II OW 90/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy M. Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska a Burmistrzem N. w przedmiocie wskazania organu właściwego do załatwienia sprawy dotyczącej składowania obornika postanawia: wskazać Burmistrza N. jako organ właściwy do załatwienia sprawy. M. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wnioskiem z dnia 2 lipca 2015 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy tym organem a Burmistrzem N. w przedmiocie wskazania organu właściwego do załatwienia sprawy dotyczącej składowania obornika. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Burmistrz N. pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. przekazał w trybie przepisu art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) Wojewódzkiemu Inspektoratowi Ochrony Środowiska w K. Delegatura w T. wniosek R. D. wraz ze sporządzoną dotychczas dokumentacją dotyczącą sprawy składowania obornika na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości C., gm. N. przez M. O. W uzasadnieniu wskazano, że wprawdzie przeprowadzono interwencję mającą na celu spowodowanie usunięcia przez M. O. składowanego obornika, skoro jednak w wyniku tej interwencji nie doszło do usunięcia obornika, to sprawę należało przekazać Wojewódzkiemu Inspektoratowi Ochrony Środowiska w K. Delegatura w T. Organ powołał się na postanowienia przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 686, ze zm.) oraz przepisu art. 379 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232, ze zm.), dalej: p.o.ś. Uwzględniając powyższe, w ocenie wnioskodawcy stanowisko Burmistrza N. w tym zakresie jest chybione. W sprawie zastosowanie ma bowiem przepis art. 5 ust. 3a i 3 b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.). W zakresie tym wójt, burmistrz, prezydent miasta uprawnieni są do podjęcia działań, o jakich mowa w przepisie art. 10 ust. 2 i 3 ww. ustawy. Odpowiedź na wniosek złożył Burmistrz N., podkreślając przede wszystkim, że rozbieżność pomiędzy organem administracji rządowej a organem jednostki samorządu terytorialnego co do podstawy prawnej, w oparciu o którą ma zostać rozstrzygnięta przedmiotowa sprawa powoduje, że nie można mówić o wystąpieniu sporu kompetencyjnego, a zatem wniosek o rozstrzygnięcie rzekomego sporu winien zostać oddalony. Na wypadek nieuwzględnienia powyższej argumentacji, z ostrożności procesowej wniesiono o wskazanie M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jako organu właściwego do załatwienia sprawy. Burmistrz N. wskazał, że z uwagi na stwierdzone w trakcie dwukrotnie przeprowadzonej kontroli duże ilości obornika zgromadzone na działce nr [...] i nabraniu w związku z tym uzasadnionego podejrzenia, że mogło nastąpić naruszenie przepisów o ochronie środowiska, zobligowany został przepisem art. 379 ust. 5 p.o.ś. do wystąpienia o podjęcie działań należących, w myśl przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska do kompetencji tego organu. Organ nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, że podstawą prawną załatwienia sprawy składowania obornika na działce rolnej będącej własnością M. O. są przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W ocenie organu, w sprawie tej nie mają również zastosowania przepisy ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2015 r., poz. 625). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Może to czynić w odniesieniu do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy jednocześnie uznają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z organów nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z negatywnym sporem kompetencyjnym pomiędzy M. Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska a Burmistrzem N. co do tego, który z tych organów jest organem właściwym do załatwienia sprawy dotyczącej składowania obornika na działce ewidencyjnej nr [...] w miejscowości C., gm. N. przez M. O. Zgodnie z art. 363 ust. 1 p.o.ś., wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej, której działanie negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do: 1) ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia; 2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Przepisy art. 362 ust. 2-5 p.o.ś. stosuje się odpowiednio (art. 363 ust. 2 p.o.ś.). W niniejszej sprawie, w piśmie, które wpłynęło do Urzędu Miejskiego w N. w dniu 18 maja 2015 r. R. D. zwrócił się o podjęcie działań w związku ze składowaniem obornika na leżącej w pobliżu jego nieruchomości działce, wskazując na możliwość negatywnego oddziaływania hałdy obornika na środowisko. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 363 ust. 1 p.o.ś. organem właściwym do podjęcia działań w sprawie objętej ww. wnioskiem jest Burmistrz N. Rzeczą organu wykonawczego gminy jest bowiem przeprowadzenie postępowania, w którym dojdzie do ustalenia czy rzeczywiście w zgłoszonym przypadku ma miejsce negatywne oddziaływanie na środowisko, jeżeli tak to jaka jest skala tego oddziaływania. Od tych ustaleń będzie zależał dalszy tok postępowania w sprawie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i art. 15 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 3