II SA/Bk 348/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi F.G. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...]utrzymało w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...]w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn. "Farma Wiatrowa D." zlokalizowanego na działkach Nr geod. [...], [...], [...] i [...]położonych w obrębie miejscowości K., Gmina D., Nr geod. [...], [...], [...],[...]położonych w obrębie miejscowości B., Gmina D., Nr geod. [...], [...],[...]położonych w miejscowości N., Gmina D., Nr geod.[...], [...] położonych w obrębie miejscowości M. J., Gmina D., Nr geod. [...], [...] położonych w obrębie miejscowości M. P., Gmina D. i Nr geod. [...], [...] i [...] położonych w obrębie miejscowości M. M., Gmina D. Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 127 §1 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2013, poz. 267 dalej jako Kpa), art. 63 ust. 1, art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 1, art. 78 ust. 1, art. 80, art. 81, art. 77 ust. 1, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Decyzja ta została wydana po rozpatrzeniu odwołania F. G. w następującym stanie faktycznym i prawnym. Burmistrz Miasta D. po rozpatrzeniu wniosku spółki Farma Wiatrowa wydał decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia nazwanego Farma Wiatrowa D., składającego się z 13 turbin wiatrowych o mocy maksymalnej 3,5 MW każda i wysokości maksymalnej 190 m na nieruchomościach wskazanych w decyzji. Decyzją Burmistrza D. z dnia [...]listopada 2014 r. znak [...]prawa i obowiązki wynikające z powyższej decyzji zostały przeniesione na Pana A.Z. bez pozbawienia praw z decyzji Spółki Farma Wiatrowa. Odwołanie od decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia wniosła F. G., w którym wskazywała na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie ustalenia poprawności danych i wniosków (ilościowa ocena oddziaływania na awifaunę) zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia oraz w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na integralność obszaru Natura 2000. Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków Dolina Dolnego Bugu (PLB14001). Nadto zarzuciła naruszenie zasady prawdy obiektywnej t.j. art. 7, 77, 80 kpa oraz art. 6 ust 2 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 Nr 25 poz. 150 z późn. zm.) skutkujące niezastosowaniem w sprawie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.). Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odwołanie uznało za niezasadne i wydało decyzję o treści wskazanej na wstępie. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że rozpoznało powtórnie sprawę biorąc pod uwagę zarówno zgromadzony materiał dowodowy, treść wniosku oraz wydane w I instancji rozstrzygnięcie. W pierwszej kolejności Kolegium wskazało na katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do których należą: ← niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ustawy); ← odmowa uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii przez organy, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy; ← brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia o innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy); ← gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy); ← jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy). Żadna z tych okoliczności w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, nie zaistniały zatem podstawy do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu organ II instancji dokonał oceny złożonego wniosku, raportu oddziaływania na środowisko i innych dowodów zebranych w sprawie. Zarzut dotyczący niedostatecznego zbadania liczby ptaków ginących w wyniku kolizji z siłowniami wiatrowymi jest niezasadny. W obszarze planowanej inwestycji (w trakcie badań ornitologicznych awifauny niezbędnych do sporządzenia Raportu OOŚ) nie zauważono lokalnych wędrówek ptaków. Wskazują na to indeksy aktywności przedstawione w załączniku do raportu ornitologicznego D. (załącznik Nr III do uzupełnienia Raportu). Biegli wskazali też na fakt, że ptaki lecą nad obszarem planowanej inwestycji szerokim frontem (co uwidacznia załączony Raport formularzy z kontroli podstawowych na punktach i w transekcie). Nie da się więc potwierdzić kolizyjności ich wędrówek z turbinami (poza sporadycznymi). Odnosząc się do zagrożeń dla awifauny lęgowej wskazało, że planowane drogi dojazdowe do Farmy będą stanowiły niewielki fragment inwestycji. Podstawowy