II OSK 304/16

Dnia 26 października 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 832/15 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od J. D. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 832/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] odmówił J. D. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ ustalił w Krajowym Rejestrze Karnym, że wyrokiem Sądu Uxbridge Magistrates w Wielkiej Brytanii z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...] i prawomocnym od dnia 27 lutego 2008 r. J. D. został skazany za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu, za co wymierzono mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z zawieszeniem jej wykonania na okres 12 miesięcy oraz zobowiązano go do wykonania społecznej pracy w wymiarze 118 godzin. Powyższe ustalenie, w ocenie organu I instancji, stanowiło przesłankę do obligatoryjnego zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.). Odwołanie do tej decyzji wniósł J. D.. Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy ww. decyzję. Wskazał, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny i organy Policji mają obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że osoba ubiegająca się o broń należy do grupy osób w nim wymienionych. Ustawodawca nie przewidział możliwości przyznania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne, a za takie właśnie przestępstwo został skazany J. D. przez sąd w Wielkiej Brytanii, co wynika z treści polskiego rejestru karnego. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że zgodnie z terminem wyznaczonym w decyzji ramowej Rady UE 2009/315/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie organizacji wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego pomiędzy państwami członkowskimi oraz treści tych informacji oraz w ustawie z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 20, poz. 132) został uruchomiony Europejski system przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS). System ten opiera się na elektronicznej wymianie pomiędzy organami centralnymi państw członkowskich UE (w Polsce Organem Centralnym został wyznaczony Krajowy Rejestr Karny) – przez szyfrowaną sieć teleinformatyczną – podstawowych informacji o skazaniach. Taką drogą została przekazana również informacja o skazaniu J. D. przez sąd w Wielkiej Brytanii za jazdę samochodem będąc pod wpływem alkoholu. Z tego względu zatarcie skazania nie może nastąpić według prawa polskiego, ale według prawa państwa, w którym dokonano skazania w myśl art. 107a Kodeksu karnego (obecnie art. 114a K.k.). Tak więc przepis ten wyklucza zastosowanie polskiej instytucji zatarcia skazania do wyroków wydanych w innych państwach Unii. Natomiast w myśl art. 14a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 654 ze zm.) informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego dla celów innych niż postępowanie karne nie będzie zawierać danych o skazaniu za granicą, jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynął okres 25 lat w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat. W ocenie organu odwoławczego, J. D. w obecnej chwili jest osobą figurującą w Krajowym Rejestrze Karnym za popełnienie przestępstwa umyślnego, co przesądza o wyniku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej niezależnie od podniesionych w odwołaniu przez jego pełnomocnik argumentów. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. D., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji przez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem przyjęcia, że skazanie J. D. przez sąd w Wielkiej Brytanii w 2008 r. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwym, stanowi określoną w tymże przepisie negatywną przesłankę, podczas gdy czyn ten karany jest również na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i z uwagi na zagrożenie ustawowe, w części dotyczącej wymiaru kary, w świetle ustawy polskiej traktowany jest jako niebyły. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w postaci wypisu z kartoteki karnej krajowego rejestru karnego, potwierdza figurowanie w nim skarżącego jako skazanego za popełnienie przestępstwa umyślnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 832/15, oddalając skargę, powołał się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, art. 1 ust. 2 pkt 1 i 4, art. 4a i art. 5 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym i wskazał, że skarżący w Krajowym Rejestrze Karnym figuruje jako osoba skazana ww. wyrokiem sądu w Wielkiej Brytanii. W ocenie Sądu, przedmiotowa informacja jest dla organu Policji wiążąca i niedopuszczalne jest kwestionowanie przez ten organ prawidłowości powyższego wpisu do Krajowego Rejestru Karnego. Istnienie informacji, że osoba starająca się o posiadanie broni figuruje w powyższym rejestrze jako skazana za przestępstwo umyślne, nakłada na organ policji odmowę wydania pozwolenia na broń palną i decyzja w takim przypadku nie jest decyzją uznaniową organu, ale wynikająca z obligatoryjnego (w takim przypadku) ustawowego obowiązku odmowy wydania pozwolenia. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o amunicji i broni, który uprawnia organ Policji do odmowy udzielenia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochować – w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Z tych też przyczyn nie można podzielić poglądu, że skarżący został potraktowany z pogwałceniem zasady równości. Następnie Sąd przywołał ogólne reguły dotyczące zatarcia skazania wynikające z art. 114a K.k., który zastąpił art. 107a K.k. Sąd wskazał, że art. 114a K.k. stanowi wykonanie decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 220 z 15.08.2008, s. 32), której celem było między innymi nałożenie na państwa członkowskie minimalnego obowiązku uwzględniania wyroków skazujących zapadłych w innych państwach członkowskich. Skoro zatem skazanie obywatela polskiego za popełnienie przestępstwa w państwie Unii Europejskiej powinno być uwzględniane w postępowaniu karnym krajowym, to także w postępowaniu administracyjnym dotyczącym posiadania pozwolenia na broń palną. Z powyżej wyszczególnionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił zarzutu skargi naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że to na organie Policji, w ramach niniejszego postępowania administracyjnego, ciąży obowiązek ustalenia czy dana osoba w świetle prawa polskiego może być nadal traktowana jako skazana i czy dany czyn stanowi przestępstwo umyślne. Sąd wskazał, że organ Policji nie jest w żaden sposób uprawniony do kwestionowania informacji ujawnionych w Krajowym Rejestrze Karnym. Nie ma on zresztą żadnych instrumentów do podważania prawidłowości takiej informacji, zwłaszcza w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na broń, ani nie jest kompetentny do oceny prawno-porównawczej instytucji prawa karnego państw członkowskich UE. Organy Policji są związane treścią informacji z Krajowego Rejestru Karnego. W ocenie Sądu, skarżący bagatelizuje skutki prawomocnego wyroku sądu brytyjskiego, mylnie argumentując, że z uwagi na specyfikę brytyjskiego systemu prawa karnego, wyrok ten nie wywołuje skutków prawnych na gruncie prawa polskiego. To skarżący posiada prawo i interes do podważania zasadności wpisu jego osoby w Krajowym Rejestrze Karnym. Nadto interes ten, z przyczyn oczywistych, wydaje się dużo szerszy niż przesłanka do posiadania broni myśliwskiej. Co prawda niniejsze postępowanie administracyjne w sprawie uzyskania pozwolenia posiadania broni było dwukrotnie zawieszane, jednakże żadne z tych zawieszeń nie łączyło się ze wszczęciem przez skarżącego odrębnego postępowania w kierunku weryfikacji czy wzruszenia informacji zawartej w KRK. Nie wszczęto odrębnego postępowania w celu określenia czy Jerzego Durajczyka skazano za przestępstwo, czy za wykroczenie drogowe (jak podano w piśmie Ambasady RP w Londynie załączonym do akt administracyjnych sprawy). Nie wszczęto także odpowiednich postępowań karnych w celu zastosowania wobec skarżącego polskich norm prawa karnego, gdyby wykazano (a w skardze tak właśnie miedzy innymi twierdzi skarżący), że brak było możliwości zastosowania normy art. 114 K.k. (wcześniej odpowiednio art. 107 K.k.), wobec braku w systemie prawa brytyjskiego instytucji komparatystycznej z polską instytucją zatarcia skazania, czy z analogicznymi instytucjami zawartymi w kodeksach karnych kontynentalnych państw członkowskich UE. Jednakże wykorzystanie powyższych instrumentów prawnych w celu ewentualnego wzruszenia zapisu w Krajowym Rejestrze Karnym nie może stanowić przedmiotu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni do celów myśliwskich, a tym bardziej podlegać ocenie sądu administracyjnego, wykracza ono bowiem poza ramy tego postępowania i wkracza w całkowicie odmienną od postępowania administracyjnego czy też postępowania sądowoadministracyjnego dziedzinę prawa. W tym stanie sprawy, Sąd nie podzielił argumentów zawartych w skardze. Organy Policji obu instancji w sposób prawidłowy zebrały i oceniły materiał dowodowy, jak również przy wykonywaniu tych czynności nie naruszyły przepisów prawa, mogących stanowić o stwierdzeniu nieważności podjętych decyzji, bądź o ich uchyleniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył J. D., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz decyzji obu instancji i zmianę decyzji przez wydanie skarżącemu J. D. pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów myśliwskich oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji przez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem przyjęcia, że skazanie J. D. przez sąd Wielkiej Brytanii w 2008 r. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwym, stanowi określoną w tymże przepisie negatywną przesłankę, podczas gdy czyn ten karany również na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na zagrożenie ustawowe w części dotyczącej wymiaru kary, w świetle ustawy polskiej traktowany jest jako niebyły. Komendant Główny Policji złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, którą Sąd zwrócił jako niezawierającą oświadczenia z art. 66 § 1 p.p.s.a. Powtórnie złożona odpowiedź na skargę kasacyjną jest zaś spóźniona bo złożona z uchybieniem terminu z art. 179 p.p.s.a. Dlatego nie może wywołać określonych skutków procesowych związanych z ewentualnym zasądzeniem kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie w niniejszej sprawie prawidłowo oceniono, że zagraniczny wyrok skazujący za umyślne przestępstwo zapadły w Wielkiej Brytanii (państwo członkowskie Unii Europejskiej) stanowi negatywną przesłankę wynikająca z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ww. przepis nie reguluje tego jak w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń mają kształtować się skutki prawne zapadłych prawomocnych orzeczeń sądów za umyśle przestępstwo, w tym orzeczeń wydanych przez sądy innych państw, ale pod warunkiem, że wyroki te mają moc obowiązującą na terenie Polski. Istotny jest bowiem fakt czy osoba ubiegająca się o uzyskanie pozwolenia na broń jest osobą, która nie daje rękojmi w zakresie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, jako skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Na tym tle w orzecznictwie sądowoadministracyjnym sformułowano pogląd, zgodnie z którym – w odniesieniu do ustalenia czy osoba została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu – mogą mieć zastosowanie przepisy karne, a te niewątpliwie przewidywały, jak i obecnie przewidują obowiązek uwzględniania skazujących wyroków wydanych w sprawach karnych przez sądy państw obcych (por. art. 107a K.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. i art. 114a K.k.). W ogólności należy wskazać, że konsekwencją zapadłych wyroków skazujących jest wpływ tych orzeczeń na możliwość korzystania z praw obywatelskich. Ograniczenie tych praw przewiduje m.in. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy, tym bardziej jeżeli zważy się, że prawo do posiadania broni, w świetle Konstytucji, nie należy do kategorii wolności i praw osobistych, lecz jest pewnego rodzaju przywilejem danym osobom, których organy Policji obdarzyły zaufaniem, że osoby te będą szczególnie przestrzegały porządku prawnego. Odnośnie aktualnego stanu prawnego, należy wskazać, że ustawą z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz ustawy – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 48, poz. 245), od dnia 8 maja 2011 r. wprowadzono do Kodeksu karnego (art. 107a K.k., od 1 lipca 2015 r. w art. 114a K.k.) zasadę, która miała realizować art. 3 ust. 3 decyzji ramowej 2008/675/WSiSW Rady Unii Europejskiej. Chodziło bowiem o uwzględnienie skutków skazania zapadłego w państwie wydania, a tym samym o możliwość uwzględniania takiego orzeczenia w nowym postępowaniu karnym. A zatem na potrzeby postępowania karnego polski ustawodawca ustanowił ogólną zasadę, zgodnie z którą "w razie skazania przez sąd innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zatarcie skazania następuje zgodnie z prawem państwa, w którym to skazanie nastąpiło". Jak wskazał ustawodawca przepis ten stanowił uzupełnienie luki prawnej powstałej w związku z obowiązywaniem art. 14 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym. Przepis ten, przewidujący zasady usuwania danych osobowych osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4, tj. prawomocnie skazanych przez sądy państw obcych, nie określa prawa właściwego dla trybu i terminu zatarcia. Wynika z tego, że niewątpliwie w okolicznościach tej sprawy miał znaczenie fakt wydania przeciwko skarżącemu "prawomocnego wyroku skazującego" w Wielkiej Brytanii za przestępstwo, które także w Polsce jest traktowane jako przestępstwo umyślne – jazda pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości (art. 178a K.k.). Także w sferze dowodowej z przepisów prawa wynikało, że dla celów innych niż postępowanie karne, a do takich postępowań zalicza się postępowanie o udzielenie pozwolenia na broń, organ Policji, jako uprawniony