II SA/Wa 1051/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz skarżącego M.R. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] marca 2014 r., działając na podstawie art. 199c ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) oraz art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiającą przyznania M. R., doktorantowi V roku studiów Uniwersytetu [...], stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia na rok akademicki 2013/2014. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, co następuje: Zasady przyznawania doktorantom wyższych uczelni stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za wybitne osiągnięcia reguluje art. 199c ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz przepisy wykonawcze, to jest: § 2 ust. 1 i 4, § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia (Dz. U. Nr 214, poz. 1271). Realizując § 4 powyższego rozporządzenia, Minister w dniu 31 października 2012 r. powołał organ pomocniczy do oceny wniosków, zwany dalej Zespołem, w skład którego wchodzi 36 osobowy Zespół ekspertów reprezentujących 8 obszarów nauki i sztuki. W dniu 5 listopada 2013 r. Zespół ten podjął uchwałę w sprawie sposobu oceny wniosków o stypendium ministra za wybitne osiągnięcia dla doktorantów na rok akademicki 2013/2014. Uchwała zawiera wytyczne dla ekspertów dotyczące uznawania określonych osiągnięć za wybitne i ma na celu zapewnienie, aby oceny przygotowane przez poszczególnych członków Zespołu były dokonane według jednolitych zasad. Wytyczne te zostały udostępnione w dniu [...] grudnia 2013 r. na stronie internetowej urzędu Ministra w zakładce "Szkolnictwo wyższe/sprawy studentów i doktorantów/stypendium ministra". W uzasadnieniu decyzji Minister omówił wyżej wskazane przepisy wykonawcze oraz dokładnie omówił wytyczne uchwalone przez Zespół ekspertów. Zespół stwierdził, iż wniosek o przyznanie M. R. stypendium ministra uzyskał 46,500 pkt. (186,00 pkt. przed przeliczeniem), w tym: • 35,500 pkt. (142,00 pkt. przed przeliczeniem) - w kategorii "publikacje naukowe w recenzowanych czasopismach naukowych o zasięgu co najmniej międzynarodowym lub publikacje naukowe w formie książki" (za 10 publikacji oznaczonych we wniosku literami od "a" do "g" i od "i" do "k"), • 2,000 pkt. (8,00 pkt. przed przeliczeniem) - w kategorii "znaczący udział w projektach lub grantach badawczych prowadzonych przez uczelnię" (za 3 projekty oznaczone literami od "a" do "c"), • 1,000 pkt. (4,00 pkt. przed przeliczeniem) - w kategorii "znaczący udział w projektach lub grantach badawczych prowadzonych we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi" (za 1 projekt oznaczony literą "a"), • 8,000 pkt. (32,00 pkt. przed przeliczeniem) – w kategorii "wystąpienia na międzynarodowych konferencjach naukowych" (za 7 referatów). Ostateczna liczba punktów, w stosunku do pierwotnej oceny, uległa zwiększeniu o 2,00 pkt – pierwotnie w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. przyznano łącznie 44,125 pkt. (176,50 pkt. przed przeliczeniem). W porównaniu z poprzednią oceną, podwyższono punktację za część publikacji oraz projekty badawcze - zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przy ocenie wniosku Zespól nie uwzględnił 1 publikacji ("h") z uwagi na jej nienaukowy charakter oraz projektu [...] Koła Naukowego ("d"), gdyż projekt nie był prowadzony przez uczelnię. Zespół nie uznał również 2 projektów we współpracy z Międzynarodową Szkołą [...] ("b" i "c"), gdyż nie były one prowadzone przez uczelnię. Zdaniem Zespołu ocena pozostałych osiągnięć została dokonana zgodnie z wytycznymi dotyczącymi sposobu oceny wniosków. Ostatecznie w wyniku procedury ponownego rozpatrzenia sprawy, po zaokrągleniu liczby punktów za osiągnięcia w dół do pełnej jedności oraz po uwzględnieniu dodatkowych 5,00 pkt za 1 pozycję na liście wniosków z danej dziedziny uszeregowanej według średniej ocen (ze średnią 5,00) wniosek doktoranta uzyskał łącznie 51,00 pkt. Ponieważ w roku akademickim 2013/2014 stypendium ministra za wybitne osiągnięcia otrzymali doktoranci, których wniosek uzyskał co najmniej 61,00 pkt. Minister nie miał zatem podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Minister wyjaśnił, iż zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia liczba przyznanych stypendiów w danym roku kalendarzowym wynosi nie więcej niż 100. W pierwszym kwartale 2013 roku - w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosków - Minister przyznał 14 stypendiów na rok akademicki 2012/2013, stąd do przyznania na rok akademicki 2013/2014 pozostało 86 stypendiów. Minister przyznał na rok bieżący 84 stypendia osobom, których wniosek uzyskał co najmniej 61 pkt. W przypadku ustalenia niższego o 1 pkt progu punktacji (60 pkt), liczba stypendystów wyniosłaby 88, przekraczając limit stypendiów wynikający z rozporządzania. Minister nie mógł przyznać stypendiów jedynie części doktorantów, którzy osiągnęli punktację na tym samym poziomie 60 punktów, gdyż oznaczałoby to nierówne traktowanie doktorantów znajdujących się w tej grupie. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister wskazał, iż zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia, Zespół ocenia wnioski metodą punktową zaś punkty przyznawane są za poszczególne osiągnięcia oraz za średnią ocen. Przepis ten nie wskazuje, w jakiej formie ma być ustalony sposób przyznawania punktów, natomiast z zarządzenia MNiSW z dnia 31 października 2012 r. powołującego Zespół wynika, iż to Zespół ustala szczegółowy tryb pracy. Zespół ustalił wytyczne dotyczące punktacji wniosków w formie uchwały, którą przekazał Ministrowi. Prawodawca celowo nie określił w drodze rozporządzenia ani skali punktowej, ani wag osiągnięć wskazanych w § 2 ust. 4-6. Pozostawił zespołowi, aby ten ustalił, w jaki sposób osiągnięcia zawarte w kilku tysiącach wniosków z różnych obszarów nauki i sztuki można było sprawiedliwie porównać i poddać wartościowaniu w celu stworzenia rankingu wniosków. Jedynie Zespół - jako organ pomocniczy Ministra - mógł to zrobić w sposób fachowy i kompetentny. Uchwała Zespołu w sprawie sposobu punktacji wniosku nie jest aktem wewnętrznym, lecz zbiorem wskazówek dla ekspertów, w jaki sposób mają oceniać wnioski, aby dokonana przez nich ocena była jednolita z zachowaniem zasady obiektywizmu. Wytyczne są zestawieniem reguł pomocniczych, które stanowią wyciąg informacji z ustawy oraz rozporządzenia. Wytyczne nie są sprzeczne z przepisami rozporządzenia i ustawy. Zawierają zasady wynikające wprost z rozporządzenia (np. uwzględniania osiągnięć uzyskanych do 30 czerwca danego roku, uwzględniania osiągnięć uzyskanych w trakcie studiów, postępowania wobec ubiegłorocznych stypendystów) oraz wskazówki, których osiągnięć nie należy traktować jako osiągnięcia wymienione w § 2 ust. 4-6. Oczywistym jest, iż Zespół musiał ustalić np. jakie wystąpienia na konferencjach należy uwzględniać, po to, aby poszczególni eksperci dokonywali tej samej klasyfikacji osiągnięcia i w podobnych przypadkach przyznawali taką samą liczbę punktów. Należy podkreślić, iż wnioski przekazane przez uczelnie - w wyniku niedokładnej weryfikacji - niekiedy zawierają wyszczególnione osiągnięcia, które nie mają charakteru wybitnych, np. publikacje w czasopismach nierecenzowanych lub w czasopismach o zasięgu lokalnym, artykuły, które nie zostały jeszcze opublikowane, bierny udział w konferencjach naukowych. Nieprzyjęcie jednolitych zasad oceniania wniosków mogłoby doprowadzić do dokonania nieprawidłowych i nierzetelnych rozstrzygnięć. Wytyczne dotyczące oceny wniosku w roku akademickim 2013/2014 zostały określone w dniu 5 listopada 2013 r. W porównaniu z ubiegłym rokiem wytyczne dotyczące sposobu oceny wniosków zostały zmodyfikowane. W celu lepszej porównywalności wniosków wprowadzono ocenę danego osiągnięcia na podstawie jego cech i określono górną granicę punktową za daną cechę. Zmodyfikowano również protokół oceny wniosku pod kątem prawidłowego uzasadnienia punktacji - zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych. Stypendium ministra jest przyznawane za wybitne osiągnięcia. Ocena wniosków przez Zespół była oceną porównawczą. We wnioskach innych doktorantów znajdowały się publikacje (projekty, wystąpienia na konferencjach, konkursy) wyższej rangi (innowacyjności, zasięgu), które - w porównaniu z wnioskiem zainteresowanego - zasługiwały na większą liczbę punktów. Ocena danego osiągnięcia pod kątem rangi pozwala na dokładniejsze jego pozycjonowanie względem osiągnięć innych doktorantów i bardziej sprawiedliwą ocenę. Ze względu na dużą liczbę wniosków podlegających ocenie przez Zespół (ok. 750) nie jest realne wskazanie w treści uzasadnienia niniejszej decyzji, dlaczego dane osiągnięcie nie uzyskało maksymalnej liczby punktów. Wymagałoby to zestawienia wniosków z danego kierunku i wskazania, które z osiągnięć przedstawionych przez innych doktorantów i z jakiego powodu zostały wyżej ocenione, czyli w praktyce - przedstawienia obszernej analizy porównawczej tych wniosków. Zespół mógł przyznać za dane osiągnięcie od 0 do 5 pkt mając na względzie cechy danego osiągnięcia. Zawarta w wytycznych dotyczących sposobu oceny wniosku liczba punktów w ramach danej cechy była wartością maksymalną a nie zdeterminowaną. Wyznaczała ona górny limit punktów, które ekspert Zespołu mógł przyznać w ramach danej cechy. Oznacza to, iż Zespół mógł przyznać za daną cechę dowolną wielokrotność 0,25 pkt, aż do osiągnięcia ww. limitu, lecz w szczególnych przypadkach – tylko 0 pkt. Tak więc liczba punktów przyznawanych przez ekspertów jest wynikową ich oceny bazującej na znajomości dziedziny, którą się zajmują oraz cech danego osiągnięcia. M. R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] marca 2014 r. zarzucił naruszenie: I. Przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, polegające na: a) ogólnikowym i wyłącznie kumulatywnym wskazaniu, które osiągnięcia naukowe skarżącego zostały uwzględnione w ocenie punktowej przesądzającej o zasadności przyznania stypendium (na s. 2 decyzji), b) kumulatywnym określeniu punktów przyznanych za daną kategorię osiągnięć, traktowaną jako całość, bez wskazania, które konkretne osiągnięcie w jaki sposób zostało ocenione i ile punktów za nie przyznano (na s. 2 decyzji), c) lakonicznym stwierdzeniu i niewskazaniu z jakich powodów: (i) jedna publikacja (pkt "h" we wniosku o przyznanie stypendium) została oceniona jako "nienaukowa", (ii) projekt [...] Koła Naukowego ("d") został oceniony jako "nieprawadzony przez uczelnię", (iii) projekty Międzynarodowej Szkoły [...] zostały ocenione w decyzji jako "nie prowadzone przez uczelnię" (por. s. 3 decyzji), podczas gdy w "Protokole z ponownej oceny wniosku doktoranta o stypendium ministra za osiągnięcia naukowe 2013/2014" nr [...] do wniosku [...] zostały oznaczone symbolem "PMU" ("mało znaczący udział") - por. 1 strona Protokołu; powyższe naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kpa w znacznym stopniu utrudnia precyzyjnie odniesienie się do oceny stanu faktycznego przyjętej przez MNiSW, bowiem ocena ta nie znalazła należytego odzwierciedlenia w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji, a ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji MNiSW w żaden sposób nie odniósł się do uzasadnienia (i przedstawionych w nim racji szczegółowych) wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wypowiedzi co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie z dnia [...] lutego 2014 r.; tym samym zaskarżona decyzja wbrew dyspozycji normy zawartej w art. 107 § 3 Kpa nie zawiera wskazania "dowodów, na których [organ] się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej", podczas gdy w ww. wniosku i ww. wypowiedzi skarżący wskazał dowody potwierdzające podnoszone twierdzenia; 2) niewłaściwe zastosowanie art. 7 i art. 77 Kpa, poprzez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, polegającą na przyjęciu, że osiągnięcia naukowe wnioskodawcy nie uzasadniają przyznania stypendium (błędnie oceniono, że osiągnięcia zasługują wyłącznie na ocenę w postaci 51 pkt), podczas gdy prawidłowa ocena tychże osiągnięć powinna prowadzić do przyjęcia, że wniosek o przyznanie stypendium jest zasadny, gdyż osiągnięcia naukowe skarżącego powinny być ocenione na co najmniej 61,5 pkt; oceniając osiągnięcia naukowe skarżącego MNiSW w szczególności błędnie przyjął za niską punktację w kategorii: a. publikacje naukowe: – przyznając publikacji "b" 0,5 pkt za cechę C (ranga wydawnictwa) zamiast prawidłowego 1 pkt; – przyznając publikacji "c" 1,5 pkt za cechę A (typ publikacji) zamiast prawidłowych 2 pkt; – oceniając publikację "h" jako "nienaukową", podczas gdy norma artykułu popularnonaukowego, adresowanego do szerokiego grona czytelników (w tym niefachowców) nie przesądza automatycznie o nienaukowym charakterze treści; artykuł zawiera rozważania, które skarżący zaprezentował m.in. na konferencji [...]" ([...],[...] VI - [...] VII 2010 r.), po spełnieniu warunków recenzyjnych abstraktu, co stanowi poważny argument za naukowym charakterem artykułu; – przyznając publikacji "i" 0,5 pkt za cechę C (ranga wydawnictwa) zamiast prawidłowego 1 pkt; – przyznając publikacji "j" 1 pkt za cechę A (typ publikacji) zamiast prawidłowych 2 pkt., nie dostrzegając, że artykuł ten nie jest publikacją doniesienia konferencyjnego, lecz esejem, który zwyciężył w III edycji ogólnopolskiego konkursu na najlepszy esej "[...]" (2009 r.), co uzasadniało uznanie tekstu za rozdział w publikacji książkowej i przyznanie 2 pkt; b. znacznego udziału w projektach lub grantach badawczych prowadzonych przez uczelnię: – błędnie i niezgodnie ze stanem faktycznym oraz prawnym przyjmując, że projekt [...] Koła Naukowego ("d") nie był prowadzony przez uczelnię, – błędnie przyjmując, że w projektach "a" i "b" skarżący nie pełnił funkcji "głównego wykonawcy projektu", – błędnie oceniając innowacyjność i rangę projektów "b" i "c" przyznając 0,5 pkt., podczas gdy zasadne było przyznanie po 1 pkt., co znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy; c. znacznego udziału w projektach lub grantach badawczych prowadzonych we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi: – błędnie oceniając projekt "a" poprzez nie przyjęcie, że skarżący pełnił w nim rolę głównego wykonawcy (co uzasadnia 2 pkt. za cechę A zamiast przyznanych 1,5 pkt.) i zniżając innowacyjność oraz rangę projektu do 0,25 pkt., podczas gdy zasadne było przyznanie po 1 pkt., – błędnie przyjmując, że projekty "b" i "c" nie były prowadzone przez uczelnie lub inne ośrodki naukowe (w przypadku twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) lub, że udział skarżącego w tych projektach był mało znaczący (w przypadku informacji zwartych w Protokole); 3) niewłaściwe zastosowanie art. 9 Kpa, poprzez zaniechanie wyjaśnienia w instrukcji do wypełniania wniosku o stypendium zatytułowanej "Informacja na temat stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia dla doktorantów na rok akademicki 2013/2014", a opublikowanej w dniu [...] czerwca 2013 r. na oficjalnej stronie Ministra pod adresem: [...], znaczenia różnienia "głównego wykonawcy" i "wykonawcy" projektu lub grantu badawczego, co miało swoje przełożenie na odmienne przypisywanie punktów za udział w poszczególnych projektach lub grantach, a co zostało ujawnione przez Ministra dopiero po wydaniu zaskarżonej decyzji w załączniku nr 2 do uchwały nr [...] Zespołu do spraw oceny wniosku (dalej jako: Załącznik) opublikowanym na oficjalnej stronie Ministra w dniu [...] grudnia 2013 r. pod adresem: [...]; 4) niewłaściwe zastosowanie art. 6 i art. 8 Kpa, tzn. naruszenie zasadny praworządności i zasady budowania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez dopuszczenie się powyższych naruszeń przepisów postępowania oraz poniższych naruszeń prawa materialnego, w szczególności przez: a) niejasne określenie kryteriów oceny wniosków o stypendium w Załączniku (niezdefiniowanie kategorii kluczowych dla oceny punktowej, takich jak "wykonawca projektu", "główny wykonawca projektu", "innowacyjność", "ranga") oraz opublikowanie tego Załącznika w dniu [...] grudnia 2013 r., a więc po upływie terminu do złożenia wniosków o stypendium, który to termin w myśl § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia upływał [...] października 2013 r., b) lakoniczne i błędne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które czyni wątpliwym czy została ona wydana po uprzedniej obiektywnej, wolnej od arbitralności i rzetelnej ocenie osiągnięć naukowych skarżącego; II. Prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: a. § 2 ust. 4 rozporządzenia MNiSW polegające na nieuwzględnieniu znacznego udziału wnioskodawcy w dwóch projektach lub grantach badawczych z powodu tego, że "projekt nie był prowadzony przez uczelnię" (s. 3 zaskarżonej decyzji) podczas, gdy pkt. 2 ww. przepis expressis verbis wymienia jako "wybitne osiągnięcia naukowe" znaczny udział w projekcie lub grancie prowadzonym przez uczelnię "lub we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi"; w tym zakresie niewłaściwe zastosowanie § 2 ust. 4 rozporządzenia MNiSW zostało poprzedzone błędną wykładnią ignorującą alternatywę logiczną zawartą przez prawodawcę w treści ww. przepisu prawa – prawidłowa wykładnia tego przepisu prawa powinna polegać na przyjęciu, że "wybitnym osiągnięciem naukowym" w rozumieniu § 2 ust. 4 rozporządzenia MNiSW może być zarówno udział w projekcie lub grancie badawczym prowadzonym przez uczelnie lub udział w projekcie lub grancie badawczym prowadzonym przy współpracy "z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi" niebędącymi uczelniami w rozumieniu ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym – takim projektem w rozpoznawanej sprawie był projekt [...] ("c" w kategorii 3); b. art. 2 Konstytucji RP – naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego poprzez rozpatrzenie sprawy wnioskodawcy w ramach uznania administracyjnego w sposób arbitralny i dowolny, czyli nieznajdujący uzasadnienia w ochronie innych interesów, które zgodnie z prawem zasługiwałyby bardziej na ochronę ze strony MNiSW w przedmiotowej sprawie niż słuszny interes wnioskodawcy (skarżącego), c. art. 199c ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez błędne przyjęcie, że wybitne osiągnięcia naukowe wnioskodawcy nie uzasadniają przyznania mu ww. stypendium Ministra na rok 2013/2014. W konkluzji skargi M. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu błędnej procedury oceny wniosków przez Zespół, organ odwołał się do zapisu § 4 ust. 4 rozporządzenia i wskazał, iż prawodawca celowo nie określił w drodze rozporządzenia ani skali punktowej, ani wag osiągnięć wskazanych w § 2 ust. 4-6. Pozostawił zespołowi do ustalenia, w jaki sposób osiągnięcia zawarte w kilkuset wnioskach z różnych obszarów nauki i sztuki porównać sprawiedliwie i poddać wartościowaniu w celu stworzenia rankingu wniosków. Jedynie Zespół – jako organ pomocniczy Ministra, złożony z ekspertów z poszczególnych obszarów nauki i sztuki – mógł to zrobić w sposób fachowy i kompetentny. Uchwalone przez Zespół wytyczne nie są sprzeczne z przepisami rozporządzenia i ustawy. Zawierają zasady wynikające wprost z rozporządzenia (np. uwzględniania osiągnięć uzyskanych do 30 czerwca danego roku, uwzględniania osiągnięć uzyskanych w trakcie studiów, postępowania wobec ubiegłorocznych stypendystów) oraz wskazówki, których osiągnięć nie należy traktować jako osiągnięcia wymienione w § 2 ust. 4-6. Oczywistym jest, iż Zespół musiał ustalić np. jakie wystąpienia na konferencjach należy uwzględniać, po to, aby poszczególni eksperci dokonywali tej samej klasyfikacji osiągnięcia i w podobnych przypadkach przyznawali taką samą liczbę punktów. Wytyczne dotyczące oceny wniosku w roku akademickim 2013/2014 zostały określone w dniu 5 listopada 2013 r. W porównaniu z ubiegłym rokiem wytyczne zostały zmodyfikowane. W celu lepszej porównywalności wniosków wprowadzono ocenę danego osiągnięcia na podstawie jego cech i określono górną granicę punktową za daną cechę. Zmodyfikowano również protokół oceny wniosku pod kątem prawidłowego uzasadnienia punktacji – zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych. Ocena wniosków przez Zespół była oceną porównawczą i ujednolicona do wszystkich wniosków. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględniania znacznego udziału w projektach lub grantach, które nie były prowadzone przez uczelnie, ale były prowadzone we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi, Minister wyjaśnił, iż ocenie wniosków nie podlegała wszelka aktywność naukowa doktorantów, ale aktywność naukowa danego doktoranta, dla którego rektor wystąpił z wnioskiem o stypendium. Dlatego Zespół uwzględniał tylko te osiągnięcia, które uznawał za osiągnięcia związane ze studiami w danej dziedzinie (w przypadku skarżącego – w dziedzinie "prawa"). Powyższą zasadę potwierdza m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014 r. – sygn. akt I OSK 2548/13, zgodnie z którym przy ocenie wniosku brane są pod uwagę osiągnięcia z tego kierunku, na którym student występuje o stypendium. Analogiczną zasadę, zdaniem organu, należało stosować do doktorantów. W