transport odbywał się będzie drogami istniejącymi, a nowe fragmenty drogi będą budowane na dojazdach do turbin, toteż nie przewiduje się aby miało to jakiekolwiek znaczenie dla migrującej i lęgowej awifauny. Z Raportu wynika, że zagrożenie dla awifauny jest niewielkie i nie da się ustalić związku przyczynowo-skutkowego śmiertelności ptaków i budowy farmy wiatrowej. Zastrzeżenia do raportu wnoszone przez skarżącą nie podważają miarodajności tego dowodu, opierają się bowiem na publikacjach teoretycznych, jak również badań dotyczących praktyk i przepisów obowiązujących poza granicami RP. Argumenty te nadto mają charakter prognostyczny i szacunkowy, a co za tym idzie trudne do precyzyjnego określenia przed realizacją przedsięwzięcia. Na obecnym etapie przedsięwzięcia nie sposób przesądzić, czy inwestycja wpłynie na zwiększenie śmiertelności awi- i chiropterofauny, ani tym bardziej nie da się ocenić ewentualnej skali tego wpływu. Przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że inwestor po zrealizowaniu przedsięwzięcia winien prowadzić monitoring awi- i chiropterofauny przez co najmniej 3 lata jest uzasadnione i da jednoznaczną odpowiedź jaka jest skala oddziaływania inwestycji na śmiertelność ptaków. Wstępne badania składu jakościowego i ilościowego ptactwa zgodnie z Raportem prowadzi do wniosku, że elektrownie wiatrowe zostaną zbudowane poza miejscami lęgów ptactwa, w odległości (między turbinami) od 600 do 1200 m i dlatego też ich oddziaływanie nie powinno być znaczące. Odnosząc się do zarzutu błędnego zbadania średniej kolizyjności ptaków ginących na farmie z tego powodu, że wyniki są niezgodne z faktycznymi wartościami podawanymi w przywołanych opracowaniach i publikacjach naukowych Kolegium wskazało, że wyjaśnione to zostało w uzupełnieniu do raportu, w którym wyjaśniono metodę przeprowadzonych badań w obszarze inwestycji i które stanowiły podstawę jego opracowania. Nieuwzględnienie w Raporcie i następnie w ocenie organu I instancji późniejszej inwestycji abonenckiej stacji elektroenergetycznej oraz linii przyłączeniowych WN było wynikiem informacji inwestora, że są one na etapie planowania i nie były objęte wnioskiem, będą zatem przedmiotem odrębnego postępowania, o ile inwestor taki wniosek złoży. Nie jest też zasadny argument o nieprawidłowej ocenie oddziaływania na przedmiot ochrony obszarowej w granicach OSO Dolina Dolnego Bugu. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że obszar inwestycji znajduje się ponad 5 km od najbliższych obszarów chronionych, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odnosząc się do tej problematyki wskazał, że nie stwierdził na terenie planowanej inwestycji – regularnego występowania gatunków, dla których te obszary utworzono. Ocena, że ryzyko oddziaływania inwestycji na ten obszar jest niewielkie jest prawidłowa ze względu na następujące okoliczności: Po pierwsze południowa granica obszaru inwestycji znajduje się 7 km od obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, a co więcej z materiału dowodowego wynika, że w rocznym monitoringu przelotu ptaków, dla których utworzono obszar Natura 2000 nie stwierdzono żadnego regularnego przelotu z tego terenu kluczowych gatunków, dla których utworzono ten obszar. Badania wskazują jedynie na sporadycznie pojawiającą się czaplę siwą i czaplę białą, co pozwala na przyjęcie ogólnej populacji w SDF "D". Po drugie badania przeprowadzone przez biegłego wskazują, że gatunki ptaków, dla których obszary te mają istotne znaczenie w skali kraju to: bocian biały, bocian czarny, gadożer, błotniak stawowy, błotniak łąkowy, kropiatka, zielonka, derkacz, rybitwa rzeczna, rybitwa białoczelna, rybitwa czarna, zimorodek i podróżniczek, jednakże z racji dużej odległości od miejsca inwestycji żaden z tych ptaków nie jest istotnie związany z miejscem inwestycji. Po trzecie w przestrzeni powietrznej planowanej inwestycji widuje się np. migrujące żurawie gniazdujące (choćby w litewskich obszarach Natura 2000), to nie powinno to być podstawą do uznania znaczącego wpływu planowanej inwestycji na litewskie obszary chroniące żurawie. W ocenie Kolegium nie istnieje podstawa prawna do określenia szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, tak jak wskazuje w odwołaniu F. G. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na realizację i przeprowadzenie przedsięwzięcia, lecz dotyczy planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja opisana we wniosku inwestora nie zagraża środowisku i czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Stanowisko takie wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Stwierdzając, że organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z obowiązującym prawem i dokonał oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. zaskarżyła F.G. w W. wnosząc skargę, w której zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 i § 2 w zw. z art. 104 § 1 oraz 2 ustawy z 14.06.1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), które to naruszenie skutkuje nieważnością decyzji na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, oraz naruszenie: 1. art. 85 ust. 2 pkt 1 ppkt a, b i c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z poźń. zm.) (dalej "ustawy o ocenach") przez brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji: a. informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; b. informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: i. ustalenia zawarte w "Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, Farma Wiatrowa D.", wykonanym przez I.-E. sp. z o. o., Warszawa, październik 2012 r. (dalej: "raport"), ii. uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, c. uzasadnienia stanowiska, co do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postepowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2. Art. 138 § 2 KPA w zw. z art. 85 ust. 2 pkt. 1 ppkt a, b i c ustawy o ocenach przez nieuchylenie decyzji pierwszej instancji, mimo tego, że jej uzasadnienie nie zawiera elementów, o których mowa z pkt 1 wyżej; 3. Art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 10 § 1 KPA przez brak należytego rozpatrzenia wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji; 4. Art. 138 § 2 KPA z zw. z art. 82 ust. 2 ustawy o ocenach w zw. z art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 z późn. zm.) (dalej: "POŚ") przez nieuchylenie decyzji pierwszej instancji, mimo że wadliwie pominięto w niej postanowienie nakładające obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji, gdy brak było możliwości oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko na etapie pierwotnej oceny jego oddziaływania na środowisko; 5. Art. 7, 77 § 1 oraz 80 KPA przez wydanie decyzji mimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, mimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wewnętrznie sprzeczny i niewiarygodny; 6. Art. 72 ust. 5 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o ocenach przez to, że z postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostały wyłączone instalacje, które technologicznie powiązane są z proponowanym przedsięwzięciem, a przez to winny zostać uznane za część tego przedsięwzięcia i ocenione razem z nim w jednym postępowaniu; 7. Art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o ocenach w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 80 KPA przez brak należytej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar ochrony Natura 2000; 8. Art. 107 § 3 w zw. z art. 142 KPA przez brak odniesienia się w Decyzji do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] kwietnia 2013., znak[...].- które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w jego wyniku Organ utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Opierając skargę na powyższych zarzutach wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji w całości, względnie – jeżeli Sąd nie podzieli zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i § 2 w zw. z art. 104 § 1 oraz 2 KPA – o uchyleniu decyzji w całości. Na zasadzie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) (dalej: "PPSA") wniosła również o uchylenie: (i) poprzedzającej decyzję decyzji Burmistrza D.z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...]o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Farma Wiatrowa D." (dalej: Decyzja Burmistrza) oraz (ii) poprzedzającego decyzję postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak[...]. NA zasadzie art. 200 PPSA wniosła o zasądzenie kosztów postępowania od Organu na rzecz Fundacji według norm przepisanych. Uzasadniając podniesione w skardze zarzuty skarżąca wskazała następujące argumenty: ← w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 ppkt a, b i c ustawy wskazała, że uzasadnienie decyzji nie zawiera żadnej informacji na temat uwag i wniosków zgłoszonych przez społeczeństwo oraz w jaki sposób uwagi te i wnioski zostały uwzględnione, bowiem lakoniczne stwierdzenie, że zostały one rozpatrzone przez organ I instancji nie odpowiada wymogom art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy. Organ II instancji nie ocenił też czy postępowanie z udziałem społeczeństwa zostało przeprowadzone zgodnie z prawem tj. w zgodzie z art. 33 ust. 1 Ustawy o ocenach. Skarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zawierają wadliwe uzasadnienie, bowiem w żaden sposób nie zawierają stanowiska co do: przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, a także w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78 ustawy; ← w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 10 § 1 kpa skarżąca stwierdziła, że organ wskazując na okoliczność, iż wywody zawarte w odwołaniu nie odsyłają do konkretnych przeciwdowodów, lecz opierają się na publikacjach teoretycznych, jak również badań dotyczących praktyk i przepisów obowiązujących poza granicami RP, oraz że argumenty skarżącego dotyczą danych mających charakter prognostyczny i szacunkowy nie dostrzegł tego, że odwołanie zostało sporządzone i podpisane przez osobę, która jest ekspertem w tej dziedzinie, z którego dorobku korzystali także autorzy raportu sporządzonego w sprawie. Stwierdzenie organu, że jego krytyczna ocena raportu i decyzji Burmistrza jako eksperta w dziedzinie ornitologii jest mniej wiarygodna niż autorów raportu i że twierdzenia fundacji powinny być dodatkowo wsparte ekspertyzami osób trzecich jest nieporozumieniem; ← w odniesieniu do naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa przez to, że organy oparły swe ustalenia na nieprawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym oraz na błędnych ustaleniach faktycznych skarżąca wskazała iż materiał dowodowy dotyczący przewidywanej liczby ptaków ginących w wyniku kolizji z siłowniami wiatrowymi jest wewnętrznie sprzeczny, w raporcie przyjmowane są różne liczby kolizji ptaków z turbinami i ostatecznie w raporcie nie ustalono jaka ostatecznie jest wartość oszacowania, wątpliwości w tym zakresie nie wyjaśniły też uzupełnienia do raportu złożone na wezwanie. Z uwagi na dwie rozbieżności w zakresie śmiertelności ptaków wskazanych w raporcie nie wiadomo jest jaka szkoda powstanie w środowisku, ← w odniesieniu do naruszenia art. 72 ust. 5 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o ocenach skarżąca wskazała, że w sytuacji gdy abonencka stacja elektroenergetyczna (GPZ SN/WN) oraz linia przyłączeniowa WN jest technologicznie powiązana z przedsięwzięciem to winny być uznane za część tego przedsięwzięcia i ocenione razem z nim w jednym postępowaniu, ← w odniesieniu do naruszenia art. 62 ust. 1 i 2 ustawy o ocenach w związku z art. 77,77 § 1 oraz 80 kpa podniosła brak należytego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z uwagi na niewłaściwe przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W ocenie skarżącej konkluzja organu stwierdzająca, że z uwagi na odległość lokalizacji inwestycji od obszarów chronionych ryzyko jej oddziaływania na to środowisko jest niewielkie nie uwzględnia faktu, iż w okresie lęgowym obszar inwestycji był dość intensywnie wykorzystywany przez błotniaki stawowe i błotniaki łąkowe, które są przedmiotem ochrony w pobliskim obszarze i które mogą żerować w znacznej odległości od gniazda przekraczając dystans 7 do 10 km od lęgu. Nieuwzględnienie tego faktu i nierozważenie go w raporcie i uzupełnieniach do raportu narusza art. 66 ust. 1 pkt 4-8 w związku z art. 66 ust. 2 ustawy o ocenach. Dalej skarżąca wskazuje, że ograniczenie liczby turbin z 18 do 13 przez inwestora z uwagi na wskazanie, że do 5 turbin istnieje pewność znacząco negatywnego oddziaływania na awifaunę i chiropterofaunę nie daje pewności, że pozostała część turbin nie będzie miała takiego wpływu, a organy w tym zakresie nie zgromadziły dowodów, że takie oddziaływanie nie wystąpi, ← w odniesieniu do naruszenia art. 107 § 1 i § 2 w związku z art. 104 § 1 oraz 2 kpa podniosła zarzut nieprawidłowego określenia lub niedookreślenia w ogóle istotnych parametrów analizowanego przedsięwzięcia, dla którego nie podano szeregu parametrów technicznych wskazując w to miejsce jedynie wartości maksymalne albo nie wskazując ich wcale, co oznacza praktyczną niemożliwość dokonania właściwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ architektoniczno–budowlany przed wydaniem pozwolenia na budowę dokonuje oceny, czy przedłożony projekt spełnia postanowienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, treść decyzji organu I instancji przez użycie zbyt ogólnych stwierdzeń nie daje możliwości organowi ustalenia czy przedłożony projekt spełnia wymagania wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zawarcie w decyzji Burmistrza postanowienia o treści "zastosować zalecenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, które należy uwzględnić w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia" faktycznie oznacza, że kluczowe elementy decyzji środowiskowej są poza jej osnową, czego organowi czynić nie wolno. Decyzja Burmistrza dotknięta jest z tego powodu wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ← w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 142 kpa skarżąca zarzuciła brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wskazuje, że w tej sytuacji organ naruszył art. 138 § 2 kpa przez jego niezastosowanie, ponieważ podniesione naruszenie prawa uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów podniosło następujące okoliczności. Postępowanie dotyczyło jedynie przedsięwzięcia pn. Farma Wiatrowa D. Przedmiotem postępowania nie mogły być zatem postępowania administracyjne nie zawarte we wniosku inwestora (np. budowy abonenckich stacji energetycznych i linii przesyłowych wysokiego napięcia), które nie wiadomo czy kiedykolwiek będą realizowane. W toku postępowania dochowana została procedura związana z udziałem społeczeństwa poprzez zawiadomienie w trybie art. 49 kpa o konsultacjach społecznych ze wskazaniem o możliwości i trybie wnoszenia uwag i wniosków, przeprowadzono spotkanie z mieszkańcami celem wyjaśnienia zastrzeżeń i uwag, inwestor w pismach odniósł się do szeregu pism wnoszonych przez skarżących. Do zapisów Raportu jak i uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odniosły się oba organy w uzasadnieniu decyzji. Dalej Kolegium wyjaśniło, że Burmistrz wydał postanowienie w którym stwierdził, że dla przedmiotowej inwestycji istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a następnie tę ocenę oraz raport sporządzono, po czym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. pozytywnie zaopiniowały inwestycję i stwierdziły, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w sprawie wydania pozwolenia na budowę ww. przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie ma lokalny charakter, najbliższa granica z Białorusią znajduje się ponad 40 km, stąd też wykluczono możliwość transgranicznego oddziaływania na środowisko przyrodnicze położone poza granicami Polski na etapie realizacji jak i późniejszej eksploatacji. Zdaniem Kolegium uzasadnienie decyzji I instancji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa jak i art. 85 ust. 2 ustawy. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że mimo przeprowadzonych konsultacji nie wniesiono żadnych uwag i wniosków toteż nie było potrzeby odniesienia się do nich. W ocenie Kolegium zarzut nierozpatrzenia wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu w przedmiocie awi- i chiropterofauny jest nietrafny. Na obecnym etapie realizacji inwestycji nie sposób jest przesądzić czy inwestycja wpłynie na zwiększenie śmiertelności awi- i chiropterofauny, a tym bardziej ocenić ewentualnej skali tego wpływu i stąd też określono w decyzji obowiązek przeprowadzenia monitoringu przez okres co najmniej 3 lat (w trakcie pierwszych 5 lat funkcjonowania), który winien dać odpowiedź czy inwestycja wpływa na zwiększenie śmiertelności ptaków i jak duży jest ten wpływ. Zgodnie z Raportem znajdującym potwierdzenie w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wstępne badania składu jakościowego i ilościowego ptactwa wskazuje, że elektrownie wiatrowe zostaną zbudowane poza miejscami lęgów ptactwa, a odległość pomiędzy turbinami wyniesie od 600 do 1200 m, toteż ich oddziaływanie nie powinno być znaczące. Monitoring wykonano tzw. ścieżką uproszczoną ze względu na fakt, że planowana inwestycja nie leży w miejscu ani w najbliższej okolicy potencjalnego szlaku przelotu ptaków, a w takim typie krajobrazu (brak większych lasów, zbiorników wodnych czy bagien w buforze inwestycji) 20 – 30 kontroli na punktach winno wystarczyć do wskazania aktywności ptaków w przestrzeni powietrznej planowej farmy. Organ nie pominął w decyzji wydania "postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" na etapie pierwotnej oceny jego oddziaływania na środowisko bowiem żadne postanowienie nakładające obowiązek ponownej oceny nie zostało wydane i takiego zalecenia brakuje też w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zgormadzony