na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym do uzyskania informacji o osobach w związku z art. 14a ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, nie mógł z rejestru uzyskać informacji innej niż wskazującej, że skarżący został prawomocnie skazany w Wielkiej Brytanii za przestępstwo umyślne. Zgodnie z brzmieniem art. 14a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, informacja o osobie sporządzona na podstawie danych zgromadzonych w Rejestrze dla celów innych niż postępowanie karne nie zawiera danych o obywatelach polskich prawomocnie skazanych przez sądy państw obcych, jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynął okres 25 lat w przypadku skazania na karę pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat. Jak wynika w tej sprawie wyrokiem w Wielkiej Brytanii skazano skarżącego na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Odnośnie wskazywanej w skardze kasacyjnej nierówności wobec prawa, wyjaśnienia wymaga, że w związku ze wskazaną wyżej nowelizacją przepisów karnych (ustawa z dnia z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz ustawy – Kodeks karny skarbowy) oraz innymi przepisami ww. decyzji ramowej (art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 2) przyjęto, że informacje o skazaniach za granicą będą usuwane z KRK jedynie po otrzymaniu przez Rejestr informacji o zatarciu skazania (zmiana art. 14 ust. 1 oraz dodanie art. 14 ust. 8), ponieważ Biuro Informacyjne KRK nie jest władne podejmować takich decyzji. Jak wskazał racjonalny z definicji ustawodawca w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym (Sejm RP VI kadencji, Nr druku: 4527) "w przypadku wielu krajów (np. Wielkiej Brytanii, Czech czy Słowacji) czas gromadzenia informacji o skazaniu w rejestrze karnym jest dużo dłuższy niż w KRK. W niektórych przypadkach informacja taka jest przechowywana nawet przez 100 lat – niezależnie od rodzaju orzeczonej kary. Ponadto wiele państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw trzecich rozróżnia zatarcie skazania od tzw. rehabilitacji, czyli ograniczenia wydawania informacji z rejestru karnego jedynie do celów postępowania karnego. Aby uniknąć sytuacji, w której dane skazanie będzie wykazywane w informacji o osobie przez bardzo długi okres czasu, dłuższy niż w przypadku analogicznych kar orzeczonych przez sądy polskie, proponuje się dodanie nowego art. 14a, przewidującego niewykazywanie tych skazań po upływie pewnego okresu czasu". A zatem polski ustawodawca w art. 14a ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym przewidział dla skazanych obywateli polskich przez sądy państw obcych możliwość uniknięcia wykazania informacji o osobie przez bardzo długi czas, zakreślając okres 25 lat dla skazań na karę pozbawienia wolności nieprzekaraczającej 5 lat (w niniejszej sprawie skazanie dotyczy 3 miesięcy pozbawienia wolności). Oznacza to, że w brzmieniu omawianego przepisu do 1 lipca 2015 r. Możliwość uniknięcia wykazania informacji z KRK dla skarżącego mogła nastąpić po 25 latach od daty uprawomocnienia się wyroku sądu w Wielkiej Brytanii. Na tą ocenę i wynik sprawy nie ma znaczenia, że w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego doszło do zmiany art. 14a ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 396). Aktualnie ustawodawca wydatnie skrócił terminy wykazywania informacji z KRK, co i tak nie zwalnia organu Policji od oceny w całokształcie sprawy, czy w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji skarżący daje rękojmię w zakresie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego w sytuacji gdy zapadł przeciwko niemu wyrok skazujący za czyn popełniony w stanie nietrzeźwości, ale informacja o tym wyroku nie jest wykazywana w KRK. Wynika z tego, że polskiemu ustawodawstwu znane są dwie instytucje prawne związane ze skutkami orzeczeń wydanych przez sąd obcego państwa, w tym członkowskiego UE. Mianowicie, instytucja "zatarcia skazania", która obowiązuje na potrzeby innych postępowań karnych oraz instytucja "informacji o osobie sporządzona dla celów innych niż postępowanie karne". Jednak w okolicznościach tej sprawy, zastosowanie obu tych instytucji w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie mogło prowadzić do wydania innego rozstrzygnięcia niż zawartego w tej decyzji. Dlatego zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji niewadliwie oddalił skargę, oceniając, że dla wyniku sprawy miał znaczenie wyrok zapadły w Wielkiej Brytanii, co oznacza, że w tej sprawie dokonano prawidłowej subsumcji (zastosowania) art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, a zarzut skargi kasacyjnej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.