związku z powyższym Zespół uznawał przy ocenie wniosku wyłącznie udział doktoranta w projektach lub grantach prowadzonych albo przez uczelnię, albo przez uczelnię we współpracy z innymi ośrodkami akademickimi lub naukowymi, zaś udział doktoranta w projektach prowadzonych przez inne ośrodki nie był uznawany za związany z studiami. W myśl tej reguły, w wytycznych zespołu znalazła się wskazówka, aby nie uwzględniać osiągnięć niewynikających ze studiowania w danej dziedzinie, zaś we wzorze protokołu jako jedną z przyczyn odmowy udziału w projektach było wyrażenie "PNU = projekt nieprowadzony przez uczelnię". Odnosząc się do zarzutu błędnej oceny stanu faktycznego i przyznania za małej liczby punktów za dane osiągnięcia, organ wyjaśnił, że zawarta w wytycznych dotyczących sposobu oceny wniosku liczba punktów w ramach danej cechy była wartością maksymalną, a nie sztywno zdeterminowaną. Wyznaczała ona górny limit punktów, które ekspert Zespołu mógł przyznać w ramach danej cechy. Oznaczało to, iż Zespół mógł przyznać za daną cechę dowolną wielokrotność 0,25 pkt, aż do osiągnięcia ww. limitu, lecz w szczególnych przypadkach - mógł nie przyznać punktów w ogóle. Zarzut zaniżenia punktów jest nietrafny, albowiem skarżący w przeciwieństwie do Zespołu, nie miał dostępu do innych wniosków przekazanych do oceny, zatem nie mógł odnieść rangi swoich osiągnięć do zawartych we wnioskach innych doktorantów. O 84 stypendia Ministra ubiegało się 754 najlepszych doktorantów w Polsce. Zespół musiał zatem dokonać wyboru "najlepszych z najlepszych". Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia projektu [...] Koła Naukowego oraz 2 projektów we współpracy z Międzynarodową Szkołą [...] Minister wyjaśnił, iż część osiągnięć przedstawionych we wniosku doktoranta nie wynikała jedynie z faktu studiowania na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w dziedzinie nauk prawnych. Część osiągnięć, chociażby udział w konferencji [...] czy udział w projekcie "[...]", były związane z działalnością w [...] Kole Naukowym oraz studiami w Kolegium [...]. Należy dodać, iż skarżący równolegle ze studiami doktoranckimi przygotowuje również pracę magisterską na kierunku "[...]". Mimo wszechstronności działań przedstawionych przez doktoranta, przy ocenie wniosków studentów i doktorantów Zespół nie oceniał ich zaangażowania w każdą działalność naukową, również tą pozauczelnianą, lecz osiągnięcia wynikające z faktu studiowania w danej uczelni na danym kierunku lub w danej dziedzinie, co podkreślono w pkt 1 niniejszego stanowiska. Jak wynika z protokołu ponownej oceny wniosku, udział doktoranta w projektach prowadzonych we współpracy z Międzynarodową Szkołą [...] został uznany w protokole Zespołu jako mało znaczący ("PMU"). Organ omyłkowo w decyzji uzasadnił odmowę uznania tego osiągnięcia z uwagi na brak prowadzenia ww. projektów przez uczelnię, niemniej należy podkreślić, iż z akt sprawy nie wynika błędna kwalifikacja tych osiągnięć. Instytucją prowadzącą oba ww. projekty nie był Uniwersytet [...]. Nie miało to zatem wpływu na rozstrzygnięcie, zwłaszcza iż – jak wcześniej wspomniano – udział doktoranta był mało znaczący. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 Kpa Minister wskazał, iż nie jest celowe dalsze zwiększanie objętości uzasadnienia decyzji, poprzez dokonanie w nim dodatkowej kilkustronicowej analizy porównawczej osiągnięć wnioskodawców, w celu udowodnienia, że dane osiągnięcie faktycznie na tle innych studentów nie zasługiwało na wyższą ocenę punktową. W ocenie Ministra zespół ekspercki, wyłoniony z grona specjalistów z różnych obszarów nauki i sztuki przez Radę Główną Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Radę do Spraw Szkolnictwa Artystycznego gwarantuje bezstronność tego gremium i rzetelność oceny. Nadto Zespół wewnętrznie czuwał nad prawidłowością dokonanych ocen, jak również wypracował metody zapobiegające niejednolitej ocenie, wspólnie pracując nad wnioskami z danego obszaru. Dodatkowo każdy przedstawiony przez Zespół protokół oceny był sprawdzany przez organ, a w przypadkach naruszenia procedury - w szczególności w sytuacji, gdy ekspert powinien określić w protokole, których osiągnięć nie wziął pod uwagę i podać przyczyny ich nieuwzględnienia – żądano korekty lub uzupełnienia protokołu. W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r., zwanym "repliką", M. R. zarzucił istotną wadę w ocenie wniosku, poprzez nieuwzględnienie dorobku wskazanego na str. 9 i nast. wniosku: – udziału w projekcie [...] Koła Naukowego (lit. "d" we wniosku); – udziału w projektach Międzynarodowej Szkoły [...] (lit. "b" i "c" we wniosku). W ocenie skarżącego przedłożony we wniosku, do oceny Ministra, dorobek naukowy ma charakter interdyscyplinarny i obejmuje zarówno pracę badawczą w obszarze prawoznawstwa (teorii i filozofii prawa), jak i psychologii, o czym świadczy: (a) obszerne przedstawienie tematyki badań doktorskich (pkt 10.1. wniosku), (b) wskazanie w pkt 3 wniosku dziedzin naukowych wnioskodawcy: "[...]", (c) podanie w pkt 4 wniosku dyscyplin naukowych wnioskodawcy: "[...]". Na żadnym etapie postępowania administracyjnego powyższe wskazane interdyscyplinarnego charakteru pracy naukowej wnioskodawcy nie została zakwestionowane przez Ministra (wniosek nie został oceniony