I SA/Gd 1122/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 14 maja 2015 r. sygn. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 20 października 2014 r. Wójt Gminy umorzył postępowanie w sprawie ustalenia A. S. (dalej: Skarżący) podatku od nieruchomości za 2014 rok. W następstwie wniesionego odwołania, decyzją z dnia 14 maja 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podał, że w dniu 30 czerwca 2014 roku Skarżący złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości w której wskazał, iż jest podatnikiem podatku od gruntów o pow. 26m2 związanych z działalnością gospodarczą oraz podatnikiem budynków o pow. 22,5m2. Podatek dotyczy działki nr [...] położonej przy ul. [...] w S.. W dniu 7 lipca 2014 roku Skarżący złożył korektę powyższej informacji w której wskazał wartość budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na kwotę 2.000 złotych. Do odwołania Skarżący dołączył umowę dzierżawy terenu zawartą z osobą fizyczną, fakturę VAT na kwotę 1000 złotych z tytułu dzierżawy przedmiotowego terenu, swoje oświadczenie, że jest właścicielem przenośnego kiosku handlowego oraz zgłoszenie zamiaru ustawienia tymczasowego obiektu budowlanego. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. 2010 r. nr 193 poz. 1287 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O opodatkowaniu nieruchomości decyduje zatem sposób zakwalifikowania nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego dla opodatkowania nie ma decydującego znaczenia fakt wykorzystywania nieruchomości lub dane wynikające z księgi wieczystej mające charakter informacyjny, lecz dane zawarte w ewidencji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt. II FSK 1586/2007, Lex Polonica nr 2015984). W związku z powyższym, punktem wyjścia dla organów podatkowych powinny być ustalenia wynikające przede wszystkim z ewidencji gruntów i budynków, których dane zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne winny stanowić podstawę wymiaru podatków. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Organ odwoławczy wskazał także wyrok NSA dnia 24 lipca 2013 roku, sygn. akt. II FSK 937/13 (LEX nr 1366171), który w jego ocenie, analogicznie można stosować do stosunków pomiędzy dzierżawcą, a właścicielem nieruchomości: "podatnikiem podatku od nieruchomości od budynków i budowli wzniesionych przez dzierżawcę na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste jest użytkownik wieczysty na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż jest on właścicielem tych budynków i budowli. Podatnikiem tym nie jest zatem dzierżawca gruntu". Organ odwoławczy podkreślił, że o tym kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości przesądza dyspozycja art. art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Skarżący jako dzierżawca gruntu stanowiącego własność osoby fizycznej nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Fakt, że Skarżący jest właścicielem czy też posiadaczem pawilonu handlowego posadowionego na nieruchomości nie czyni go podatnikiem podatku od nieruchomości. W związku z tym przedmiotowe postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe zgodnie z art. 208 § 1 ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2015 r., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 i ust. 3 u.p.o.l. oraz art. 120, art. 122 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613). Uzasadniając swoje stanowisko odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2014 r., sygn.. akt II FPS 11/13, w której stwierdzono, że tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz.U. z 2013r. poz.1409 ) może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l., jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skarżący podkreślił, że SKO rozpatrując odwołanie bez wymaganej wnikliwości ograniczyło się jedynie do stwierdzenia, że Skarżący nie jest właścicielem gruntu, na którym posadowiony był namiot, co w przedmiotowej sprawie jest bez znaczenia, gdyż żeby być podatnikiem z racji posiadania tyt. własności budowli nie trzeba być właścicielem gruntu, na którym budowla jest postawiona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje Skarga podatnika zasługuje na uwzględnienie, albowiem rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy stanowiący własność Skarżącego tymczasowy obiekt budowlany jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a także czy podatnikiem tego podatku jest Skarżący. Należy zauważyć, że kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości tymczasowych obiektów budowlanych została wyjaśniona w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2014 r. o sygn. akt II FPS 11/13 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz.U. z 2013r. poz.1409 ) może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kwestia, czy stanowiący własność Skarżącego tymczasowy obiekt budowlany spełnia kryteria wskazane w przytoczonej uchwale NSA, pozwalające do uznania go za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., pozostała niewyjaśniona przez orzekające w sprawie organy, co nie pozwala na rozstrzygnięcie czy Skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Błędnie bowiem przyjęto, odwołując się do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 937/13, że Skarżący jako dzierżawca gruntu, na którym posadowiony jest pawilon handlowy (namiot), nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tego obiektu. Zgadzając się z poglądem wyrażonym przez NSA w przywołanym wyroku zauważyć bowiem trzeba, że posiadany przez Skarżącego, odmiennie niż miało to miejsce w sprawie rozpoznawanej przez NSA, obiekt nie był trwale związany z gruntem, nie dzielił zatem losu prawnego gruntu i mógł być przedmiotem odrębnej własności. W takiej zaś sytuacji, przy ustaleniu, że tymczasowy obiekt budowlany, którego właścicielem jest Skarżący, stanowi budowlę w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., tzn., że spełnia kryteria określone w uchwale NSA o sygn. akt II FPS 11/13, okoliczność że Skarżący nie jest właścicielem gruntu, na którym obiekt ten jest posadowiony, nie wyklucza przyjęcia, że Skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają bowiem budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne (...), będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem nieistotnym z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej kwestii ma zatem ustalenie statusu spornego pawilonu handlowego. Umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego będzie zatem uzasadnione w sytuacji, gdy w ponownie prowadzonym postępowaniu organy ustalą, że sporny pawilon handlowy nie stanowi budowli w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej zwana p.p.s.a. skargę uwzględnił i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.