II GZ 566/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1735/15 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Postanowieniem z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 1735/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu wniosku P. C., wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W ocenie Sądu I instancji skarżący w wystarczający sposób uprawdopodobnił, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący jest bowiem osobą fizyczną, a nałożona na niego kara wynosi 24.000 złotych. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ, wnosząc o jego uchylenie oraz o zwrot wpisu w wysokości 100 zł. W ocenie organu skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. WSA w W. rozpatrując wniosek skarżącego nie zbadał sytuacji majątkowej skarżącego. Nie wiadomo, jakim majątkiem dysponuje i czy nie posiada dodatkowych źródeł dochodów. Ponadto, zdaniem organu, wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji, WSA nie wziął pod uwagę interesu wierzyciela publicznoprawnego, tj. Dyrektora Izby Celnej w W.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione, więc postanowienie zostało uchylone. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Obowiązkiem sądu jest zaś ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ zasadnie stwierdził, że Sąd I instancji dokonał oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, która nie znajduje oparcia w aktach sprawy. P. C. w skardze zawarł jedynie jednozdaniowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jedynym powołanym argumentem na poparcie tego wniosku było przekonanie skarżącego, że należy zawiesić postępowanie przed Sądem I instancji, a w tym czasie decyzja nie powinna być wykonana. Takie okoliczności nie stanowią przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Skarżący nie próbował nawet uprawdopodobnić wystąpienia okoliczności wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. – wbrew temu, co przyjął Sąd I instancji nie powołał się ani na swoją sytuację materialną ani na wysokość kary. W tym stanie rzeczy NSA uznał, że Sąd I instancji, wydając zaskarżone postanowienie, nie zbadał wniosku skarżącego pod kątem spełniania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a, lecz ocenił jego sytuację na podstawie postawionych przez siebie założeń, nieznajduących oparcia w aktach sprawy. Takie działanie WSA nie znajduje akceptacji NSA, więc postanowienie należało uchylić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku organu o zwrot kosztów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie dają podstaw do zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.