III SA/Wa 2068/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, , po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 2015 r., Nr IPPB2/4511-142/15-6/PW w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. Skarżący – T. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 17 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, albowiem Skarżący nie wniósł wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ wskazał, że Skarżący złożył w dniu 9 stycznia 2015 r. trzy wnioski o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, na które organ udzielił odpowiedzi wydając w dniu 17 kwietnia 2015 r. indywidualne interpretacje prawa podatkowego o Nr IPPB2/4511-142/15-6/PW, IPPB2/4511-143/15-6/PW oraz IPPB2/4511-144/15-6/PW. Minister Finansów podkreślił, że Skarżący w dniu 6 maja 2015 r. wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ww. wezwaniu nie wskazał jednak, której interpretacji ma ono dotyczyć. Organ kierując się dołączoną przez Skarżącego do wezwania do usunięcia naruszenia prawa treścią wniosku, którego dotyczyć miało wezwanie, uznał, że dotyczy ono interpretacji indywidualnej Nr IPPB2/4511-144/15-6/PW i pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie stwierdzając brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z mocy art. 52 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§2). Od zasady tej został jednak wprowadzony wyjątek w § 3 cyt. wyżej artykułu. Określa on możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Mianowicie skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (a więc również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zakwestionowanie zatem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w drodze wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest warunkiem jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie Skarżący został pouczony, w końcowej części zaskarżonej interpretacji, o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację, w terminie 14 dni od dnia, w którym Skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o jej wydaniu, do usunięcia naruszenia prawa. Mimo prawidłowego pouczenia przed złożeniem skargi do Sądu, Skarżący nie wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Sąd kierując się dołączoną przez Skarżącego do wezwania do usunięcia naruszenia prawa treścią wniosku, którego dotyczyć miało wezwanie, uznał, że dotyczy ono interpretacji indywidualnej Nr IPPB2/4511-144/15-6/PW. Zatem w niniejszej sprawie Skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.