I OSK 1980/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Zientala po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1382/15 w sprawie ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1382/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby, oddalił skargę. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej W. przedstawił skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 228 § 3 Kodeksu karnego. W związku z powyższym Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2014 r. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od [...] lutego 2014 r. na okres trzech miesięcy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy powyższy rozkaz personalny. Następnie Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2014 r. przedłużył okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Powyższe uzasadnił charakterem zarzucanego policjantowi czynu. Skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji. Komendant Stołeczny Policji kolejnym rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2015 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 2067). Decyzji tej w trybie art. 108 § 1 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, Komendant Główny Policji, zaskarżonym do Sądu pierwszej instancji rozkazem, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu Policji pierwszej instancji. Organ odwoławczy przywołał treść przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i stwierdził, że przepis ten jest jasny, dotyczy bowiem sytuacji policjantów, którym postawione zostały zarzuty karne, w sprawie których trwa postępowanie karne i brak jest możliwości określenia terminu zapadnięcia prawomocnego wyroku. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu wszystkie wskazane w danej normie prawnej przesłanki zaistniały. Bezspornym bowiem jest fakt, iż skarżący pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych nieprzerwanie od [...] lutego 2014 r. Poza sporem pozostaje także okoliczność, iż prowadzone przeciwko skarżącemu postępowanie karne nie zostało zakończone. Organ zważył ponadto, że długotrwała nieobecność funkcjonariusza w służbie ma wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której uprzednio pełnił on służbę. Z jednej strony skutkuje ona zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza, z drugiej strony stwarza konieczność zapewnienia przez jednostkę tej formacji prawidłowej realizacji zadań, poprzez zobowiązanie funkcjonariuszy do wykonywania przez długi czas czynności skarżącego. Interes społeczny w takim postępowaniu przejawia się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której skarżący pełnił służbę. Organ zaznaczył nadto, że w przypadku wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego albo orzeczenia o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego będzie miał zastosowanie art. 42 ustawy o Policji, który umożliwia powrót do służby w Policji funkcjonariuszowi zwolnionemu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy. W skardze na powyższy rozkaz personalny skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego oraz proceduralnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 39 ust, 1 ustawy o Policji, art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. oraz art. 108 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji na wstępie przytoczył art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i stwierdził, że treść tego przepisu wskazuje, iż decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Regulacja ta wskazuje na istnienie dwóch przesłanek, jakie muszą wystąpić, by możliwym było podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby. Pierwsza z przesłanek to upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, druga natomiast, to nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie obie wymienione przesłanki zostały spełnione. Rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji został wydany w dniu [...] kwietnia 2015 r., a więc w dacie, kiedy nastąpił już upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i nie ustała również przyczyna zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych. Rozkaz personalny o zawieszeniu skarżącego na okres 3 miesięcy od [...] lutego 2014 r. w czynnościach służbowych został bowiem wydany w dniu [...] lutego 2014 r., a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2014 r. okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. Przywołany przepis ustawy o Policji pozwala właściwemu organowi zwolnić funkcjonariusza nawet wówczas, gdy nie zostało zakończone postępowanie karne, będące podstawą zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Istotny jest bowiem upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, a także nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Sąd pierwszej instancji uznał za bezsporne, że postępowanie karne przeciwko skarżącemu będące podstawą jego zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, nie zostało zakończone ani w dacie podejmowania decyzji przez organ I, jak i II instancji. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd podkreślił, że postępowanie w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest odrębnym postępowaniem, które toczy się w oparciu o art. 39 ustawy o Policji. To w tym postępowaniu funkcjonariusz może kwestionować zastosowanie i wykładnię przepisu tak art. 39 ust. 1, jak i ust. 3 ustawy o Policji, w tym spełnienie przesłanek w tych przepisach określonych. Inaczej mówiąc to w toku postępowania w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych strona może kwestionować, iż postępowanie karne przeciwko niej jeszcze się nie toczy się, nie zaistniały zatem podstawy do zawieszania jej w czynnościach służbowych. Podnoszenie tych okoliczności na etapie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby nie może już odnieść zamierzonego skutku. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Za pozbawiony takich podstaw Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, albowiem na przeszkodzie zwolnienia policjanta ze służby nie stoi trwające postępowanie karne. Co więcej to postępowanie, jako że stanowiło podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, powinno w dacie zwolnienia ze służby trwać, albowiem dla skuteczności zwolnienia ze służby niezbędne jest nieustanie przyczyny będącej podstawą zawieszenia. Sąd pierwszej instancji stwierdził dalej, że organom nie można przypisać naruszenia wynikającej z art. 42 ust 3 Konstytucji RP zasady domniemania niewinności. Organy rozstrzygając w sprawie, badały jedynie czy zaistniały określone przepisem art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Nie analizowały natomiast okoliczności zarzucanego skarżącemu czynu, ani tym bardziej nie wypowiadały się w zakresie jego winy. Ponadto w ocenie Sądu, organ korzystając z możliwości wynikającej z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wbrew przekonaniu skarżącego, jako funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych, nie może on wykonywać żadnych czynności wewnątrz struktur Policji. Zawieszenie w czynnościach służbowych odsuwa policjanta od wykonywania wszelkich czynności służbowych, a nie tylko tych, z którymi związany jest bezpośredni kontakt ze społeczeństwem. Nie jest zatem możliwe wykorzystanie szerokich możliwości sposobu pełnienia służby przez skarżącego, co związane jest z jego przygotowaniem zawodowym. Nie trzeba przy tym szczególnie dowodzić, że w przypadku nieobecności policjanta, czynności wchodzące w zakres jego obowiązków, muszą zostać przejęte przez innych funkcjonariuszy. Gdy taki stan trwa długo, niewątpliwie wpływa niekorzystnie na organizację, jak i efektywność działania danej jednostki Policji. Zawieszenie policjanta w czynnościach skutkuje zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza. Interes społeczny przejawiał się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której skarżący pełnił służbę. Interes skarżącego przejawiał się w chęci pozostawania w służbie, uwzględnieniu posiadanych kwalifikacji, sytuacji osobistej. W ocenie Sądu organ w sposób dostateczny i przekonujący wykazał, dlaczego w przedmiotowej sprawie należało dać prymat interesowi społecznemu, równoważnemu z interesem służby, przedkładając go nad interesem skarżącego. Dodatkowo w ocenie Sądu, interes społeczny uzasadniał nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd nie uwzględnił też zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdzając, że organ zgromadził cały niezbędny z punktu widzenia mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej materiał dowodowy i poddał ocenie te dowody, które były istotne dla wykazania zaistnienia przesłanek do zastosowania podstawy zwolnienia ze służby określonej w art. 42 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz proceduralnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj: 1. art. 41 ust. 2 pkt. 9 w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędna wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; 3. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: - niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tj. nieustalenie daty ogłoszenia zarzutów i niedokonanie analizy aktualnej sytuacji kadrowej, która uwzględniałaby stan etatowy Wydziału Ruchu Drogowego KSP i ewentualną konieczność delegowania do pełnienia służby w tym Wydziale policjantów z innych jednostek organizacyjnych oraz - poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego przy podjęciu decyzji dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w Policji polegające na nieuwzględnieniu uzasadnionego interesu strony oraz niezasadnemu uznaniu, że nadrzędny jest interes społeczny (interes służby policyjnej); 4. naruszenie art. 108 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne - wobec braku przesłanek wymienionych w tym przepisie - nadanie skarżonemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności; 5. naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony skarżącej z dnia [...] grudnia 2015 r. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie w całości skargi do WSA z dnia 17 lipca 2015 r., a w przypadku uznania przez Sąd, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 188 p.p.s.a. – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty okazały się bezpodstawne. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać przyjdzie, że zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie został w ogóle uzasadniony. Nie wskazano też w podstawie kasacyjnej, na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu. W tej sytuacji nie jest możliwe dokonanie oceny tego zarzutu. Przypomnieć jedynie wypadnie, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie wyszedł poza granice sprawy. Nie sposób też dopatrzyć się, aby na wynik sprawy miało wpływ ewentualne związanie - bądź też jego brak - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Odnośnie zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji nie stosował tych przepisów. Sąd dokonywał natomiast kontroli w zakresie ich stosowania przez orzekające w sprawie organy. W tym zakresie nie można Sądowi pierwszej instancji skutecznie zarzucić, aby kontrola ta została przeprowadzona w sposób wadliwy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalone bezspornie okoliczności faktyczne pozwalały na rozstrzygnięcie sprawy. Kwestia ustalenia daty ogłoszenia zarzutów w postępowaniu karnym pozostaje w okolicznościach niniejszej sprawy bez wpływu na prawidłowość zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Pozostałe kwestie podnoszone w ramach tego zarzutu omówione zostaną poniżej. Co do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony skarżącej z dnia [...] grudnia 2015 r., to przypomnieć przyjdzie, że zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. We "wniosku dowodowym" z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżący nie wskazał żadnych dokumentów, które miałyby być dopuszczone jako dowód w sprawie. Sformułował jedynie 2 pytania skierowane do organu Policji wnosząc o zobowiązanie tego organu przez Sąd do udzielenia odpowiedzi. Odpis pisma zawierającego te pytania został doręczony pełnomocnikowi organu w dniu [...] grudnia 2015 r. W tej sytuacji nie sposób mówić o naruszeniu art. 106 § 3 p.p.s.a. albowiem wniosek z dnia [...] grudnia 2015 r. w istocie nie był wnioskiem o dopuszczenie dowodów, o których mowa w tym przepisie. Przechodząc zatem do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego przypomnieć przyjdzie, że rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego przyznanego organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji, ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona tej części decyzji uznaniowej, która powiązana jest z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki stosowania prawa w ramach luzów decyzyjnych stojących u podstaw decyzji uznaniowej. W przypadku tego typu decyzji kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10). Sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). Innymi słowy sądy administracyjne w tego typu sprawach badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Sądy nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że skarżący w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym, rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2014 r., został zawieszony w czynnościach służbowych. Okres tego zawieszenia został następnie przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. Orzeczenia dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych stały się ostatecznie i nie zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. W dniu rozwiązania stosunku służbowego upłynął wymagany, 12-miesięczny okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i nie ustała przyczyna stanowiąca podstawę tego zawieszenia. Postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu nadal trwało. Przesłanki przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały zatem spełnione. Wskazać ponadto wypadnie, że organy w kontrolowanych decyzjach podały, że powyższe okoliczności nie były jedynym powodem rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym, szczegółowo wskazując, jakie racje przemawiały za jego zwolnieniem ze służby. Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił przy tym ocenę organów Policji, że przedłużające się postępowanie karne i długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące niewykonywaniem przez policjanta czynności służbowych przez okres ponad 12 miesięcy, ujemnie wpływa na wypełnianie przez jego jednostkę organizacyjną ustawowych zadań Policji. Motywy przytoczone przez organy Policji w dostateczny sposób uzasadniają podjęte rozstrzygnięcia. Wynika z nich, że nieobecność skarżącego w służbie z jednej strony skutkowała zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego policjanta, z drugiej strony stwarzała konieczność zapewnienia przez jednostkę tej formacji prawidłowej realizacji zadań, poprzez wdrożenie dodatkowych działań organizacyjnych. Taki stan utrudniał właściwy proces organizacji służby i należyte wykonywanie przez tę formację powierzonych jej zadań. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w sprawie w sposób prawidłowy wykazano, dlaczego nie uwzględniono słusznego interesu skarżącego i przyjęto, że interes społeczny - w tym przypadku interes służby - przemawiał za zwolnieniem go z tej formacji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego, związanych z wniesioną przez pełnomocnika organu odpowiedzią na skargę kasacyjną, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 z późn. zm.), z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12. Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl