II FZ 1045/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter, , , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2029/15 odrzucające skargę D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2029/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 maja 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że w piśmie z dnia 19 czerwca 2015 r. W. S. działający jako pełnomocnik – R. S., D. S. i M. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 maja 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Pełnomocnik przy piśmie z dnia 1 sierpnia 2015 r. złożył pełnomocnictwo do reprezentowania Skarżących m.in. przed sądami administracyjnymi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2015 r. wezwano W. S. (pełnomocnika Skarżących) do wykazania, czy należy on do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., mogących występować w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w charakterze pełnomocnika - w terminie 7 dni pod rygorem odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w tym charakterze. Pełnomocnik Skarżących w piśmie z dnia 14 września 2015 r. wskazał, iż jest ojcem R. i M. S. oraz teściem D. S.. Na podstawie zarządzenia sędziego Sprawozdawcy z dnia 23 września 2015 r. wezwano Skarżącą – D. S. do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) przez własnoręcznie podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanej kopii skargi. Do uzupełnienia braku formalnego został wyznaczony 7 dniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi ( art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Wezwanie powyższe, zostało wysłane na adres wskazany w skardze przez Skarżącą. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, tj. 2 października 2015 r. i następnie 12 października 2015 r. Ponieważ nie została odebrana przez Skarżącą, 20 października 2015 r. zwrócono ją Sądowi (wpływ do Sądu 23 października 2015). W tej sytuacji na podstawie art. 73 P.p.s.a., przesyłkę należało uznać za doręczoną 16 października 2015 r., tj. ostatniego dnia 14-dniowego okresu, na jaki złożono ją w placówce pocztowej, liczonego od pierwszego awizo. Skarżąca nie uzupełniła ww. braku w terminie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącej – W. S., jest jej teściem, czyli są to osoby spowinowacone. Powinowactwo nie jest wymienione w przepisie art. 35 § 1 P.p.s.a., przeto W. S. w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być pełnomocnikiem synowej. W przedmiotowej sprawie nie ma przepisów szczególnych w zakresie pełnomocnictwa, zatem krąg osób mogących być pełnomocnikiem określa wyczerpująco ww. przepis. D. S. mimo wezwania i stosownego pouczenia nie podpisała skargi. Ponadto Sąd pierwszej instancji zauważył, że w rozpoznawanej sprawie wezwano Skarżącą w prawidłowy sposób do uzupełnia ww. braku. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniosła o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia. Uzasadniała, że nie otrzymała przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, a także nie otrzymała awizo zawiadamiającego o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Po myśli art. 35 § 1 P.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Wymieniony przepis wymienia zatem dwie grupy podmiotów mogących występować w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze pełnomocnika procesowego: pełnomocników profesjonalnych, czyli zawodowo trudniących się reprezentacją stron w postępowaniu (np. adwokat), a także pełnomocników, którym rola ta została przyznana z uwagi na stosunek rodzinny łączący osobę pełnomocnika ze stroną. Katalog powiązań rodzinnych, których istnienie uprawnia do występowania przed sądem administracyjnym w roli pełnomocnika procesowego nie jest jednak nieograniczony. Nie wystarczy bowiem istnienie jakiegokolwiek stosunku rodzinnego do wywodzenia zeń uprawnienia do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przepis bowiem precyzyjnie określa, jaki członek rodziny może w charakterze takiego pełnomocnika występować. Wszelkie inne powiązania, niezależnie od okoliczności faktycznych (np. rzeczywistej więzi, bliskich stosunków międzyludzkich, inicjatywy niesienia pomocy osobie potrzebującej) nie mogą stanowić podstawy do reprezentowania strony w postępowaniu. W. S. jest teściem skarżącej. W świetle dyspozycji art. 35 § 1 P.p.s.a. nie spełnia więc wymagań do reprezentowania synowej przed sądem. Nie łączą go z D. S. więzi, do których przepis ten się odwołuje. Nie może zatem skutecznie pełnić roli pełnomocnika procesowego synowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Takiej możliwości nie przewidują również przepisy szczególne. Rację ma również Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie wezwano Skarżącą w prawidłowy sposób do uzupełnia ww. braku formalnego. W zarządzeniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieusunięcia braku poprzez własnoręczne podpisanie skargi przez Skarżącą lub nadesłania własnoręcznie podpisanej kopii skargi w terminie. Powyższe wezwanie zostało uznane za doręczone Skarżącej w dniu 16 października 2015 r., w sposób prawidłowy (zgodnie z art. 73 P.p.s.a.). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia tj. w dniu 17 października 2015 r. Termin ten upłynął z dniem 23 października 2015 r. - zgodnie z zasadami obliczania terminów, przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Skarżąca nie uzupełniła jednak ww. braku w terminie, co skutkowało odrzuceniem jej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji