I SAB/Wa 571/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi W. S. i J. T. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] (d. ul. [...]), hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz W. S. i J. T. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W. S. i J. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie nierozpoznania ich wniosku o przyznanie w trybie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 50 poz. 279) odszkodowania za nieruchomość [..] położoną przy ul. [...] (d. [...]), hip. nieruchomości nr [...]. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013 r., zwrócili się o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość. W związku z brakiem podejmowania przez organ czynności mających na celu zakończenie postępowania w dniu 4 listopada 2014 r. wnieśli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Wojewody [...], który postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 2 miesiące od daty doręczenia postanowienia. Skarżący wskazali, że termin ten rozpoczął bieg w dniu 12 marca 2015 r. Zdaniem skarżących nie ulega wątpliwości, że organ pozostaje w bezczynności, bowiem do dnia składania skargi, pomimo toczącego się od kilku lat postępowania, sprawa nie została zakończona. W skardze wnieśli o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. poinformował pełnomocnika skarżących, iż z uwagi na analizę zgromadzonej dokumentacji, nie było możliwe wydanie decyzji w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Jednocześnie Prezydent [...] poinformował pełnomocnika skarżących o przewidywanym terminie wydania decyzji do [...] grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – daje "ppsa" - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje swym zakresem orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej. Skargę należało uznać za uzasadnioną, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku z dnia 3 kwietnia 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (d. [...]), hip. [...]. Wskazać należy, że jak wynika z treści przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) – dalej kpa, organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie natomiast z treścią § 3 tego artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 kpa nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia. Ponadto wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Opisana powyżej sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Rozpoznając wniosek skarżących organ przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, od dnia wpływu wniosku tj. 3 kwietnia 2013 r. (data prezentaty organu) do dnia wyrokowania, pomimo upływu ustawowych terminów oraz postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], Prezydent [...] nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika ponadto z nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych sprawy, jedynymi czynnościami jakie organ podjął w niniejszej sprawie były pisma z dnia [...] lutego 2015 r. oraz z dnia [...]sierpnia 2015 r. skierowane do pełnomocnika skarżących, informujące o niedotrzymaniu terminu załatwienia sprawy. Wskazane powyżej okoliczności uzasadniają w sposób wystarczający, zdaniem Sądu, uwzględnienie skargi na bezczynność. Organ z nieuzasadnionych powodów nie rozpatrzył bowiem odwołania skarżących, czym naruszył dyspozycje przepisu art. 35 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe oraz charakter i przedmiot niniejszej sprawy, Sąd uznał, że termin dwóch miesięcy, od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, do wydania decyzji jest terminem adekwatnym do czasu zakreślonego terminami wynikającymi z Kodeksu postępowania administracyjnego, do załatwienia niniejszej sprawy. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa. Postępowanie w niniejszej sprawie trwa bowiem od ponad dwóch lat, a jak wskazano powyżej jedynymi czynnościami podjętymi przez organ były dwa pisma informacyjne. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ppsa.