od zwrotu akt administracyjnych. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że rozpoznając sprawę Starosta powinien rozważyć, czy nie ma podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie o wypłatę odszkodowania na rzecz I. M., a to w związku z toczącym się przed Wojewodą [...] postępowaniem wznowieniowym zakończonym ww. decyzją deklaratoryjną tego organu z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą z dnia 13 października 1998 r.). Jednocześnie jednak WSA w Gliwicach stwierdził, że w jego ocenie nie ma przeszkody, by Starosta [...] "samodzielnie dokonał oceny przedłożonego przez stronę skarżącą materiału potwierdzającego jej prawo do przedmiotowej nieruchomości". Rozpoznając sprawę po doręczeniu powyższego wyroku i akt administracyjnych Starosta [...] postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i 3 i art. 103 kpa w zw. z art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz I. M. za udział we własności nieruchomości położonej w P., ozn. nr ewid. [...] o pow. [...]m2, obręb P., zajętej pod drogę gminną. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że sprawa ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz zainteresowanej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest wznowione przez Wojewodę [...]ego postępowanie w sprawie stwierdzenia, w trybie przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., nabycia z mocy prawa przez Gminę P. własności ww. nieruchomości zajętej pod drogę gminną - ul. [...], zakończone ostateczną decyzją tegoż organu z [...]r. nr [...]Ustalenie decyzją administracyjną, we wznowionym postępowaniu, kręgu osób będących współwłaścicielami ww. nieruchomości na dzień [...]. jest bowiem niezbędne do wydania przez starostę decyzji w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz uprawnionych osób, w tym na rzecz I. M.. W zażaleniu na to postanowienie Izabela M. zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym: art. 97 § 1, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, art. 8, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz art. 12, poprzez prowadzenie postępowania bez należytej wnikliwości i szybkości. Stwierdziła, że jej zdaniem niezrozumiałe jest wiązanie przez Starostę sprawy prowadzonej przez Wojewodę [...] ze sprawą o odszkodowanie. Wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 20 sierpnia 2014r. sygn. akt II SAB/Gl 46/14 zobowiązującym Starostę [...] do załatwienia wniosku skarżącej o ustalenie i wypłatę odszkodowania za udział w ww. nieruchomości podkreślił, iż nie ma przeszkody, by Starosta samodzielnie dokonał oceny przedłożonego przez stronę skarżącą materiału potwierdzającego jej prawo do objętej jej wnioskiem o odszkodowanie nieruchomości. W jej ocenie organ posiada wszelkie dane konieczne do ustalenia i wypłacenia należnego jej odszkodowania. W obiegu prawnym istnieje bowiem ostateczna decyzja Wojewody [...] z [...]r. nr [...]wydana w oparciu o przepis art. 73 ww. ustawy, w której stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę P. własności przedmiotowej nieruchomości. Starosta posiada wiedzę na temat osoby uprawnionej do uzyskania odszkodowania, a mianowicie skarżącej, która złożyła w ustawowym terminie wniosek w tym zakresie, znana jest organowi dokładna powierzchnia działki przejętej przez Gminę P., treść decyzji Ministra Przemysłu i Handlu z [...]r. nr [...], jak również treść opinii geodezyjnej z [...]r. sporządzonej przez geodetę uprawnionego oraz trzech postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po poprzednikach prawnych skarżącej, a ponadto treść opisu i mapy ewidencyjnej nr pozycji rejestrowej [...]. Zdaniem skarżącej z dokumentów tych wynika jednoznacznie, iż na dzień [...]r. była ona właścicielką 19,33 % z powierzchni [...]ha dawnej [...]wchodzącej obecnie w skład drogi nr [...]