materiał dowodowy został poddany ocenie zgodnie z zasadami określonymi w art. 80 kpa zarówno przez organy wydające pozytywne uzgodnienia przedmiotowej inwestycji, jak i przez organ wydający przedmiotową decyzję. Obszar inwestycji znajduje się ponad 5 km od najbliższych Obszarów Dolina Dolnego Bugu i Ostoja Nadbużańska i na terenie inwestycji nie stwierdzono regularnego występowania gatunków, dla których zostały powołane ww. obszary, co jest znane organowi z urzędu. Ryzyko oddziaływania na ten obszar jest niewielkie ze względu na odległość 7 km do specjalnej strefy ochrony ptaków Natura 2000, a co więcej z monitoringu przelotu ptaków nie stwierdzono żadnego regularnego przelotu z tego terenu kluczowych gatunków, dla których utworzono obszar Natura 2000. Zaobserwowano jedynie sporadycznie pojawiająca się czaplę siwą i czaplę białą, a pozostałe ptaki nie są istotnie związane z miejscem inwestycji. Kolegium odniosło się do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, stwierdzając, że pozytywnie zaopiniował on inwestycję, przeprowadziło analizę tego postanowienia co do wstępnego badania składu jakościowego i ilościowego ptactwa prowadzącego do wniosku, że elektrownie zostaną zbudowane poza miejscami lęgów ptactwa i w odległości między turbinami od 600 do1200 m oraz oceny oddziaływania inwestycji na przedmiot ochrony obszarowej w granicach OSO Dolina Dolnego Bugu. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na realizację i prowadzenie inwestycji, stąd też nie ma podstawy prawnej do wskazania w decyzji szeregu parametrów technicznych, jak podnosi skarżąca. Z tych względów Kolegium wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty podniesione w skardze Sąd uznał za niezasadne. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 ppkt a, b, c ustawy dotyczący braku zawarcia w uzasadnieniu decyzji informacji o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa i wskazania w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione wnioski i uwagi zgłoszone z udziałem społeczeństwa, jak również informacji dotyczących sposobu uwzględnienia ustaleń zawartych w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia "Farma Wiatrowa D." oraz uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Po pierwsze wskazać należy, iż organ dopełnił obowiązku zagwarantowania udziału społeczeństwa w postępowaniu zgodnie z treścią art. 33 ustawy. W zakreślonym terminie do wnoszenia uwag i wniosków żadne uwagi i wnioski nie zostały zgłoszone. Nie zachodziła zatem potrzeba wyjaśniania w jakim zakresie organ je uwzględnił, poza wskazaniem tego faktu, jak to uczynił organ. Warunki określające realizację przedsięwzięcia wskazane zostały w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia[...].03.2013 r. [...]i uwzględnione w decyzji w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia p.n. Farma wiatrowa D. W postanowieniu organ stwierdził, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o pozwolenie na budowę i jednocześnie też stwierdził, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stąd też organ nie miał podstaw określać tych wymogów. Jak stanowi art. 82 ust. 1 ppkt 1 lit e ustawy wymogi w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko określa się tylko w odniesieniu do tych przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Stąd też zgodnie z art. 85 ust. 1 pkt b ustawy organ nie miał obowiązku zawrzeć w uzasadnieniu informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione wyniki postępowania transgranicznego oddziaływania na środowisko. Taka informacja powinna być zawarta w uzasadnieniu tylko wtedy, gdy postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko było przeprowadzone. Zgodzić się należy z zarzutem skarżącej, że decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia w zakresie zawarcia w uzasadnieniu decyzji informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i informacji dotyczących uzgodnienia dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78 ustawy. Należy tu jednak stwierdzić, że organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i powołał się w tym przedmiocie na pozytywne uzgodnienia zawarte w postanowieniu RDOŚ i opinii PPIS, które wydane były na podstawie sporządzonego raportu i jego uzupełnienia. W tej sytuacji Sąd uznał, że naruszenie art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c ustawy nie stanowi naruszenia w takim stopniu, aby miało ono wpływ na wynik sprawy. Nie wykazał tego też skarżący