I OZ 320/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 617/15 o odrzuceniu skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wygaszenie orzeczenia postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 617/15 odrzucił skargę P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wygaszenie orzeczenia. W uzasadnieniu postanowienia podał, że skarżący zarządzeniem z dnia 9 września 2015 r. został wezwany do podpisania skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Zarządzenie zostało skarżącemu doręczone w dniu 17 września 2015 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarga podlega odrzuceniu, gdyż nie uzupełniono jej braków formalnych. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednocześnie w świetle art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona za pośrednictwem platformy ePUAP i jako taka nie zawierała podpisu skarżącego. Tym samym, wobec konieczności uzupełnienia braków formalnych skargi, istniał po stronie Sądu obowiązek wezwania skarżącego do jej podpisania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wobec odebrania wezwania przez stronę w dniu 17 września 2015 r., termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 24 września 2015 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił zatem braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia P.S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podał, że w odpowiedzi na wezwanie do podpisania skargi, pismem z dnia 18 września 2015 r., nadanym tego samego dnia w urzędzie pocztowym, przesłał do Sądu pierwszej instancji podpisany egzemplarz skargi oraz pismo przewodnie w tej sprawie. W tym dniu Mini Paczką o nr nadania [...] wysłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie około 200 stron pism w różnych sprawach, w jakich jest stroną postępowania. Skarżący podejrzewa, że podpisany dokument mógł trafić pomyłkowo do innej sprawy. W ocenie skarżącego dopełnił on wszelkich formalności w sprawie i przesłał w stosownym terminie podpisany egzemplarz skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Przypomnieć należy, iż w przypadku, gdy sąd administracyjny odrzuca skargę, winien w uzasadnieniu postanowienia w sposób jasny i precyzyjny wskazać, dlaczego uznał, że jest ona niedopuszczalna. Uzasadnienie jest zasadniczym elementem orzeczenia, który pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na jego kontrolę. Tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. W uzasadnieniu powinna zostać uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełnia wymogów art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a., gdyż sporządzone jest w sposób wadliwy, uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną. Z punktu widzenia przedstawionych uwag oraz argumentacji zawartej w zażaleniu nie wyjaśnia ono bowiem w sposób, w jaki powinno to czynić, powodów, dla których uznano, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, a w konsekwencji, iż skarga jest niedopuszczalna. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do podpisania skargi w piśmie przewodnim z dnia 18 września 2015 r. stwierdził, że w załączeniu przesyła podpisany egzemplarz skargi. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest tego załącznika, a na prezentacie Sądu na w/w piśmie przewodnim znajduje się adnotacja pracownika Sądu - "brak odpisu skargi", to jednak wobec wyjaśnień skarżącego zawartych w zażaleniu, iż w dniu 18 września 2015 r. Mini Paczką o nr nadania [...] wysłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie około 200 stron pism w różnych sprawach, w jakich jest stroną postępowania, w tym podpisany egzemplarz skargi oraz pismo przewodnie w tej sprawie, uzasadnienie Sądu pierwszej instancji w zakresie wyjaśnienia tej kwestii należy uznać za niewystarczające. Z jednozdaniowego stwierdzenia Sądu, że "W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił zatem braków formalnych skargi", w żaden sposób nie wynika, iż do uzupełnienia braków formalnych skargi rzeczywiście nie doszło, tym bardziej, że z uwagi na ilość przesłanych przez skarżącego w jednej przesyłce pism procesowych w różnych jego sprawach, nie można wykluczyć, iż podpisany egzemplarz skargi w tej sprawie został dołączony do innej sprawy. Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w ogóle do okoliczności złożenia (w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi) pisma przewodniego z dnia 18 września 2015 r. i związanej z nim kwestii załączenia/niezałączenia do niego podpisanego egzemplarza skargi. Tym samym zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli instancyjnej, co pozbawia Naczelny Sąd Administracyjny możliwości oceny zasadności przyjętego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.