II SA/Kr 573/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Mariusz Kotulski Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. P. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy decyzją z dnia 21 maja 2003 r. nr [...] ustalił na wniosek PPHU "[...]" Sp. j. J. N., J. B., J. K. z/s P., K., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa kompleksu chłodni segmentowych szt. 8, hali magazynowej, przebudowa sieci gazowej, utwardzenie placów manewrowych, budowa muru oporowego - rampy wyładowczej" na działkach [...], [...], [...], położonych w miejscowości Posądza Gmina K., sprostowanej na wniosek inwestora postanowieniem z dnia 15 lipca 2003 r. nr [...]. Sprostowanie dotyczyło zapotrzebowania w energię elektryczną. Wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji złożył do SKO w [...] w dniu 26.03.2008 r. S. P., zarzucając, iż decyzja była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem wnioskodawcy organ I instancji ustalając warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji naruszył w stopniu rażącym przepisy prawa: - art. 1 ust. 1 pkt a i b, ust. 2, 3 i 4, art. 6, 11, 19, 31, 32, art. działu VI oraz art. 112 i 113 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.), - art. 5, 28, 30, 33, 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz.414 ze zm.), - art. 107 k.p.a. poprzez błędne powołanie podstawy prawnej, brak prawidłowego rozstrzygnięcia i uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji. Decyzją z dnia 2 marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 maja 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest on stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończonego przedmiotową decyzją, a co za tym idzie nie jest możliwe, aby to postępowanie toczyło się na jego wniosek. S. P. wniósł do Kolegium wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 20 kwietnia 2009 r. utrzymało decyzję własną w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. II SA/Kr 1038/09 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję SKO podkreślając, że sam fakt braku udziału w postępowaniu pierwotnym nie pozbawia prawa wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i nakazując, by w ponownym postępowaniu zbadano legitymację skarżącego do występowania w charakterze strony. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2397/10 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 marca 2015 r. umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia 21 maja 2003 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w pierwszej kolejności na nowo określiło krąg stron postępowania, ustalając spadkobierców J. C., S. S. i H. S. oraz następcę prawnego E. C., zawiadamiając ich o wszczęciu postępowania. Dalej Kolegium rozważyło zasadnicze zagadnienie, którym jest wyjaśnienie, czy S. P., jako wnioskodawca postępowania nadzwyczajnego posiada interes prawny w tym postępowaniu. Kolegium podniosło, że zakres oddziaływania planowanej inwestycji polegającej na budowie kompleksu chłodni segmentowych szt. 8, hali magazynowej, przebudowie sieci gazowej, utwardzeniu placów manewrowych, budowie muru oporowego - rampy wyładowczej na działkach [...], [...], [...], położonych w miejscowości P. Gmina [...] nie obejmuje nieruchomości położonych po drugiej (południowej) stronie drogi wojewódzkiej, która również generuje hałas, niekorzystnie wpływający na tereny sąsiednie. Program inwestycyjny, jak wynika to z akt sprawy, polega na budowie zaplecza do skupu i magazynowania owoców i warzyw. W zakresie dalszych, licznych zarzutów dotyczących działania pracowników Urzędu Gminy w K., które zdaniem wnioskodawcy noszą cechy rażącego naruszenia prawa, Kolegium stwierdziło, że nie należą one do przedmiotu niniejszego postępowania, gdyż wykraczają poza jego zakres. Podobnie nie mogą być uwzględnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Prawa budowlanego w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Zwrócono uwagę, że żądanie zbadania legalności działania Spółki nie może stanowić przedmiotu postępowania przed Kolegium w ramach niniejszego postępowania. Również zarzut naruszenia art. 112 i 113 ustawy o ochronie środowiska nie daje podstawy do uznania S. P. za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ kwestionowana decyzja wydana była na postawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył S. P. wywodząc, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania, a