I SA/Po 1143/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Protokolant ref. staż. Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] w Poznaniu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego X. umorzył w całości postępowanie z wniosku C. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) o umorzenie prowadzonego wobec spółki postępowania egzekucyjnego oraz o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] grudnia 2014 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2, w związku z § 3 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego oraz o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. W uzasadnieniu wniosku spółka podniosła, iż uchylenie przez organ odwoławczy pierwotnych, nieostatecznych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych i podatku od towarów i usług, w oparciu o które to orzeczenia wystawiono wobec niej tytuły wykonawcze, spowodowało, że nadany im rygor natychmiastowej wykonalności stracił rację bytu ex tunc, co sprawiło, że również egzekucja prowadzona wobec skarżącej stała się egzekucją prowadzoną niezgodnie z prawem w rozumieniu art. 64c § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z czym można uznać, iż prowadzona egzekucja była nieważna. Spółka podniosła przy tym, że gdyby kolejne decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. "odpowiadały" treściowo poprzednio uchylonym decyzjom to był i tak okres, gdy w obrocie prawnym nie było żadnej decyzji. W oparciu o powyższe skarżąca wywodzi, że wszelkie czynności egzekucyjne oraz zastosowane środki egzekucyjne w stosunku do spółki, w związku z wydaniem przez Dyrektora UKS uchylonych (pierwszych) decyzji, należy uznać za niebyłe. Zastrzeżono przy tym, że ponieważ skarżącej nie zwrócono żadnych pobranych od niej kwot, należy dojść do wniosku, że ewentualna późniejsza egzekucja, prowadzona w związku z wydaniem "drugich" decyzji Dyrektora UKS, nie doprowadziła do zastosowania środków egzekucyjnych, skoro majątek spółki został "wyegzekwowany" w ramach egzekucji prowadzonej na podstawie uchylonych ("pierwszych") decyzji organu kontroli skarbowej. Tym samym w ocenie skarżącej nie mogło dojść do przerwania biegu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, ani w ramach egzekucji prowadzonej w związku z wydaniem "pierwszych" (uchylonych) decyzji Dyrektora UKS, ani też w związku z wydaniem "drugich" (utrzymanych w mocy) decyzji wskazanego organu. Uzasadniając wymienione na wstępie rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że w stosunku do skarżącej było prowadzone postępowanie egzekucyjne na rzecz wielu wierzycieli. Przy czym w dniu [...] grudnia 2014 r., w związku ze stwierdzeniem bezskuteczności egzekucji umorzono postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydając w tym zakresie postanowienia o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Zaznaczono przy tym, że wymienione postanowienia doręczono skarżącej w dniu [...] stycznia 2015 r., zaś w dniu [...] grudnia 2014 r. do organu I instancji wpłynął wniosek skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego X. w niniejszej sprawie zaistniała okoliczność o której mowa w art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, który na podstawie art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się odpowiednio w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Zaznaczono przy tym, że przedmiotem wniosku spółki było żądanie rozpoznania przez organ wystąpienia okoliczności, które przemawiają za umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Tymczasem w dniu [...] grudnia 2014 r. wydane zostały postanowienia o wskazanych powyżej numerach umarzające w całości postępowania egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej z uwagi na bezskuteczność egzekucji administracyjnej. W tym też kontekście organ I instancji zaznaczył, że art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego – nakazuje organowi administracyjnemu z urzędu umorzyć postępowanie egzekucyjne gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego X. nie miał on z uwagi na wcześniej wydane rozstrzygnięcia podstawy prawnej do uwzględniania wniosku strony i rozpoznania sprawy. Nie zgadzając się z wymienionym na wstępie rozstrzygnięciem skarżąca wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w P. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca spółka podnosi, że nie można zaakceptować wyrażonych w postanowieniu organu I instancji twierdzeń o bezprzedmiotowości wniosku skarżącej, a w konsekwencji nie sposób zgodzić się z organem I instancji o tym że w sprawie jakoby miał zastosowanie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W zażaleniu zaznaczono, że skarżąca wystąpiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r., nadając go listem poleconym w dniu [...] grudnia 2014 r., przy czym wskazaną przyczyną uzasadniającą umorzenie postępowania egzekucyjnego stanowiło przedawnienie egzekwowanych zobowiązań. Zaznaczono przy tym, że wskazane przez organ I instancji postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych zostały również wydane w dniu [...] grudnia 2014 r., przy czym pełnomocnik spółki wskazał, że otrzymał je w dniu [...] stycznia 2015 r., a kierując się założeniem, że postanowienia te zostały skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego należy uznać, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa. W zażaleniu wskazano przy tym, że spółka nigdy nie prowadziła działalności w zakresie usług taksówek osobowych, dlatego też nie jest możliwe aby miała z tego tytułu jakiekolwiek zobowiązania podatkowe. Spółka wyjaśniła również, że posiada majątek, z którego można prowadzić egzekucję, na który to składają się wierzytelności w kwocie [...] zł wraz z skapitalizowanymi odsetkami – w związku z czym brak jest przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na brak możliwości wyegzekwowania kwot wyższych od wydatków egzekucyjnych. Spółka podniosła również, że postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych nie zostały jej skutecznie doręczone. Zaznaczono przy tym, że w postępowaniu egzekucyjnym skarżąca nie była reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego B. Ł., który to składał pełnomocnictwo ale w sprawach innych niż postępowanie egzekucyjne. W ocenie skarżącej należy zatem uznać, że postanowienia organu I instancji zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, a zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego powyższe uzasadnia stwierdzenie nieważności kwestionowanych postanowień. W kontekście tego zarzutu wskazano, że w treści postanowień Naczelnik Urzędu Skarbowego X. wskazuje spółkę jako stronę postępowania, jednak postanowienia doręczono pełnomocnikowi. Mając powyższe na uwadze w ocenie pełnomocnika skarżącej nie można zaakceptować twierdzeń organu I instancji jakoby wniosek skarżącej był bezprzedmiotowy i jako taki nie zasługiwał na merytoryczne rozpoznanie. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy wymienione na wstępie postanowienie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie umorzył wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie o umorzenie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym postanowień o umorzeniu postępowań egzekucyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej w P. zaznaczył przy tym również, iż podnoszone przez spółkę zarzuty odnoszące się do spraw zakończonych postanowieniami Naczelnika Urzędu Skarbowego X. z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz ujawnienia na etapie zażaleniowym nowego majątku, czy też argumenty dotyczące prawidłowości naliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego, nie mogą stanowić przedmiotu rozpoznania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy nie podzielił przy tym twierdzeń skarżącej o bezskuteczności doręczenia jej postanowień organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. zaznaczając przy tym, że kwestia to została szczegółowo omówiona w postanowieniach Dyrektora Izby Skarbowej w P. o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Zaznaczono przy tym, że wbrew zarzutom skarżącej była ona w postępowaniu egzekucyjnym reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego B. Ł. i temu też pełnomocnikowi doręczono wydane przez organ I instancji w dniu [...] grudnia 2014 r. postanowienia. Wyżej wymienione ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] marca 2015 r. stanowi przedmiot skargi kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca się naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 124 § 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 4 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] uchylił postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r. o nr [...] – w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2014 r. o nr [...] – umarzając jednocześnie postępowanie w tym przedmiocie. W ocenie pełnomocnika skarżącej oznacza to, że nie można mówić o skutecznym umorzeniu egzekucji, bowiem postanowienie o umorzeniu zostało wadliwe sformułowane i nie odnosi się ono do spółki, a tym bardziej do jej zobowiązań podatkowych, w związku z tym nie można twierdzić, że wniosek skarżącej spółki jest bezprzedmiotowy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że radca prawny B. Ł. nie był ustanowiony pełnomocnikiem w postępowaniu egzekucyjnym, a osoba ta składała pełnomocnictwa ale w innych sprawach niż postępowanie egzekucyjne sensu stricte. Podtrzymano przy tym podnoszone wcześniej wywody o skierowaniu postanowienia do osoby nie będącej stroną w sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Jednocześnie organ wniósł o wspólne rozpoznanie niniejszej sprawy wraz ze sprawami ze skarg na postanowienia o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego X. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżącej spółki z dnia [...] grudnia 2014 r. o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych zostało wydane na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. – Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: kpa), zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wyjaśnił, że bezprzedmiotowość postępowania występuje w przypadku, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot tego postępowania. Wskazano, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., doręczonym stronie [...] stycznia 2015 r. organ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone skarżącej spółki, a zatem w dniu [...] grudnia 2014 r., gdy wpłynął wniosek skarżącej spółki nie toczyło się przed organem postępowanie, o którego umorzenie wniosła strona. W tej sytuacji organ nie mógł rozpoznać wniosku co do istoty i umorzył postępowanie w tym zakresie. Ustalenia takie zostały poczynione również przez organ drugiej instancji. W ocenie Sądu, w sprawie poddanej sądowej kontroli, przedstawione powyżej ustalenia są prawidłowe i znajdują uzasadnienie w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W konsekwencji nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki w okolicznościach faktycznych poddanej sądowej kontroli sprawie organ prawidłowo postąpił umarzając postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] grudnia 2014 r., nadanym w placówce operatora pocztowego w dniu [...] grudnia 2014 r., który wpłynął do organu w dniu [...] grudnia 2014 r. z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Jak trafnie wywiódł organ egzekucyjny w dacie wszczęcia postępowania o umorzenie postępowania na żądanie strony nie toczyło się postępowanie, o umorzenie którego wniosła skarżąca. Jak trafnie ustaliły organy obu instancji, w oparciu o akta sprawy, organ egzekucyjny zakończył prowadzone wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. w związku ze stwierdzeniem bezskuteczności postępowania. Podkreślić należy, że akt ten zakończył postępowanie egzekucyjne, a zatem od tego dnia nie toczyło się przed organem postępowanie egzekucyjne, które mogłoby ulec umorzeniu z innego powodu. Po zakończeniu postępowania organ nie był umocowany do podejmowania czynności, które dotyczyłyby zakończonego postępowania. Nie było też podstaw do uchylenia w jakiejkolwiek formie wydanego postanowienia. Odrębnym zagadnieniem jest związanie organu wydanym postanowieniem, co następuje od dnia jego doręczenia na podstawie art. 110 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. W okolicznościach badanej sprawy doręczenie postanowienia z dnia [...] grudnia 2014 r. nastąpiło w dniu [...] stycznia 2015 r. Z faktu tego nie można jednak wywodzić, jak czyni to skarżąca spółka, że skoro w dacie wszczęcia postępowania o umorzenie postępowania na żądanie strony, tj. w dniu [...] grudnia 2014 r., na mocy art. 61 § 3 kpa, zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie zostało stronie doręczone, to organ winien rozpoznać żądanie wniesione przez skarżącą spółkę co do istoty. Odnosząc się do argumentacji skarżącej spółki stwierdzić należy, że moment doręczenia nie jest tożsamy z data zakończenia postępowania. Postępowanie kończy się z chwilą wydania aktu je kończącego, tj. w okolicznościach poddanej sądowej kontroli sprawy z dniem wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, które nastąpiło [...] grudnia 2014 r. Skuteczne doręczenie tego aktu jest niezbędne dla wywołania określonych skutków prawnych, np. zapoczątkowania biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego czy związania organu administracyjnego podjętym rozstrzygnięciem, lecz nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem, że postępowanie kończy się dopiero z tym momentem. Doręczenie nie oznacza bowiem zakończenia postępowania, gdyż zakończyło się ono z chwilą wydania aktu, który następnie musi być stronie skutecznie zakomunikowany. Niezależnie od powyższych wyjaśnień należy zwrócić uwagę, że organ nadał postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w placówce operatora pocztowego w dniu [...] grudnia 2014 r. i w z tą datą nie miał już żadnego wpływu na formę i moment doręczenia. Tymczasem żądanie skarżącej spółki wpłynęło do organu w dniu [...] grudnia 2014 r. i dopiero wówczas organ powziął o nim informację. Ten dzień jest również dniem wszczęcia postępowania na wniosek strony, zgodnie z art. 61 § 3 kpa. W tej sytuacji organ nie był uprawniony do podejmowania jakichkolwiek działań w sprawie, którą zakończył postanowieniem, tym bardziej, że zostało ono już nadane listem poleconym. Ponadto należy wskazać, że od dnia [...] stycznia 2015 r., na mocy art. 110 kpa, organ jest związany postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego ze względu na bezskuteczność egzekucji. W związku z powyższym bez ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego albo wyeliminowania z obrotu prawnego tego postanowienia nie jest możliwe umorzenie zakończonego już postępowania zgodnie z żądaniem strony. Ponadto nie jest zasadny zarzut dotyczący błędnego uznania przez organy obu instancji, że radca prawny B. Ł. był pełnomocnikiem skarżącej spółki ustanowionym w postępowaniach egzekucyjnych. Odnosząc się do powyższego zarzutu podkreślić należy, że jak wynika z akt sprawy radca prawny B. Ł. nie tylko był skutecznie umocowanym pełnomocnikiem skarżącej spółki, ale także aktywnie brał udział w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że nie budzi wątpliwości Sądu, że postanowienia organów obu instancji skierowane zostały do skarżącej spółki, tj. C. sp. z o.o. w P., ul. F. [...], co wynika zarówno z nagłówka, sentencji, jak i uzasadnienia postanowień. Trafnie zatem wyjaśnił w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, że nie zachodzi w sprawie okoliczność, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. – Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: kpa), zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Na marginesie Sąd pragnie wskazać, że podczas rozprawy pełnomocnik skarżącej spółki stwierdził, że wadliwe uznanie, że radca prawny B. Ł. był ustanowionym w sprawie pełnomocnikiem spółki jest poważną ważną, lecz nie skutkującą nieważnością zaskarżonego postanowienia. Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego, w myśl którego postanowienia organów obu instancji zostały prawidłowo doręczone skarżącej spółce. Jak trafnie zaznaczył organ, zgodnie z art. 40 § 2 kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z akt sprawy wynika natomiast, że w postępowaniach egzekucyjnych skarżąca spółka ustanowiła pełnomocnika w osobie radcy prawnego B. Ł.. Uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2013r., został złożony do akt na wezwanie organu egzekucyjnego. Na uwagę zasługuje fakt, że pełnomocnik w załączonym piśmie podkreślił, że pełnomocnictwo umocowuje go do działania przed organami egzekucyjnymi. Tym samym nie znajduje uzasadnienia argumentacja zaprezentowana przez pełnomocnika, iż nie został on ustanowiony do reprezentowania skarżącej w postępowaniach egzekucyjnych sensu stricte. W tej sytuacji organy obu instancji zobowiązane były do zastosowania art. 40 § 2 kpa. Ponadto, słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, mimo iż nie załączono do niego odrębnego umocowania, radca prawny B. Ł. stwierdził, że reprezentuje skarżącą i działa w jej imieniu, co w świetle znajdującego się w aktach postępowania egzekucyjnego pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2013r., nie budziło żadnych wątpliwości organu. W tych okolicznościach trafnie wywiódł organ, że brak było podstaw do żądania złożenia do akt kolejnego dokumentu pełnomocnictwa, na podstawie art. 33 § 3 kpa. Z akt sprawy nie wynika także, by pełnomocnictwo radcy prawnego B. Ł. zostało odwołane. Niezależnie od powyższych wyjaśnień, trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy na specyfikę postępowania egzekucyjnego. Słusznie organ wyjaśnił, że w trakcie postępowania egzekucyjnego mogą toczyć się mieszczące się w jego ramach postępowania np. w sprawie zarzutów (art. 33 u.p.e.a.), zawieszenia postępowania (art. 56 u.p.e.a.), umorzenia postępowania (art. 59 u.p.e.a.), czy też kosztów egzekucyjnych (art. 64c u.p.e.a.). których zakończenie uwieńczone jest wydaniem opartych o różne podstawy prawne, a czasem także skierowanych - poza zobowiązanym - do różnych podmiotów (przy wielości wierzycieli), odrębnych postanowień. Złożenie przy którejkolwiek z tych spraw pełnomocnictwa do reprezentowania zobowiązanego w szeroko rozumianym postępowaniu egzekucyjnym (bez zawężenia ram umocowania) obliguje organ egzekucyjny do kierowania korespondencji związanej z tym postępowaniem na adres wyznaczonego pełnomocnika. W takim przypadku użyty w art. 33 § 3 kpa zwrot "dołącza do akt" należy rozumieć jako: "dołącza do akt postępowania egzekucyjnego". Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia wskazać należy, że w sprawie poddanej sądowej kontroli, wiedzę o wyznaczeniu pełnomocnika w prowadzonych wobec skarżącej spółki postępowaniach egzekucyjnych organ pierwszej instancji uzyskał w dniu [...] grudnia 2013r., po wezwaniu B. Ł. do złożenia pełnomocnictwa w związku z wniesionym w imieniu skarżącej żądaniem zwrotu kosztów egzekucyjnych. Od tego dnia organ egzekucyjny miał obowiązek kierowaną do skarżącej spółki korespondencję wysyłać na adres wyznaczonego przez nią pełnomocnika. W świetle akt sprawy nie można także podzielić stanowiska skarżącej spółki, że jej pełnomocnik był ignorowany w toku postępowania egzekucyjnego. Jak trafnie wyjaśnił organ egzekucyjny specyfika postępowania egzekucyjnego wyznacza swoiste zasady jego prowadzenia. Przepisy u.p.e.a. nie nakładają na organy w szczególności obowiązku informowania zobowiązanego o wszelkich czynnościach podejmowanych przez organ. Obowiązek tego rodzaju nałożony został w odniesieniu do konkretnych działań organu (np. obowiązek doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności). Obowiązek ten jest natomiast realizowany w momencie wykonywania czynności. W przypadku, gdy zobowiązany nie reguluje dobrowolnie ciążących na nim zobowiązań, czego następstwem jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego, uprzedzanie go o planowanych działaniach organu egzekucyjnego zmierzających do przymusowego zaspokojenia należności wierzycieli byłoby niecelowe. Wobec powyższego uzasadnione jest stanowisko organu egzekucyjnego, iż fakt niebrania przez pełnomocnika skarżącej spółki udziału w czynnościach realizowanych przez organ egzekucyjny, w tym przy ustalaniu składników majątkowych spółki nie przesądza na naruszeniu przepisów u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić, stosownie do postanowień art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).