II GZ 918/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3135/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 3135/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazano, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że kapitał własny nie pokryje nałożonych kar, a co za tym idzie doprowadzi do upadłości spółki. Spółka wskazała ponadto, że w 2014 r. (od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.) poniosła stratę w wysokości 284.768,48 zł, a na dzień 31 grudnia 2013 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 4.135.973.00 zł, koszty działalności gospodarczej 4.265.442,16 zł. Łączna strata ze sprzedaży wyniosła 129.469,16 zł, strata z działalności operacyjnej wyniosła 132.349,61 zł, a strata z działalności gospodarczej 153.694.26 zł. Aktywa wynosiły 1.634.308,63 zł, a pasywa 1.634.308,63 zł. Następnie wskazano, że na dzień 31 grudnia 2014 r. przychód ze sprzedaży wyniósł 1.369.790,37 zł, koszty działalności gospodarczej 1.792.241,13 zł. Łączna strata ze sprzedaży wyniosła 422.450,76 zł, strata z działalności operacyjnej wyniosła 378.462,28 zł, a strata z działalności gospodarczej 411.273.36 zł. Aktywa wynosiły 1.087.628,18 zł, a pasywa 1.087.628,18 zł. W ocenie wnioskodawczyni powyższe zestawienia finansowe świadczą o niestabilnej sytuacji finansowej spółki, w której dochód i strata są w tej samej wysokości. Świadczy to o tym, iż wszelkie zaburzenie doprowadzające do podwyższenia wysokości straty spowodują nieodwracalne konsekwencje. Kara pieniężna w wysokości 241.270,00 zł doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji upadłości. Na poparcie powyższych twierdzeń spółka przedstawiła m.in. zeznanie podatkowe za rok 2014, z którego wynika, że poniosła ona stratę oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Pełnomocnik jedynie ogólnikowo stwierdził, iż wszelkie zaburzenia doprowadzające do podwyższenia wskazanej we wniosku wysokości straty spółki spowodują nieodwracalne konsekwencje, a kara pieniężna w wysokości 241.270,00 zł doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do upadłości skarżącej. Również z dokumentów dołączonych do wniosku w ocenie WSA nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Spółka poniosła co prawda stratę z działalności gospodarczej (w 2014 r. – w wysokości 411.273,36 zł, a w 2013 r. w wysokości 153.694,26 zł), ale nie oznacza to jednak automatycznie utraty płynności finansowej. Wykazywanie przy dużych obrotach wysokich kosztów uzyskania przychodów, nie przesądza bowiem, że spółka nie dysponuje środkami finansowymi. Strata mająca znaczenie dla rozliczeń podatkowych nie oznacza realnego braku środków finansowych. Sąd I instancji dodał, że z dokumentów przedstawionych przez skarżącą w żaden sposób nie wynika, żeby sytuacja finansowa spółki była na tyle trudna, żeby konieczne było ogłoszenie upadłości. Spółka nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciła płynność finansową. R. Sp. z o.o. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Ponadto na podstawie art. 196 p.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W., mimo podniesienia przez skarżącą istotnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem przedmiotowej decyzji, przez co doszło do narażenia spółki na wystąpienie trudnych do odwrócenia dla niej skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia jej płynności finansowej. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że wystarczająco uprawdopodobniła okoliczności przytoczone we wniosku, wobec tego wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dotyczące przede wszystkim niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, co powoduje, że zażalenie jest uzasadnione. Zdaniem skarżącej do spełnienia przesłanek z powołanego powyższej przepisu p.p.s.a. wystarczające jest prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto spółka wskazała na podstawie zeznania podatkowego za rok 2014, że poniosła stratę w wysokości 284.768,48 zł, przy przychodzie w wysokości 1.369.790,37 zł, natomiast w 2013 r. poniosła stratę w wysokości 129.469,16 zł, przy przychodzie w wysokości 4.135.973,00 zł. Zdaniem spółki powyższe zastawienia świadczą o jej niestabilnej sytuacji, a realizacja nałożonej kary rażąco krzywdzi interes skarżącej, a także doprowadzi do utraty płynności finansowej i w konsekwencji do upadłości. Spółka podniosła, że Sąd I instancji błędnie podał wysokość kary. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca nie wykazała bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. I tak, z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą wynika, że spółka poniosła stratę z działalności gospodarczej (za 2014 r. stratę w wysokości 411.273,36 zł, a za 2013 r. - 153.694,26 zł). W związku z tym za zasadne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że wykazana strata nie oznacza automatycznie utraty płynności finansowej, gdyż wykazywanie przy dużych obrotach równocześnie wysokich kosztów uzyskania przychodów, nie przesądza że spółka nie dysponuje środkami finansowymi. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko, zgodnie z którym samo wykazanie straty nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a to na tym argumencie opiera się autor zażalenia. Wskazuje on bowiem na niestabilną sytuację spółki spowodowaną stratą, która to strata pogłębi się w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna jest wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. W tym miejscu można mieć też wątpliwości co do rzetelności wykazywania aktualnej sytuacji spółki - ostatnie dane wynikające z rachunku zysków i strat oraz bilansu odzwierciedlają sytuację finansową skarżącej najpóźniej na koniec 2014 r., podczas gdy skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji złożono w dniu 26 czerwca 2015 r. Tymczasem to po stronie skarżącej składającej wniosek spoczywa ciężar wykazania jego zasadności w sposób wobec sądu lojalny - w tym przez złożenie dokumentacji aktualnej. Nic nie stało na przeszkodzie, by w tym celu skarżąca złożyła na przykład odpis deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za okres późniejszy niż koniec 2014 r. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji, że samo gołosłowne twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do ogłoszenia upadłości spółki, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej. Trzeba mieć też na uwadze, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Przymusowa realizacja publicznoprawnych zobowiązań pieniężnych ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, co samo w sobie nie może stanowić argumentu dla wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób zatem uznać, by w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.