. Dlatego też niezrozumiałym jest jej zdaniem uporczywe odnoszenie się przez organ I instancji do sprawy prowadzonej przez Wojewodę i tym samym odwlekanie rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku. Postępowania przed Wojewodą i Starostą mają w ocenie skarżącej charakter całkowicie odrębny, a zatem powoływanie się organu po raz kolejny na postępowanie przed Wojewodą nie znajduje uzasadnienia. Wojewoda [...] zażalenia tego nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]wydanym z powołaniem się na treść art. 123, art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. utrzymał postanowienie Starosty [...]w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania w sprawie i powołania się na treść art. 97 § 1 pkt 4 kpa stwierdził, że w ocenie organu odwoławczego zagadnieniem wstępnym jest w rozpatrywanej sprawie prowadzone przez Wojewodę, w trybie wznowieniowym, postępowanie zakończone jego ostateczną decyzją z [...]r. mające na celu ustalenie czyją własność i w jakich częściach stanowiła w dniu [...]. objęta roszczeniem odszkodowawczym działka. Dlatego podziela stanowisko Starosty [...] odnośnie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz wnoszącej zażalenie. Wojewoda zauważył, że obowiązujące przepisy prawa nie uzależniają co prawda od wydania decyzji w trybie art. 73 ust. 3 ustawy możliwości wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania, niemniej ostateczna decyzja w sprawie nabycia własności przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego wpływa na merytoryczne zakończenie postępowania w sprawie odszkodowania za przejętą nieruchomość, gdyż stanowi ona dowód nabycia własności konkretnej nieruchomości przez podmiot publicznoprawny oraz od kogo i w jakich częściach ją przejęto. Pomimo deklaratoryjnego charakteru decyzja Wojewody wywołuje istotny skutek dla byłego właściciela. Konkretyzuje bowiem przedmiot odszkodowania. Brak decyzji Wojewody stwierdzającej przewłaszczenie nie pozwala na dokładne określenie, jaka część nieruchomości została odebrana dotychczasowemu właścicielowi, tym samym stanowi ona jedyny dowód wywłaszczenia nieruchomości zajętej uprzednio pod drogę publiczną. W konsekwencji z uwagi na fakt, iż przed Wojewodą [...]m nadal prowadzone jest wznowione postępowanie zakończone ostateczną decyzją tegoż organu z [...]r. mające na celu jednoznaczne ustalenia czyją własność stanowiła w dniu [...]r. działka zajęta pod drogę gminną, to w ocenie organu odwoławczego zaistniały podstawy zawieszenia postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania, do czasu prawomocnego zakończenia wznowionego postępowania. Nadto Wojewoda podniósł, że z przedłożonych przez żalącą się kopii postanowień spadkowych, oraz z decyzji Ministra Przemysłu i Handlu z [...]r. nr [...]trudno jest wywieść jej prawo do przedmiotowej nieruchomości, a tym bardziej wielkość przypadającego jej w tym prawie udziału, na dzień [...]r. Skarżąca nie przedłożyła żadnych innych dokumentów potwierdzających jej prawo do objętej roszczeniem nieruchomości, a opinia geodety na którą się powołuje została zlecona przez Wojewodę w prowadzonym przez niego postępowaniu wznowieniowym. Z istniejącej w obiegu prawnym decyzji Wojewody [...] z [...]r. nr [...], również nie wynika, że współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości, w dniu [...]r., była I. M.. Decyzja ta mogłaby stanowić jedynie podstawę do wydania przez Starostę [...] rozstrzygnięcia o odmowie ustalenia odszkodowania na rzecz wnoszącej zażalenie, a takiego rozstrzygnięcia skarżąca zapewne nie oczekuje. Wydana przez Wojewodę [...], w trybie wznowieniowym, prawomocna decyzja, z treści której będzie wynikać czyją własność i w jakich udziałach, w dniu [...]r. stanowiła przedmiotowa nieruchomość, da podstawę Staroście [...] do ustalenia odszkodowania na rzecz uprawnionych osób, w tym także I. M.. W ocenie organu odwoławczego brak takiej decyzji uniemożliwia przeprowadzenie postępowania w sprawie odszkodowawczej. Uzyskanie jej jest zaś zagadnieniem wstępnym w postępowaniu odszkodowawczym, bo jest to kwestia, której rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]r. reprezentowana przez pełnomocnika I. M. wniosła o jego uchylenie wraz z poprzedzającym go postanowieniem Starosty [...] oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że postanowienia te zostały wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4, art. 8 i art. 12 kpa. W uzasadnieniu skargi podtrzymano w ogólnym zarysie argumentację przedstawioną wcześniej w zażaleniu. Podkreślono, że dla ustalenia i wypłaty odszkodowania na podstawie art. 