skarżący posiada legitymację do wystąpienia o stwierdzenie nieważności decyzji. Podniósł, że działka nr [...] nie graniczy z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, jednak oddzielona jest od niej tylko i wyłącznie drogą, a co za tym idzie brak jest jakichkolwiek - naturalnych czy też sztucznych - przeszkód uniemożliwiających oddziaływanie zakładu "[...]". Ponadto nie tylko z budynków inwestycji odbywają się immisje oddziaływujące na okolice, ale również z parkingu położonego przed nim, gdzie odbywa się ruch dużych pojazdów ciężarowych. Dlatego też - zdaniem wnioskodawcy - ustalona odległość 105 m, z której dopiero mogłoby pochodzić oddziaływanie, nie jest prawidłowa, a w rzeczywistości jest zdecydowanie mniejsza i obejmuje nieruchomość skarżącego. Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję błędnie uznało, że Skarżącemu nie przysługuje interes do złożenia wniosku, a ponadto oparło się tylko i wyłącznie na materiale dowodowym wynikającym z dokumentów, nie przesłuchało świadków, czy też stron postępowania, co pozwoliłoby na dokładną ocenę sprawy oraz ewentualnego interesu prawnego skarżącego. Po rozpatrzeniu wniosku S. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] 24 kwietnia 2015 r. - działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 28 oraz art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 marca 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że w pierwszej kolejności organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji zobowiązany jest do zbadania dopuszczalności prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie pod kątem przesłanek przedmiotowych i podmiotowych. Dalej zwrócono uwagę, że stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że przed wydaniem decyzji z dnia 13 marca 2015 r. prawidłowo określono krąg stron postępowania, ustalając spadkobierców J. C., S. S. i H. S. oraz następcę prawnego E. C. oraz zawiadamiając ich o wszczęciu postępowania. Podzielono również pogląd Kolegium w przedmiocie nieprzyznania S. P. statusu strony niniejszego postępowania. Kolegium zbadało prawdopodobny wpływu decyzji na sferę praw lub obowiązków S. P., w szczególności zbadania zakresu oddziaływania planowanej przez inwestora inwestycji na nieruchomości sąsiednie i ocenę tego oddziaływania. W ocenie Kolegium zakres oddziaływania planowanej inwestycji nie obejmuje nieruchomości położonych po drugiej (południowej) stronie drogi wojewódzkiej, która również generuje hałas, niekorzystnie wpływający na tereny sąsiednie. W ocenie Kolegium, sposób oddziaływania tej inwestycji na tereny sąsiednie jest mniejszy, aniżeli np. produkcja. Wniosek taki, wynika z porównania programu inwestycyjnego oraz dokonanych ustaleń Kolegium w zakresie przestrzeni dzielącej nieruchomość wnioskodawcy od terenu inwestycji oraz odległości terenu inwestycji od budynku mieszkalnego S. P., usytuowanego na działce nr [...]. Według pomiarów Kolegium, odległość domu S. P. od granic terenu wynosi około 35 m, natomiast od budynku chłodni i hali magazynowej odległość ta wynosi około 105 m. W ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość wnioskodawcy trzeba mieć również na uwadze fakt, że budynki te usytuowane mają być w głębi terenu inwestycji, a nie przy jego granicy, a więc ewentualne źródło hałasu znajduje się w odległości około 105 m od budynku mieszkalnego S. P., a dodatkowo oddziela go od terenu inwestycji droga wojewódzka. Dokonana analiza, określająca ograniczony obszar oddziaływania projektowanej inwestycji do granic terenu inwestycji, przesądza o tym, że S. P. nie ma legitymacji do wystąpienia o stwierdzenie nieważności decyzji WZiZT dla przedmiotowej inwestycji. Przysługujący skarżącemu interes faktyczny z kolei nie uzasadnia przyznania statusu strony. Okoliczność, że na parkingu obsługującym teren inwestycji parkują samochody ciężarowe nie powoduje po stronie skarżącego powstania interesu prawnego uzasadniającego przyznanie statusu strony. Decyzja WZIZT nie wpływa na sferę praw lub obowiązków S. P. w rozumieniu art. 28 k.p.a., co oznacza, że skutki stwierdzenia jej nieważności nie dotyczą jego interesu prawnego lub obowiązku. Kolegium Odwoławcze nie znalazło również podstaw do przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków oraz przesłuchania strony, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w zupełności uzasadnia pogląd o nieprzysługiwaniu skarżącemu statusu strony postępowania. Uznając, że S. P. nie ma interesu prawnego do żądania stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie S. P., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to: ← art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art 157 § 2 k.p.a. w zw. z art.28 k.p.a. polegające na uznaniu, iż skarżący nie miał interesu prawnego we wszczęciu postępowania, a co za tym idzie nie przysługuje mu przymiot strony, podczas gdy z uwagi na oddziaływanie inwestycji, której wznowione postępowania administracyjne miało dotyczyć, skarżący winien być uznany za stronę postępowania, ← art. 153 p.p.s.a poprzez niezastosowanie się organu do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA/Kr 1038/09) oraz utrzymującego go w mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2012 r. (sygn. akt II OSK 2397/10), którym to przyznano przymiot strony skarżącemu. W związku z tym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "a" p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia 13 marca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Kontrolując zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia powyższych zasad Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja dotknięta jest wadami powodującymi konieczność jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją Kolegium z dnia 13 marca 2015 r. Organ administracji publicznej nie sprostał wymogom art. 153 p.p.s.a., nie wykonał wskazań wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2010 r. II SA/Kr 1038/09. Za mało poczyniono ustaleń by pewnie wysnuć wnioski, o jakich mowa w decyzji. To wszystko sprawiło, że naruszono art. 7, 77 i 80 k.p.a. Organ ograniczył się jedynie do zbadania odległości nieruchomości skarżącego – domu mieszkalnego od terenu inwestycji (dom położony od granicy działki inwestycji w odległości 35 m, a od budynku chłodni – źródła hałasu - 105 m) oraz stwierdzenia, że pomiędzy działkami biegnie droga publiczna wojewódzka nr [...]. W ocenie Kolegium okoliczności te wystarczyły by uznać, że oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącego nie jest na tyle znaczące, żeby uznać, że ma on interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kolegium było więc związane wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażonymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest nimi związany, a więc jest zobowiązany do skontrolowania, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo zastosowało wskazania Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji (a więc również osobą inicjującą takie postępowanie) może być taki podmiot, który w postępowaniu głównym nie występował w charakterze strony. Kwestia ta została już przesądzona w niniejszym postępowaniu. Kolegium przyznało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że istnieje konieczność każdorazowego ustalania kręgu stron postępowania nieważnościowego tj. ustalania interesu prawnego poszczególnych osób. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r. zwrócił uwagę, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. wiąże się z obszarem oddziaływania planowanej do realizacji inwestycji. Kolegium całkowicie pominęło jednak kwestię, na którą zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, a dotyczącą pominięcia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko przed wydaniem decyzji. W uzasadnieniu powołanego wyroku zwrócono uwagę, że "Wójt Gminy wystąpił do Starostwa Powiatowego w P. oraz do Powiatowego Inspektora Sanitarnego o opinię o zakresie i obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, ale decyzję objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności wydał nie czekając już na stanowiska ww. organów. W dniu 16 czerwca 2003 r. a więc już po wydaniu decyzji ustalającej WZiZT, do urzędu gminy w K. wpłynęły następujące postanowienia: 1/ postanowienie Starosty [...] z dnia 4 czerwca 2003 r. sygn. [...] w którym organ ten uznał, że dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kompleksu chłodni segmentowych, hali magazynowej, przebudowie sieci gazowej, utwardzeniu placów manewrowych, budowie pawilonów handlowych oraz budowie zbiornika na olej napędowy zasadne jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, wraz ze wskazaniem treści takiego raportu 2/ postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 10 czerwca 2003 r. sygn. [...], w którym organ postanowił, że przedsięwzięcie polegające na budowie zbiornika na olej napędowy do tankowania samochodów ciężarowych w P. wymaga opracowania raportu w zakresie oddziaływania na stan czystości wód powierzchniowych i podziemnych, powietrze atmosferyczne i glebę 3/ postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 10 czerwca 2003 r. sygn. [...], w którym organ postanowił, że przedsięwzięcie polegające na budowie kompleksu chłodni segmentowych, hali magazynowej, przebudowie sieci gazowej, utwardzeniu placów manewrowych, budowie pawilonu handlowego nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Skoro zatem organ ustalający warunki zabudowy wydał decyzję bez uzgodnień dotyczących wpływu przedsięwzięcia na środowisko, to tym bardziej SKO powinno wskazać okoliczności, z których wynika, że przedmiotowa inwestycja nie będzie oddziaływać na znajdującą się zaraz po drugiej stronie drogi działkę skarżącego, a dokładniej na jego prawo własności do tej działki, tym bardziej, że skarżący wskazał w trakcie postępowania administracyjnego na przepisy prawa materialnego, na podstawie których, jego zdaniem, opiera się jego interes prawny, m.in. przepisy kodeksu cywilnego, np. art.144 kc oraz przepisy rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu do środowiska (m.in. k.103 akt adm. I instancji.) oraz art.112 i113 ustawy o ochronie środowiska (k.97 akt adm. I instancji)". W zaskarżonej decyzji brak jest wykonania powyższych wskazań, a w poprzedzającej ją decyzji z dnia 13 marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zarzut naruszenia art. 112 i 113 ustawy o ochronie środowiska nie daje podstawy do uznania S. P. za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, bowiem "kwestionowana decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415)", zatem S. P. mógłby być stroną postępowania prowadzonego na podstawie przepisów dotyczących ochrony przed hałasem. Taka analiza nie może zostać uznana za wystarczające wykonanie przytoczonych wyżej wskazań WSA. Dwa z trzech organów administracji stwierdziły potrzebę sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, a jednak decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana bez poprzedzenia jej raportem. Kolegium zobowiązane było rozważyć, czy i o ile takie naruszenie przepisów dotyczących ochrony środowiska może wpłynąć na prawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, a zatem również na ustalenie kręgu stron postępowania. Trzeba w tym miejscu powtórzyć za poprzednim wyrokiem WSA w Krakowie, że już bezpośrednie sąsiedztwo obiektu, z którego działalnością wiąże się emisja hałasu uzasadnia przyznanie takiej osobie statusu strony w postępowaniu dotyczącym tego obiektu (por. wyrok NSA z 12.05.2009 r. II OSK 764/2008), zwłaszcza, że skarżący wskazywał na uciążliwości związane z hałasem powodowanym działalnością przedsiębiorstwa wnioskującej o WZiZT spółki. Skarżący wywiódł swój interes prawny z naruszenia bezpośrednio przepisów dotyczących ochrony środowiska a sama materialnoprawna legitymacja strony (kategoria interesu prawnego) ujmowana powinna być szeroko. Immisje nie tylko z budynków inwestycji ale również - wbrew stanowisku Kolegium - z urządzonego parkingu TIRów. W związku z tym zakres oddziaływania inwestycji związany z ruchem dużych pojazdów jest z pewnością intensywniejszy niż stwierdzone w zaskarżonej decyzji 105 metrów odległości od działki skarżącego od budynku chłodni i hali magazynowej. Wyjaśnienia wymaga czy wykonywano pomiary akustyczne w otoczeniu zakładu na granicy najbliższej zabudowy i czy wykazały one przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu. Na istnienie takich pomiarów (i przekroczenia norm) wskazuje pismo skarżącego z dnia 20 lipca 2015 r. i dołączony do niego odpis wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 października 2008 r. VII SA/Wa 1223/08, a także pismo skarżącego z dnia 16 lipca 2015 r. i dołączona do niego decyzja SKO z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Można w tym zakresie sięgnąć do dowodów z przesłuchania świadków i stron. Co istotne S. P. jest stroną postępowania o ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Wszystkie te okoliczności zostały w zaskarżonej decyzji pominięte, co uzasadniało jej uchylenie oraz uchylenie decyzji poprzedzającej z dnia 13 marca 2015 r. na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.