jako zawierający błędy formalne w zakresie wpisów w pkt 3 i 4; ani w decyzji z dnia [...] marca 2014 r., ani w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Minister nie podał powodów prawnych, dla których musiałby interdyscyplinarny dorobek wnioskodawcy ograniczyć do jednej dyscypliny nauki). Interdyscyplinarny charakter badań uzasadniał uwzględnienie wyników badawczych zarówno z projektów (grantów) z zakresu prawoznawstwa, jak i psychologii. Stanowią one bowiem spójną całość: dziedzina prawoznawstwa wyznacza dla niego problemy badawcze i stanowi źródło teoretyczne, natomiast dziedzina psychologii dostarcza teorii empirycznych oraz warsztat metodologiczny. Z tego powodu udział w projekcie [...] Koła Naukowego stanowił ważny element kształtowania umiejętności metodologicznych (eksperymentalnych i statystycznych) i nie może być oceniony jako niepowiązany lub nierelewantny dla postępów w badaniach doktorskich. Autorytarne wyłączenie z oceny dorobku doktorantów dokonań interdyscyplinarnych, jest niedopuszczalne i wprost dyskryminujące i w ocenie skarżącego brak jest jakichkolwiek podstaw do takiego wyłączenia. W momencie aplikacji skarżącego na studia doktoranckie (październik 2009 r.) nie istniała w Polsce żadna jednostka uniwersytecka, w której możliwe było oficjalne realizowanie interdyscyplinarnych studiów doktoranckich, zatem projekt "[...]" skarżący musiał zgłosić do konkursu na studia III stopnia w tradycyjnej jednostce monodyscyplinarnej. Powołanie się przez Ministra na wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., I OSK 2548/13, jest chybione, bowiem orzeczenie to zapadło w innym stanie faktycznym: (a) dotyczyło studenta, a nie doktoranta, (b) student ten realizował prace naukowe o charakterze monodyscyplinarnym (sporne osiągnięcia dotyczy aktywności wymagających znajomości języka angielskiego, a student studiował filologię angielską), (c) oczywista dla Ministra analogia pomiędzy sytuacją studenta a doktoranta jest wątpliwa, bowiem student (z wyjątkiem studiów międzywydziałowych: [...],[...]) co do zasady realizuje prace naukowe monodyscyplinarne, natomiast doktorant, czyli młody badacz odznaczający się już pewną minimalną dojrzałością naukową, może w swoich badaniach doktoranckich podjąć zagadnienia interdyscyplinarne tematycznie i/lub metodologicznie (podobnie jak wnioskodawca w niniejszej sprawie). Ocena udziału w projekcie [...] i jego efektu w postaci obszernego artykułu naukowego jako niepowiązanego ze studiami doktoranckimi jest chybiona, bowiem: (a) indywidualny projekt w ramach programu "[...]" dotyczył problemu iusnaturalizmu i iuspozytywizmu, czyli centralnego zagadnienia filozofii prawa, (b) skarżący jest doktorantem w Katedrze [...]. W projekcie Międzynarodowej Szkoły [...], czyli w serii dyskusji krajowych i zagranicznych ([...],[...],[...]), skarżący występował jako doktorant studiów prawniczych, prezentując problematykę z zakresu prawoznawstwa (m.in. kwestię prawnych aspektów tzw. polityki historycznej w Polsce, problemu prawnego, a nie politycznego, rozliczenia przeszłości komunistycznej w Polsce: kwestia lustracji, wyroki TK o sygn. K 35/08 i K 10/08 ws. stanu wojennego i odpowiedzialności za orzeczenia wydawane na podstawie dekretu o stanie wojennym, uchwała SN o sygn. I KZP 37/07 w ww. sprawie). Ocena Ministra o braku związku merytorycznego tego projektu ze studiami doktoranckimi skarżącego jest w jego ocenie nieprawidłowa. W dalszej części repliki skarżący podtrzymał pozostałe zarzuty skargi. Do repliki dołączył opinię [...] T. S. – Kierownika Katedry [...] Wydziału [...] w sprawie interdyscyplinarnego charakteru prowadzonych przez M. R. badań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga zasługuje w znacznej mierze na uwzględnienie. Nieuwzględnienie przez Zespół (i w konsekwencji przez organ) w procesie oceniania dorobku skarżącego jego niektórych dokonań, przedstawionych na str. 9 i nast. wniosku, to jest: • 1 publikacji ("h") z uwagi na jej nienaukowy charakter; • projektu [...] Koła Naukowego ("d"), gdyż projekt nie był prowadzony przez uczelnię; • 2 projektów we współpracy z Międzynarodową Szkołą [...] ("b" i "c"), gdyż nie były one prowadzone przez uczelnię; - stanowi o istotnym uchybieniu w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, poprzez niezasadne pominięcie w procesie oceniania wyżej wskazanego materiału. Uchybienie to dotyczy przede wszystkim naruszenia art. 77 § 1 Kpa i § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powyższe naruszenie miało istotny wpływ na ogólną ocenę punktową, przyznaną skarżącemu przez Zespół i w konsekwencji na wynik podjętego przez Ministra rozstrzygnięcia - naruszenie art. 199c ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i art. 107 § 1 Kpa. Autorytarne wyłączenie dokonań interdyscyplinarnych doktorantów z procesu oceniania ich dorobku naukowego dla potrzeb przyznawania stypendium w trybie art. 199 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, jest niedopuszczalne i wprost dyskryminujące taki charakter badań. Wyłączenie takie nie ma żadnego umocowania, ani w przepisach ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ani w przepisach wykonawczych, wydanych w materii art. 199c ust. 1 ustawy, to jest wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłacania doktorantom stypendiów ministra za wybitne osiągnięcia. Nadto przy obecnym rozwoju nauki, coraz szerszym powiązaniom różnych dyscyplin nauki, podejście takie nie służy premiowaniu rozwoju młodych naukowców, a przecież temu celowi ma służyć instytucja stypendium dla najlepszych doktorantów, przewidziana w art. 199 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Powołanie się w tej materii, przez Ministra, na wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., I OSK 2548/13, jest chybione, bowiem cytowane orzeczenie zapadło w innym stanie faktycznym i dlatego nie może mieć żadnego zastosowania w niniejszej sprawie. Po pierwsze dotyczyło studenta, a nie doktoranta. Ma to istotne znaczenie, gdyż od studenta w porównaniu z doktorantem nie wymaga się, aby jego dorobek był nowatorski, wnosił nowe elementy poznawcze do nauki. Doktorant musi odznaczać się pewną minimalną dojrzałością naukową i może w swoich badaniach doktoranckich podjąć zagadnienia interdyscyplinarne tematycznie i/lub metodologicznie. Po drugie stan faktyczny w omawianym orzeczeniu był odmienny od stanu niniejszej sprawy, gdyż student realizował prace naukowe o charakterze monodyscyplinarnym, natomiast M. R. jest doktorantem w Katedrze [...]. Zatem jego działalność naukowa musi z istoty rzeczy być interdyscyplinarna, bo dotyczy filozofii prawa – dziedziny interdyscyplinarnej ex definitione. Powyższe wskazanie jest jeszcze o tyle uzasadnione, iż przedmiot działalności naukowej skarżącego, realizowanej w ramach jego pracy doktorskiej, to "[...]". Trafnie argumentuje w tej materii M. R. gdy wskazuje, iż interdyscyplinarny charakter jego badań uzasadniał uwzględnienie wyników badawczych zarówno z projektów (grantów) z zakresu prawoznawstwa, jak i psychologii. Stanowią one bowiem spójną całość. To sama dziedzina - prawoznawstwo wyznacza problemy badawcze i stanowi źródło teoretyczne dla jego badań. Natomiast dziedzina psychologii dostarcza teorii empirycznych oraz warsztat metodologiczny. Z tego powodu udział w projekcie [...] Koła Naukowego stanowił ważny element kształtowania umiejętności metodologicznych (eksperymentalnych i statystycznych) i nie może być oceniony jako niepowiązany lub nierelewantny dla postępów w badaniach doktorskich w Katedrze [...] i powinien zostać poddany ocenie przez Zespół. Takie samo zastrzeżenie dotyczy projektów we współpracy z Międzynarodową Szkołą [...], "[...]" ("b" i "c" na st. 9 wniosku). Udział skarżącego w tym projekcie oraz wskazany we wniosku artykuł naukowy na ten temat dotyczy problematyki "iusnaturalizmu" i "iuspozytywizmu", czyli centralnego zagadnienia współczesnej nauki filozofii prawa i łączy się wprost ze studiami doktoranckimi skarżącego. Również inaczej należało by potraktować publikację "h", gdyby spojrzeć na nią jako dokonanie interdyscyplinarne, a zatem skierowane do czytelników z różnych dziadzin nauki. Nadto artykuł ten zawiera rozważania, które skarżący zaprezentował m.in. na konferencji [...] ([...],[...] VI - [...] VII 2010 r.), po spełnieniu warunków recenzyjnych abstraktu, co stanowi poważny argument za naukowym charakterem tego artykułu. Okoliczność ta została pominięta przez Zespół i w dalszej kolejności przez organ. Doktryna (H. Izdebski, J. Zieliński, Komentarz do ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym; M. Wierzbowski (red.), J. Róg, Komentarz do ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym; obie pozycje publikowane w LEX) analizując przepis art. 199 i art. 199c, jednoznacznie wskazuje na niezasadne wyłączenie, z grona starających się o stypendium dla najlepszych studentów, doktorantów innych palcówek niż uczelnie wyższe. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie byłoby zasadne aby wyłączenie to, poprzez praktykę orzeczniczą organu tu zwłaszcza praktykę oceniania przez Zespół, zawężać także o przedmiot badań, to jest wyłącznie do dokonań naukowych doktorantów o monodyscyplinarnym charakterze. Powyżej stwierdzone wady, dotyczące całkowitego pominięcia niektórych dokonań doktoranta, mogą zostać usunięte przez organ w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił jedynie zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ powinien zlecić Zespołowi dokonanie oceny punktowej także wskazanego wyżej dorobku naukowego skarżącego, który nie zasadnie był z takiego oceniania poprzednio wyłączony i po wykonaniu tej czynności dokonania na nowo przeliczenia oceny punktowej całego dorobku doktoranta. Wskazać tu należy, iż właśnie Zespół, który składa się ze specjalistów z różnych dziedzin nauki i sztuki, jest najbardziej kompetentnym gremium do dokonania prawidłowej oceny dorobku interdyscyplinarnego. Można przecież, w ramach specjalności reprezentowanych przez członków Zespołu, dokonać oceny także dokonań interdyscyplinarnych. Na podstawie tej ponownej oceny Zespołu organ powinien wydać decyzję merytoryczną. Organ powinien także ustosunkować się do wskazanego przez skarżącego twierdzenia, iż w momencie składania przez niego aplikacji na studia doktoranckie (październik 2009 r.) nie istniała w Polsce żadna jednostka uniwersytecka, w której możliwe było oficjalne realizowanie interdyscyplinarnych studiów doktoranckich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił zasadności pozostałych zarzutów skargi i w tym zakresie w pełni zaakceptował zasadność argumentacji organu, przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz rozwiniętej w odpowiedzi na skargę. Przypomnieć w tym aspekcie sprawy należy, iż sądy administracyjne kierują się przy rozpoznawaniu sprawy kryterium legalności działania organu. Zatem rola kontrolna Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była z uwagi na typ danej sprawy ograniczona jedynie do aspektów legalności (porównaj wyroki WSA sygn. akt II SA/Wa 1226/13 z dnia 22 października 2013 r. oraz sygn. akt II SA/Wa 1052/14 r. z dnia 27 listopada 2014 r. – dostępne na stronie internetowej NSA). Kontroli takiej wymykają się aspekty czysto ocenne, zwłaszcza w niniejszej sprawie, gdy proces wyłonienia beneficjentów, którzy otrzymają na dany rok akademicki stypendium dla najlepszego doktoranta, to w istocie wyłaniania najlepszych z grona najlepszych. Jest to w istocie konkurs najlepszych doktorantów. Procedura wyłaniania stypendystów, z grona doktorantów legitymujących się wybitnymi osiągnięciami nigdy nie może być łatwa ani całkowicie doskonała, co nie znaczy, iż procedura ta nie powinna być cały czas udoskonalana. Czyni to właśnie Minister, poprzez Zespół ekspertów reprezentujących 8 obszarów nauki i sztuki. Zespół ten przed rozpoczęciem dokonywania oceny przedstawionych, analizując wady poprzednich ocen, między innymi stwierdzonych orzecznictwem sadów administracyjnych, ustala sposób, wskazówki pozwalające Zespołowi dokonać jak najbardziej jednolitego oceniania wniosków o stypendium na dany rok akademicki. Wypracowanie takiej jednolitej oceny, dla zastosowania jednakich różnych kryteriów oceniania wobec dokonań dorobku naukowego doktorantów reprezentujących różnorodne dziedziny nauki i sztuki nie jest łatwe. Wypracowane przez Zespół wytyczne są ogłaszane na stronach internetowych Ministerstwa, są zatem ogłaszane publicznie. Wytyczne te nie mają jednak charakteru norm prawnych. Ich zadaniem jest jedynie uściślenie kryteriów oceniania dla członków Zespołu, aby były one jednakowe. Nie można, jak to czyni skarżący podważać zasadność punktacji przyznanej przez Zespół za dane osiągnięcie naukowe doktoranta. Punktacja ta jest bowiem wynikiem oceny nie tylko danego konkretnego dokonania skarżącego ale jest ona także związana z ocenami dokonań innych doktorantów. Dopiero w porównaniu z innymi dokonaniami można formułować ocenę konkretnego dokonania. Powołany przez Ministra Zespół składa się z autorytetów w danych dziedzinach i dlatego musi posiadać zaufanie, co do rzetelności wydawanych ocen, co do dokonań naukowych doktorantów. Zespół wewnętrznie czuwa nad prawidłowością dokonanych ocen, jak również wypracował metody zapobiegające niejednolitej ocenie, wspólnie pracując nad wnioskami z danego obszaru. Dodatkowo każdy przedstawiony przez Zespół protokół oceny był sprawdzany przez organ, a w przypadkach naruszenia procedury - w szczególności w sytuacji, gdy ekspert powinien określić w protokole, których osiągnięć nie wziął pod uwagę i podać przyczyny ich nieuwzględnienia – żądano korekty lub uzupełnienia protokołu. Zasadne jest tu powtórzenie argumentacji organu, iż nie byłoby celowe dalsze zwiększanie objętości uzasadnienia decyzji, poprzez dokonanie w nim dodatkowej kilkustronicowej analizy porównawczej osiągnięć wnioskodawców, w celu udowodnienia, że dane osiągnięcie faktycznie na tle innych studentów nie zasługiwało na wyższą ocenę punktową. Klasyfikacja rangi poszczególnych wydawnictw naukowych, zastosowana przez Zespół, jest niezbędna do ujednolicenia sposobu oceniania dokonań doktorantów. Skarżący kwestionuje tę klasyfikację. Przypuszczalnie różne gremia naukowe mogłyby uszeregować rangi wydawnictw naukowych w innej kolejności, jednakże nie może to stanowić zarzutu niewłaściwej oceny dorobku naukowego skarżącego. Zważyć tu należy, iż wszystkie publikacje naukowe doktorantów były oceniane wedle jednolitej klasyfikacji rang wydawnictw naukowych, w których były kwalifikowane. Zatem wszyscy doktoranci byli, co do tego kryterium traktowani jednakowo. Ten zarzut może ma raczej charakter uwag de lege ferenda, co do potrzeby dużo wcześniejszego wydania rankingu wydawnictw naukowych, nie ma on jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy. Powstaje tylko problem czy można mówić o stałym charakterze takiego rankingu. Z pewnością lepiej by było, gdyby wytyczne Zespołu zawierające sposób oceniania dorobku naukowego doktorantów były powszechnie znane, co najpóźniej w momencie otworzenie terminu składania wniosków o stypendium dla najlepszych doktorantów. Pozwoliłoby to zainteresowanym na prezentowanie takich swoich dokonań, które mogłyby być lepiej punktowane przez Zespół. Jednakże zastrzeżenie to także w ocenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowi raczej postulat lege ferenda i jako taki również nie może mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Jakkolwiek w tej edycji przyznawania stypendium na rok akademicki 2013/2014 wytyczne Zespołu opublikowane zostały do wiadomości już po zamknięciu składania wniosków, to były jednakie dla wszystkich starających się o stypendium. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152, a o kosztach na zasadzie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.