74 ust. 4 ustawy brak jest ustawowego wymogu wydania decyzji w trybie art. 73 ust. 3 ustawy i tym samym nie istnieje w tym względzie zależność o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa pomiędzy rozpoznaniem sprawy z wniosku skarżącej o ustalenie i wypłaty należnego jej odszkodowania a zakończeniem postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją deklaratoryjną Wojewody [...] z dnia [...]r. Tym samym wydanie decyzji w tej drugiej sprawie nie ma charakteru zagadnienia wstępnego o jakim w tym przepisie mowa. Zwrócono uwagę, że koniecznym elementem decyzji deklaratoryjnej o jakiej mowa w art. 73 ust. 3 ustawy nie jest wskazanie właścicieli nieruchomości, która z mocy prawa przeszła z dniem [...]r. na własność gminy lub Skarbu Państwa. Podkreślono, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwość udział skarżącej we współwłasności objętej wnioskiem działce na dzień [...]r. wynoszący [...]części (19,33 %) z powierzchni [...]ha dawnej [...] Staroście [...] znana jest dokładna powierzchnia działki przejętej przez Gminę P., znana jest również treść decyzji Ministra Przemysłu i Handlu nr [...]z dnia [...]r., opinii geodezyjnej z dnia [...]r. sporządzonej przez geodetę uprawnionego inż. W.K. oraz trzech postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku załączonych do wniosku skarżącej z dnia [...]r., a ponadto treść opisu i mapy ewidencyjnej, nr pozycji rejestrowej [...]. Z dokumentów tych wynika jednoznacznie, że na dzień [...]r. I.M. była współwłaścicielką w części [...] (19,33%) z powierzchni 0,1415 ha dawnej [...]wchodzącej w skład zajętej pod drogę działki nr [...]. Dalej podniesiono, że zgodnie z opinią powołanego w sprawie prowadzonej przed Wojewodą [...] biegłego geodety W.K.. W skład tej działki wchodzi pow. [...]ha pochodząca z nieruchomości o pow. [...]ha, dawnej [...], której pierwotnymi właścicielami byli między innymi przodkowie skarżącej, a także pow. [...]ha pochodząca z nieruchomości o pow. [...]ha, dawnej [...]. Decyzją nr [...]z dnia [...]r. (potwierdzoną przez NSA) ówczesny Minister Przemysłu i Handlu przywrócił stan prawny całej nieruchomości o pow. [...]ha opisanej w Rep. [...]jako "[...]" (położonej obecnie na działkach nr [...]sprzed jej przejęcia pod przymusowy zarząd. Oznacza to, że MPiH zwrócił ją w całości prawowitym właścicielom z rodziny C. lub ich następcom prawnym. Wynika z tego, że w dniu [...]r. działka o pow. [...]ha należała do spadkobierców pierwotnych właścicieli z rodziny C., w tym w szczególności do skarżącej. Wszystkie postępowania spadkowe, w których spadek obejmował dawną [...]zostały przeprowadzone i zakończone, w związku z czym nie ma żadnych wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, w części odnoszącej się do skarżącej. Do wniosku skarżącej z dnia [...]r. załączono też postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku potwierdzające zarówno jej następstwo prawne, jak i wysokość udziału w nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone wcześniej w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekając w trybie uproszczonym zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem postanowienia organów obu instancji zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dla zastosowania treści tego przepisu konieczne jest zatem wykazanie istnienia zależności (związku przyczynowego) między uprzednim rozstrzygnięciem w innym postępowaniu i wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie w której dochodzi do zawieszenia postępowania. Chodzi zatem o relację, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd stanowi bezwzględną przeszkodę do wydania decyzji (orzeczenia) w prowadzonej przez organ sprawie. Organ administracji publicznej jest zobligowany do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie którego brak rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe ogólne uwagi należy stwierdzić, że powołana przez organy obu instancji podstawa zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie zachodzi. Niewątpliwie dla ustalenia i wypłaty odszkodowania na podstawie art. 73 ust. 4 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. konieczne jest wykazanie przez wnioskodawcę prawa własności (współwłasności) nieruchomości w dniu [...] r. (pomijając sytuacje o jakich mowa w wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2010 r. sygn. akt I OPS 3/09, która w niniejszej sprawie nie zachodzi). Brak jest natomiast podstaw prawnych do przyjęcia, że prawo to musi być wykazane w decyzji deklaratoryjnej wydanej na podstawie art. 73 ust. 3 tej ustawy. W konsekwencji brak jest podstaw, że w tym zakresie (gdy chodzi o ustalenie praw do własności zajętej pod drogę nieruchomości) wynik postępowania o ustalenie i wypłatę odszkodowania na podstawie art. 73 ust. 4 ustawy zależy od rozstrzygnięcia co do własności nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. zawartego w decyzji o jakiej mowa w art. 73 ust. 3 ustawy. Zgodzić się bowiem trzeba ze skarżącą, że w świetle treści art. 73 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. brak jest podstaw do przyjęcia, że koniecznym elementem wydanej w tym trybie decyzji jest ustalenie konkretnych właścicieli (współwłaścicieli) zajętej pod drogę nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz ich udziałów we własności. Przy takim założeniu niemożliwe byłoby bowiem wydanie decyzji na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy gdyby nie byli znani właściciele lub współwłaściciele nieruchomości czego przecież wykluczyć nie można. Taka wykładnia treści tych przepisów podważałaby ratio legis zawartego w art. 73 ustawy unormowania mającego na celu uwłaszczenie nieruchomości zajętych pod drogi publiczne i pozostających w dniu [...]r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Co więcej w świetle treści tych przepisów zachodzi zasadnicza wątpliwość czy zawarte w decyzji deklaratoryjnej ustalenie co do właścicieli nieruchomości może być przesądzające w tym względzie przy wydawaniu decyzji na podstawie art. 73 ust. 4 omawianej ustawy tj. czy stanowi taka decyzja tytuł własności. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze wydanie decyzji z art. 73 ust. 3 ustawy jest konieczne dla ustalenia i wypłaty odszkodowania na podstawie art. 73 ust. 4, przy czym należy wziąć pod uwagę, że decyzja taka odnośnie objętej wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania została wydana przez Wojewodę [...][...]r. i w dalszym ciągu pozostaje ona w obrocie prawnym jako orzeczenie ostateczne. Z punktu widzenia treści art. 16 § 1 kpa nie ma przy tym znaczenia, że postępowanie zakończone tą decyzją zostało wznowione postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...]r. gdy jednocześnie nie zostało wydane postanowienie o jakim mowa w art. 152 § 1 kpa. Nadto jak wynika z treści tego postanowienia u jego podstaw legły nowe dowody ale dotyczące jedynie współwłaścicieli nieruchomości przejętej z mocy prawa na rzecz Gminy P., a więc odnośnie okoliczności, które jak wskazano wyżej nie stanowią obligatoryjnego składnika decyzji wydawanej na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy. Nadto uszło uwadze organów obu instancji, że ww. postępowanie wznowieniowe zostało zawieszone postanowieniem Wojewody [...][...]r. utrzymanym następnie w mocy postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...]. nr [...] oraz, iż przesłanką tego zawieszenia było nieustalenie następców prawnych właścicieli tej części (o pow. [...] m2) zajętej pod drogę publiczną działki nr [...], która pochodzi z "[...]", do której skarżąca nie rości sobie przecież pretensji. Nie ma ona też zapewne praktycznych możliwości prawnego ustalenia tych spadkobierców i z tego powodu wpływu na przebieg postępowania wznowieniowego. W świetle powyższych wywodów należało co najmniej przyjąć, że jak wskazał to już WSA w Gliwicach w omawianym wyżej wyroku z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 46/14, nie ma przeszkód aby organy orzekające w sprawie z wniosku skarżącej o ustalenie i wypłatę odszkodowania dokonały oceny przedłożonych przez nią dowodów potwierdzających jej prawo do objętej roszczeniem nieruchomości. Obowiązkowi temu, z naruszeniem treści art. 7, art. 8 i art. 12 kpa nie uczyniły one jednak zadość, a w szczególności z naruszeniem art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa nie wynika to z ich postanowień. Zarówno Starosta [...] jak i Wojewoda [...] nie dokonali dającej się poddać kontroli Sądu oceny zaoferowanych przez skarżącą dowodów na okoliczność jej prawa jako współwłaścicielki objętej żądaniem odszkodowawczym nieruchomości. Z kontrolowanych w niniejszej sprawie przez Sąd postanowień organów obu instancji jak i z orzeczeń podjętych w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji deklaratoryjnej Wojewody [...] z dnia [...]r. zdaje się przy tym wynikać, że nie jest kwestionowany fakt, iż przejęta na własność Gminy P. jako zajęta pod drogę publiczną działka nr [...] o pow. [...] m2 powstała z części nieruchomości pochodzącej z "[...]o pow. [...]ha opisanej w Rep. [...] której dotyczy decyzja Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...]r. nr [...]o stwierdzeniu nieważności (kserokopia – k. 23 i 24 akt sądowych). Ustalenie takie wynika przy tym z niekwestionowanej przez organy orzekające i opracowanej na wniosek Wojewody [...] w toku postępowania wznowieniowego przez geodetę uprawnionego inż. W.K opinii geodezyjnej z dnia [...]r. Zarówno z tej opinii jak i z ww. postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...]r. wynika przy tym, że dla nieruchomości tej była i jest prowadzona księga wieczysta ( [...]",[...]) w której na dzień [...]r. jako jej współwłaściciele ujawnieni byli M. i M. małżonkowie C. w równych częściach co do [...]części, E.C. w 1/6 części, E.C.w 1/6 części i L.C. w 1/6 części. Dla wykazania przez skarżącą swoich praw we współwłasności powierzchni [...]m2 z działki drogowej nr [...] o powierzchni [...]m2, wystarczające jest zatem przedłożenie wpisu z księgi wieczystej dla nieruchomości opisanej w Rep. [...] Osada Choroń czyli najprawdopodobniej z księgi wieczystej Nr [...]lub też przedstawienie innego tytułu własności tej nieruchomości i jednocześnie wykazanie, że skarżąca jest w tych dokumentach ujawniona jako współwłaścicielka w określonej konkretnej części względnie wykazanie, że jest w określonej części następcą prawnym wymienionej tam osoby lub osób. Wtedy też nie będzie zdaniem Sądu przeszkód prawnych do wydania na rzecz skarżącej decyzji o jakiej mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Ponieważ skarżąca reprezentowana jest przez fachowego pełnomocnika, to powinna ona przedłożyć dokumenty wskazujące jednoznacznie zarówno na jej prawo współwłasności jak i jego zakres, w razie potrzeby z przeprowadzeniem ich wyczerpującej oceny prawnej i faktycznej, któremu to obowiązkowi strona skarżąca nie uczyniła dotychczas zadość (w szczególności nie wynika to z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych). W aktach zarówno administracyjnych jak i sądowych brak jest bowiem tytułu własności objętej wnioskiem o odszkodowanie nieruchomości jak i pełnych dowodów wskazujących na udział skarżącej we współwłasności. Wskazywany w skardze udział w rozmiarach [...] części nie został potwierdzony żadnym wyliczeniem ze szczegółowym odwołaniem się do poszczególnych stwierdzeń nabycia spadków na które skarżąca się powołuje. Wstępna analiza wydanych w tym względzie postanowień spadkowych nie daje raczej nawet podstaw do przyjęcia ciągłości następstw prowadzących do stwierdzenia, że jest ona spadkobiercą którejkolwiek z osób ujawnionych w ww. księdze wieczystej "[...]". W toku dalszego postępowania wezwie zatem Starosta [...] pełnomocnika skarżącej pod rygorem skutków dowodowych zarówno do przedłożenia w określonym terminie tytułu współwłasności objętej wnioskiem o odszkodowanie nieruchomości jak i przedstawienia szczegółowego wyliczenia udziału we współwłasności z odniesieniem się do poszczególnych postanowień spadkowych (względnie innych dokumentów w przedmiocie przejścia własności). Jeżeli obowiązkowi temu strona skarżąca nie uczyni zadość to będzie to oznaczało, że nie wykazała przymiotu właściciela uprawniającego ją do żądania odszkodowania na podstawie art. 73 ust. 4 ustawy. Powinno to zaś skutkować wydaniem decyzji o odmowie ustalenia i wypłaty objętego wnioskiem I. M. z dnia [...]r. odszkodowania. Z tych wszystkich względów postanowienia organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i a i c, art. 135, art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205, art. 209 i art. 211 tej ustawy. sw