II SA/Gl 475/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.),, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na akt Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania karty parkingowej oddala skargę. Pismem z dnia 21 sierpnia 2014 r. A. S. wystąpiła do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z wnioskiem o wydanie karty parkingowej dla osób zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności. Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. pismem z dnia [...] r. nr [...] zawiadomił wnioskodawczynię o odmowie przyznania karty parkingowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 6 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 23 października 2013 r. (Dz. U. 2013, poz. 1446) osobom zaliczonym do znacznego stopnia niepełnosprawności, posiadającym ważne orzeczenie wydane przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności i mającym przyczynę niepełnosprawności oznaczoną symbolem 04-O (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna), zawierające wskazanie o spełnieniu przesłanek uprawniających do uzyskania karty parkingowej na podstawie przepisów dotychczasowych - kartę parkingową wydaje się na podstawie tego orzeczenia. W związku z tym, że z przedłożonej dokumentacji nie wynika powyższe, ponieważ dołączone do wniosku orzeczenie nie zawiera wskazania o spełnieniu przesłanek uprawniających do uzyskania karty parkingowej, należało stwierdzić jak w sentencji zawiadomienia. Jednocześnie organ poinformował A. S., że istnieje możliwość ponownego wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, w celu ustalenia wskazania do karty parkingowej na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów oraz zaktualizowania wskazań zawartych w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności. Wszczęcie sprawy o ponowne wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności następuje w chwili złożenia przez wnioskodawcę dokumentów (organ dokumenty te wyliczył w dalszej części pisma). Pismem z dnia 16 września 2014 r. A. S. wniosła za pośrednictwem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. do Wojewódzkiej Komisji Orzekania do Spraw Niepełnosprawności w K. odwołanie od powyższego zawiadomienia. W odpowiedzi na odwołanie Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. pismem z dnia [...] r. znak [...] podtrzymał swoje stanowisko oraz poinformował odwołującą, że przedłożone przez nią orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nie uprawnia do wydania karty parkingowej. Wskazano również, że pismo A. S. z dnia 16 września 2014 r. nie zostało przesłane do organu II instancji, ponieważ w ocenie organu nie stanowiło ono odwołania. Podniesiono, że odwołanie przysługuje wyłącznie od decyzji administracyjnej, a przedmiotowe zawiadomienie o odmowie przyznania karty parkingowej jest czynnością materialno-techniczną. Kwestionując zasadność tej czynności, przed wniesieniem skargi do sądu należy wystąpić do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. A. S. pismem z dnia 15 października 2014 r., wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Ustosunkowując się do tego wezwania Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. w piśmie z dnia [...] r. podtrzymał swoje stanowisko. Pismem z dnia 24 listopada 2014 r. A. S. wystąpiła, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na czynność tego organu polegającą na odmowie wydania karty parkingowej i wskazała, że przedmiotem jej skargi jest pismo organu z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1635/14 tut. Sąd odrzucił skargę z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie Sąd przesądził, że skierowanie do organu żądania wydania karty parkingowej jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.), wskazał nadto, że odmowa zawarta w zawiadomieniu z dnia [...] r. nr [...] nie zawiera żadnego pouczenia strony o przysługujących jej środkach prawnych, w szczególności o konieczności wystosowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu. W konsekwencji skarżąca powinna w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia Sądu wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, składając wraz z wezwaniem wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Organ wniosek taki winien rozpoznać mając na uwadze fakt, że mimo obowiązku nie zawarł w piśmie z dnia [...] r. prawidłowego pouczenia, co uzasadnia uznanie braku winy strony w uchybieniu terminu. Następnie stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] r. nr [...] w terminie 30 dni od daty doręczenia odpowiedzi na wezwanie, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia. Pismem z dnia 2 marca 2015 r. A. S. wniosła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania. Przewodniczący Miejskiego Zespołu postanowieniem z dnia [...] r. przywrócił termin. Pismem zaś z dnia [...] r. w odpowiedzi na wezwanie podtrzymał swoje stanowisko. Pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo organu w sprawie odmowy wydania karty parkingowej z dnia [...] r. domagając się jego uchylenia i uznania uprawnienia