przywołując jedynie na poparcie swego stanowiska wyrok WSA w Gdański (sygn. II SA/Gd 285/12). W zarzucie formułowanym jako naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 10 § 1 kpa skarżąca podnosi, że organ błędnie uznał, że jej zastrzeżenia do raportu w zakresie ustaleń dotyczących wpływu inwestycji na śmiertelność ptaków jako opartych na publikacjach teoretycznych, bez wskazania przeciwdowodów w postaci ekspertyzy w udokumentowany sposób wykazujący wady raportu, są niezasadne. Organ nie wziął pod uwagę faktu, że sporządzający odwołanie jest naukowcem, ekspertem w tej dziedzinie i na jego publikacje powołują się autorzy raportu. Nie negując w żadnym stopniu wiedzy i doświadczenia odwołującego się należy jednak wskazać, że ustalenia w raporcie oparte są także na przeprowadzonych badaniach dotyczących awifauny i chiropterofauny na obszarze objętym inwestycją, z których wynika, że na danym etapie nie da się przesądzić czy inwestycja wpłynie na zwiększenie śmiertelności ptaków. Raport został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednią wiedzę, oceniony przez wyspecjalizowane organy i był podstawą do określenia warunków przedsięwzięcia. Nie jest więc zasadny zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa przez to, że organy oparły swoje decyzje na nieprawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym i błędnych ustaleniach faktycznych. Do tych kwestii szczegółowo też odniósł się organ II instancji w ramach rozpoznawania sprawy w związku z wniesionym odwołaniem. Nie można też podzielić zarzutu skarżącego, że w sytuacji braku stwierdzenia możliwości oceny na obecnym etapie wpływu przedsięwzięcia na środowisko winien być nałożony obowiązek na inwestora przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach zasady przezorności wynikającej z art. 6 ustawy o ochronie przyrody. Nałożenie takiego obowiązku w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę byłoby w istocie powtórzeniem oceny w tych samych warunkach w jakich sporządzono ocenę oddziaływania na środowisko. Stąd też dopiero monitorowanie po uruchomieniu przedsięwzięcia może wykazać czy i jaki jest faktyczny wpływ inwestycji na środowisko, zasadnie tedy taki obowiązek na inwestora został nałożony. Nie ma też podstaw do zakwestionowania stanowiska organu, że w przedmiotowej sprawie nie istniała podstawa do objęcia oceną oddziaływania na środowisko inwestycji, które mogą być realizowane w przyszłości tj. abonenckiej stacji elektroenergetycznej GPZ SN/WN oraz linii przyłączeniowej WN. Inwestycje te nie były objęte wnioskiem inwestora w przedmiotowej sprawie, toteż organ nie mógł objąć ich postępowaniem skoro nie wiadomo czy będą one realizowane. Ocena organu, że inwestycja może oddziaływać jedynie w niewielkim stopniu na obszary chronione Natura 2000 jest w pełni uzasadniona. Organ poddał szczegółowej ocenie ustalenia zawarte w raporcie w tym zakresie i podzielił stanowisko w nim zawarte. Odmienna ocena skarżącej, z której wynika, że istnieje możliwość narażenia błotniaków na ryzyko kolizji z wiatrakami z uwagi na fakt, iż ptaki te mogą żerować w znacznej odległości od gniazda nie daje jeszcze podstaw do przyjęcia błędnej oceny oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000. Dokonując w tym zakresie oceny organ uwzględnił wszystkie czynniki jakie wpływają na tę ocenę oparte na raporcie sporządzonym na podstawie badań. Ograniczenie ilości turbin było wynikiem ustalenia, że w pierwotnej ilości ryzyko oddziaływania na środowisko było znacznie większe. Nie można jednak zakładać, jak wskazuje skarżąca, że pozostała ilość turbin może w identyczny sposób oddziaływać na środowisko. Pierwotna ilość turbin jako całość obejmowała większy obszar, a co za tym idzie i wpływ na środowisko mógłby być większy i kwestia ta została w dostateczny sposób wyjaśniona. Zarzut nieprawidłowego określenia lub niedookreślenia istotnych parametrów technicznych w ocenie skarżącej oznacza praktyczną niemożliwość właściwej oceny oddziaływania na środowisko jest niezasadny. Podstawowe parametry inwestycji zostały określone w decyzji, natomiast jak słusznie zauważa organ nie ma podstawy prawnej do określenia szczegółowych parametrów technicznych, nie jest to bowiem postępowanie mające na celu udzielenie zezwolenia na realizację i prowadzenie inwestycji. W tych okolicznościach Sąd uznał, że organ nie naruszył wskazywanych w skardze przepisów, dlatego skargę, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił.