IV SA/Wa 1232/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2015 r. sprawy ze skargi W. A. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdzające, że zażalenie pani [...] z dnia [...] listopada 2014 r. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., znak [...], złożone zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. pani [...] wystąpiła o stwierdzenie nieważności aktu własności ziemi z dnia [...] stycznia 1979 r., znak [...], wydanego przez Naczelnika Gminy w [...] na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250). Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., znak [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanego aktu własności ziemi. Wyżej wymienione postanowienie Wojewody [...] zostało doręczone pani [...], ustanowionej pełnomocnikiem do doręczeń pani [...], w dniu [...] listopada 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister, wskazał, że ostatnim dniem do złożenia zażalenia był dzień [...] listopada 2014 r. Powołując się na treść art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. oraz przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2012 Prawo pocztowe, organ podał, że termin ten byłby zachowany, gdyby tego dnia zażalenie zostało złożone w polskiej placówce operatora wyznaczonego w rozumieniu przepisów ustawy Prawo pocztowe. Pani [...] nadała zażalenie w tym dniu, jednak złożyła je w placówce pocztowej zagranicznej, położonej na terenie [...]. Zatem, organ uznał, że złożenie zażalenia nie nastąpiło w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, a zatem nie zostało złożone z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Skargę na powyższe postanowienie złożyła [...], dalej "Skarżąca". Podniosła, że pouczenie zawarte w postanowieniu, na które złożyła zażalenie, nie zawierało wskazań co do miejsca złożenia zażalenia, w szczególności zabrakło wskazania, że zażalenie może być skutecznie złożone tylko w polskiej placówce dyplomatycznej czy stosownej placówce pocztowej. Podniosła nadto, że jest osobą schorowaną, a w czasie który był przeznaczony na złożenia zażalenia, były 4 dni wolne od pracy. Tym samym złożenie zażalenia w siedmiodniowym terminie nie było możliwe. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - dalej zwana "p.p.s.a.", stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu bowiem nie można organowi orzekającemu w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż dopuścił się naruszenia obowiązujących przepisów prawa materialnego lub procesowego, co uzasadniałoby uwzględnienie skargi. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdzające, w oparciu o przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz.U z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "k.p.a.", że zażalenie pani [...] z dnia [...] listopada 2014 r. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., znak [...], złożone zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Postanowienie to stanowi rozstrzygnięcie o charakterze formalnym. Zatem przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie jest wyłącznie zagadnienie czy organ II instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami uznał, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod wskazanym względem, wyjaśnić w pierwszym rzędzie należy, że zgodnie art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi ( art. 40 § 2 k.p.a.). W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Jednocześnie stosownie do art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w przepisach dotyczących zażaleń, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Oznacza to, że w odniesieniu do postanowień znajdzie zastosowanie przepis art. 134 k.p.a. Zatem z w razie złożenia zażalenia z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 k.p.a., organ działając w oparciu o art. 134 k.p.a. stwierdza uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Dla zasadności wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 134 k.p.a., konieczne jest bezsporne stwierdzenie, że termin do złożenia zażalenia nie został dochowany. Z akt niniejszej sprawy wynika, że postanowienie Wojewody [...] z dnia z dnia [...] października 2014 r., znak [...], zostało doręczone ustanowionemu przez Skarżącą pełnomocnikowi do doręczeń w kraju w dniu [...] listopada 2014 r. (zgodnie z art. 40 § 4 k.p.a.), a więc termin do wniesienia zażalenia, jak słuszne zauważył organ, mijał z dniem [...] listopada 2014 r. Jak wynika bezspornie z akt sprawy Skarżąca pismem nadanym w placówce pocztowej we [...] dnia [...] listopada 2014 r. (data na kopercie), nr przesyłki [...], wniosła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi za pośrednictwem Wojewody [...] zażalenie na postanowienie z dnia [...] października 2014 r. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 i 3 k.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, złożone w polskim urzędzie konsularnym. Z brzmienia cytowanego wyżej przepisu należy wnosić, że data nadania pisma w zagranicznym urzędzie pocztowym nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy zachowany został termin do złożenia tego pisma. W rozpoznanej sprawie, poza sporem pozostaje fakt, że zażalenie zostało złożone w ostatnim dniu terminu przewidzianym przepisami prawa do jego złożenia, jednakże nie zostało ono złożone – jak wymaga tego przepis prawa – w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, ale we francuskiej placówce pocztowej. Powyższe uzasadnia uznanie, że zażalenie zostało złożone z uchybienie m terminu do jego wniesienia. W konsekwencji zaskarżone do Sądu postanowienia, należało uznać za prawidłowe. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że 7 – dniowy termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym, a zatem nie istnieje możliwość jego przedłużenia, jak i skrócenia. Strona która uchybiła terminowi może jedynie zwrócić się do organu z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której uchybiła. Z akt sprawy wynika natomiast, że Skarżąca nie wystąpiła ze stosownym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Brak jest zatem podstaw dla uwzględnienia usprawiedliwienia przekroczenia terminu do wniesienia zażalenia, opartego o wiek, trudności zdrowotne Skarżącej, bądź wskazanie że w czasie jaki przewidziany został do złożenia zażalenia, przypadły 4 dni wolne od pracy. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego braku poinformowania o konieczności złożenia zażalenia w polskiej placówce dyplomatycznej bądź pocztowej, wskazać należy, że jednym z elementów postanowienia jest pouczenie czy i w jakim trybie przysługuje zażalenie. Takie pouczenie zostało zawarte w postanowieniu Wojewody [...]. Niezamieszczenie w postanowieniu informacji odnośnie warunków uznania terminu do wniesienia zażalenia za zachowany, tj. warunków wynikających z art. 57 k.p.a., zdaniem Sądu, wykracza poza obowiązek pouczenia o trybie i sposobie wniesienia zażalenia. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, w szczególności naruszeń przepisów prawa materialnego, dotyczących ustalenia wskaźników i parametrów planowanej inwestycji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.