skarżącej do otrzymania tejże karty. Zarzuciła, iż akt narusza ustawę Prawo o ruchu drogowym poprzez niezastosowanie art. 8 ust. 3a oraz ust. 4 oraz niezastosowanie art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Zdaniem skarżącej organ błędnie zinterpretował nadto art. 6 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy prawo o ruchu drogowym z dnia 23 października 2013 r. W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in., iż odmowę wydania karty parkingowej organ oparł na przepisie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 23 października 2013 r. o zmianie ustawy prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym: osobom zaliczonym do znacznego stopnia niepełnosprawności, posiadającym ważne orzeczenie wydane przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności i mającej przyczynę niepełnosprawności oznaczoną symbolem 04-O (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna), zawierające wskazanie o spełnieniu przesłanek uprawniających do uzyskania karty parkingowej na podstawie przepisów dotychczasowych - kartą parkingową wydaje się na podstawie tego orzeczenia. Ponadto przywołany przez organ w piśmie z dnia [...] r. § 32 ust. 2 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2003 r. określa symbole poszczególnych przyczyn niepełnosprawności, w tym symbol 05-R – upośledzenie narządu ruchu. W oparciu o ww. przepisy organ uznał przedłożone przez stronę orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Miejski Zespół orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w K. z dnia [...] r., za niespełniające przesłanek do przyznania karty parkingowej albowiem przesłane orzeczenie zawiera symbol niepełnosprawności oznaczony "R/N". Ponadto skarżąca podkreśliła, że złożony wniosek o wydanie karty parkingowej był kompletny, opłacony, zawierał dołączone aktualne orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, oznaczonym symbolem R, wydane na czas nieokreślony. W orzeczeniu wyraźnie stwierdzono, konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne -wózek inwalidzki oraz konieczność korzystania ze stałej rehabilitacji ruchowej. Do wniosku o wydanie karty parkingowej dodatkowo dołączony był aktualny wniosek wypełniony przez lekarza, potwierdzający aktualny stan zdrowia, w szczególności konieczność poruszania się na wózku inwalidzkim. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, odmowa wydania karty parkingowej nastąpiła bez podstawy prawnej. Organ bowiem miał obowiązek zastosować wszystkie obowiązujące w momencie rozpatrywania wniosku o wydanie karty przepisy prawa oraz uwzględnić całokształt okoliczności faktycznych wynikający z przedłożonych dokumentów. Tymczasem organ odmówił wydania karty bez odniesienia się do zebranego materiału, jedynie w oparciu o brzmienie art. 6 ust 2 ustawy zmieniającej, tj. poprzez stwierdzenie, że w przyczynie niepełnosprawności wskazanej w przedłożonym orzeczeniu zamiast symbolu "05R" widnieje symbol "R/N". Zdaniem skarżącej przywołany przez organ art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej nakłada na organ obowiązek wydania kart parkingowych osobom niepełnosprawnym posiadającym w orzeczeniu o znacznym stopniu niepełnosprawności symbol 05 R niejako "z automatu". Jednocześnie jednak w innym przypadku organ powinien w myśl art. 8 ust. 3a i ust. 4 zbadać czy wnioskujący, posiadający orzeczenie o zaliczeniu do znacznego stopnia niepełnosprawności spełnia przesłanki do wydania karty parkingowej w oparciu o wszystkie obowiązujące przepisy. Tymczasem organ dokonując błędnej interpretacji prawa uznał, że wszystkie osoby zaliczone do znacznego stopnia niepełnosprawności, które nie spełniają przesłanek wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej - tj. nie posiadają w orzeczeniu symbolu 05R, automatycznie nie są uprawnione do otrzymania karty parkingowej. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy w tym miejscu podkreślić, że jak jednoznacznie wynika z treści skargi, a także wypowiedzi skarżącej w trakcie rozprawy przed tut. Sądem, zdaniem skarżącej organ odmówił jej wydania karty parkingowej jedynie z uwagi na to, że cyt. "w przyczynie niepełnosprawności wskazanej w przedłożonym orzeczeniu zamiast symbolu "05R" widnieje symbol "R/N"". W rzeczywistości jednak, jak to klarownie wynika z zaskarżonego pisma, skarżącej odmówiono wydania karty, nie ze względu na niewłaściwe oznaczenie symbolu przyczyny niepełnosprawności lecz z uwagi na brak w orzeczeniu o niepełnosprawności wymaganych ustawą dodatkowych wskazań cyt. "...W związku z tym, że z dokumentacji dostarczonej do wniosku z dnia [...] r. nie wynika powyższe, ponieważ dołączone do wniosku orzeczenie nie zawiera wskazania o spełnieniu przesłanek uprawniających do uzyskania karty parkingowej należało....." (kwestia symbolu podniesiona została jako druga przyczyna odmowy dopiero w odpowiedzi na skargę). Stanowisko organu w odniesieniu do braku wymaganych ustawą wskazań w orzeczeniu o niepełnosprawności uznać należy za trafne. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z dyspozycją art. 8 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012, poz.1137 z późń. zm.) kartę parkingową wydaje się: 1) osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się; 2) osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się; 3) placówce zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych mających znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Stosownie zaś do art. 8 ust. 4 tejże ustawy kartę parkingową osobie, o której mowa powyżej, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności: 1) orzeczenia o niepełnosprawności, 2) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, 3) orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień - wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Przepisy art. 8 ust. 3a i 4 Prawa o ruchu drogowym należy odczytywać w ten sposób, iż prawo do karty parkingowej przysługuje osobie niepełnosprawnej wskazanej powyżej, jedynie wówczas jeśli legitymuje się ona wydanym przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności lub orzeczeniem o niepełnosprawności, czy też orzeczeniem o wskazaniach do ulg i uprawnień, a w orzeczeniach tych znalazło się wskazanie (mające charakter dodatkowej adnotacji) o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (por. niżej). Nadto, stosownie do przepisu przejściowego art. 6 ust. 2 przywołanej wyżej ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym osobom zaliczonym do znacznego stopnia niepełnosprawności, posiadającym ważne orzeczenie wydane przez powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności i mającej przyczynę niepełnosprawności oznaczoną symbolem 04-O (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna), zawierające wskazanie o spełnieniu przesłanek uprawniających do uzyskania karty parkingowej na podstawie przepisów dotychczasowych - kartę parkingową wydaje się na podstawie tego orzeczenia. Jak to już jednak zaakcentowano, we wszystkich przypadkach, niezależnie od ustalonego stopnia niepełnosprawności i niezależnie od tego czy w konkretnym przypadku rozważać należy przepisy znowelizowane, czy też z mocy wskazanego wyżej przepisu przejściowego stan poprzedni (wymagający dodatkowo określonego symbolu przyczyny niepełnosprawności), uprawnienie do karty parkingowej może przysługiwać wnioskodawcy jedynie wówczas gdy w orzeczeniu o niepełnosprawności znalazło się wskazanie, o którym mowa w art.6b ust.3 pkt 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych Stosownie bowiem do przywołanego art. 6b ust. 3 pkt 9 tejże ustawy w orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, powinny być zawarte wskazania dotyczące w szczególności: odpowiedniego zatrudnienia uwzględniającego psychofizyczne możliwości danej osoby; szkolenia, w tym specjalistycznego; zatrudnienia w zakładzie aktywności zawodowej; uczestnictwa w terapii zajęciowej; konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby; korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki; konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji; konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji; 9) spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, przy czym w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności spełnienie tych przesłanek może zostać stwierdzone jedynie w przypadku ustalenia przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem 04-O (choroby narządu wzroku), 05-R (upośledzenie narządu ruchu) lub 10-N (choroba neurologiczna). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca zgodnie z orzeczeniem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w K. z dnia [...] r. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, co oznacza, że może ona ubiegać się o wydanie karty parkingowej, jednakże jednym z warunków sine qua non wydania karty jest wskazanie w tym orzeczeniu, że spełnia przesłanki z art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym warunkujące uzyskanie uprawnienia do karty. Tymczasem w powołanym wyżej orzeczeniu wydający je organ wskazania takiego w przypadku A. S. nie umieścił zatem nie jest możliwe wydanie karty parkingowej wbrew powołanym przepisom. Poprawnie zatem organ powiadomił skarżącą o odmowie wydania jej karty parkingowej. Pomimo zrozumienia dla sytuacji skarżącej Sąd podkreśla bowiem, że posiadane przez nią orzeczenie o stopniu niepełnosprawności nie zawiera ustawowo koniecznej adnotacji warunkującej, poza stopniem niepełnosprawności, uprawnienie do uzyskania karty parkingowej. Brak ten, w myśl wskazanych wyżej norm, wykluczał możliwość pozytywnego rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącej. Poprawnie w konsekwencji zarówno w zaskarżonym akcie, a także kolejnych pismach organ pouczył skarżącą o możliwości ponownego wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, w celu ustalenia wskazania do karty parkingowej na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów oraz zaktualizowania wskazań zawartych w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów uznających poprawność przyjętego przez organ stanowiska Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.