II SA/Gl 641/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.),, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi A. J. i H. J. w przedmiocie wymierzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Gl 73/13 uwzględniającego skargę na bezczynność organu w sprawie wykonania określonych robót budowlanych 1) wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych, 2) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) w pozostałej części skargę oddala, 4) zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu, a nadto na rzecz skarżącego H. J. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Gl 73/13 tut. Sąd po rozpoznaniu skargi H. J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych zobowiązał ww. Powiatowego Inspektora do wydania, w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt temu organowi, rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 18 lipca 2002 r. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 4 maja 2015 r. A. J. i H. J. wnieśli do tut. Sądu skargę domagając się wymierzenia Powiatowemu Inspektorowi, o którym mowa powyżej, grzywny, na podstawie art. 154 § 1 i 6 w zw. z art. 286 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) za niewykonanie ww. wyroku i nierozpatrzenie wniosku z dnia 18 lipca 2002 r. Skargę poprzedzili zarówno zażaleniem na bezczynność jak i wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wskazał, że decyzja, do której wydania był przez Sąd zobligowany została wydana w dniu [...] r. Decyzja ta, o nr [...], rozstrzygnęła sprawę co do jej istoty i zakończyła ten etap postępowania w pierwszej instancji. W decyzji tej PINB nałożył na K. R. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynków przy ul. [...] w B. oraz wykonania określonych robót budowlanych, w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Organ wskazał następnie, że w dniu 13 stycznia 2014 r., w związku ze skargą H. J., PINB przesłał do WSA w Gliwicach wszystkie, zebrane do tego dnia, akta sprawy. Później, do dnia 16 czerwca 2014 r., w związku z kolejnymi skargami przesłał kolejne, zebrane później akta. Łącznie akta te liczyły wówczas 13 tomów i 3 teczki kopii projektów budowlanych. Akta te zostały zwrócone przez WSA w Gliwicach organowi w dniu 15 października 2014 r. (ostatnia ich część). Jednakże w związku z kolejną skargą A. J. i H. J. w dniu [...] r. PINB ponownie przekazał Sądowi wszystkie akta sprawy. W dniu [...] r. akta te zostały zwrócone do PINB, o czym strony zostały powiadomione pismem z dnia 3 marca 2015 r. Po ich zwrocie, PINB wydał wspomnianą wyżej decyzję nr [...] z dnia [...] r. W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 7 października 2015 r. pełnomocnik H. J. zmodyfikował i rozszerzył żądania skargi. Wskazał, iż grzywna wymierzona organowi może być symboliczna natomiast w zamian za to wnosi o zasądzenie na rzecz każdego ze skarżących kwoty przewidzianej w art. 154 § 7 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. 2014, poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga została wniesiona, jak wskazano na wstępie w oparciu o art. 154 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Stosownie nadto do § 2 i 6 tegoż artykułu sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Nadto na podstawie § 7 przywołanego artykułu uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślenia wreszcie wymaga, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 p.p.s.a.). W kontrolowanej sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny w związku z niewykonaniem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Gl 73/13, którym to wyrokiem Sąd zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania, w terminie dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt temu organowi, rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia [...] r. Wyznaczony przez Sąd dwumiesięczny termin załatwienia sprawy rozpoczął swój bieg stosownie do art. 286 § 2 p.p.s.a. z dniem 15 października 2014 r., kiedy to do PINB, jak wynika z akt sprawy i co organ sam przyznaje, wpłynęły zwrócone przez Sąd akta sprawy. Zatem organ ten winien był wydać akt administracyjny załatwiający przedmiotowy wniosek najpóźniej w dniu 15 grudnia 2014 r. a jak wynika z akt sprawy decyzja, zdaniem organu kończąca postępowanie, została wydana dopiero w dniu [...] r. Nie może być zatem żadnych wątpliwości, że w określonym przez Sąd terminie organ ten nie wykonał prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach. W opisanym stanie faktycznym i prawnym skargę należy uznać zatem za zasadną. Wbrew wywodom odpowiedzi na skargę usprawiedliwieniem niewykonania wyroku nie był fakt, iż kolejny raz (w dniu 21 października 2014 r.) PINB przekazał akta do tut. Sądu. W ciągu dni pomiędzy otrzymaniem akt a ich ponownym odesłaniem organ mógł bowiem sporządzić stosowne kopie, a następnie podejmować czynności w oparciu o odpisy lub poświadczone kserokopie akt administracyjnych bądź wypożyczając te akta na pewien czas z Sądu. Konkludując powyższe należy uznać, że organ naruszył prawo w sposób oczywisty i bezsprzeczny. Notabene nawet gdyby tak jak wskazuje organ (także skarżący datę tę podają) oceniać przestrzeganie terminu do wydania decyzji poczynając dopiero od dnia [...] r. kiedy to ponownie akta zostały organowi przesłane, to i tak niedochowanie wyznaczonego przez Sąd prawomocnym wyrokiem terminu jest oczywiste. Pozbawiony znaczenia w tej mierze jest podniesiony w odpowiedzi na skargę fakt, iż postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wyznaczył organowi powiatowemu dodatkowy trzymiesięczny termin do załatwienia sprawy albowiem obligatoryjny termin wynikał z wyroku tut. Sądu. W konsekwencji zasadnym było wymierzenie organowi grzywny, a jej wysokość Sąd uznał za adekwatną do okoliczności sprawy. Jednocześnie, z uwagi na to, że sprawa toczy się od 2002 r. i Sąd już wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r. stwierdził bezczynność organu, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a pomimo to organ nie wykonał wyroku w obligującym go terminie, także obecny skład orzekający uznał, że niewykonanie wyroku miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie uwzględnił natomiast rozszerzającego zakres skargi zgłoszonego na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego żądania zasądzenia sumy, o której mowa w art. 154 § 7 p.p.s.a. i w tej części skargę oddalił. Złożony w tej mierze wniosek nie jest bowiem dla Sądu wiążący, a pełnomocnik nie wskazał żadnych przemawiających za takim orzeczeniem okoliczności, także Sąd nie dopatrzył się ich z urzędu. Sąd nie uznał bowiem za argument uzasadniający zasądzenie określonej sumy wniosku pełnomocnika by grzywna wymierzona organowi była symboliczna a w zamian za to skarżący otrzymali stosowną kwotę. Kwota, o której mowa w art. 154 § 7 p.p.s.a. nie jest bowiem zamiennikiem grzywny z tytułu niewykonania wyroku, a jej charakter prawny jest odmienny. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę we wskazanej części i na podstawie art. 154 § 1, 2, 3 i 6 p.p.s.a. orzec jak w sentencji, zaś w części dotyczącej zasądzenia sumy pieniężnej skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 200,00 zł, a w przypadku H. J. także wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a., a także § 18 w zw. z § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 461 z późn. zm.).