III SA/Wr 502/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Strzebinczyk, Sędzia WSA Anna Moskała (sprawozdawca), Marcin Miemiec, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji oddala skargę w całości. Pismem z dnia [...] r. A Sp. z o.o. z siedzibą w L., wystąpiła do Starostwa Powiatowego w G., Wydziału Ochrony Środowiska z wnioskiem o wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji z dnia [...] r. (nr [...]) wydanej na czas określony do dnia [...] r., z powodu zakończenia eksploatacji wydobytej kopaliny złoża "[...] ", w obszarze górniczym "[...] ". Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Starosta G. odmówił wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji z dnia [...] r., wydanej na rzecz strony skarżącej. W uzasadnieniu wskazał, że z powodu nieuzupełnienia przez Spółkę wniosku o niezbędne dokumenty, które mogły stanowić podstawę dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, odmówił wydania decyzji wygaszającej koncesję. Od niniejszej decyzji strona skarżąca wywiodła odwołanie, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., orzeczeniem z dnia [...] r., (nr [...]), uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozponania. Wskazało przy tym na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o dokumentację mogącą potwierdzić fakt zakończenia przez Spółkę A eksploatacji kopaliny ze złoża "[...] ". W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta G. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) ponownie odmówił stronie skarżącej wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji z dnia [...] r., udzielonej A Sp. z o.o. z siedzibą w L. W uzasadnieniu wskazał, że wezwał pełnomocnika strony do uzupełnienia wniosku o niezbędną dokumentację i pisemne wyjaśnienia, w tym o przedłożenie: - dodatku do dokumentacji geologicznej złoża "[...] " obejmującego rozliczenie zasobów wykonanego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 22 grudnia 2011 r., w sprawie dokumentacji geologicznej złoża kopaliny (§ 8.3), - operatu obmiarowego za lata 2011-2013, który winien być wykonany zgodnie z art. 101 ust. 6 ustawy Prawo geologiczne i górnicze ( t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 613 ze. zm.), ponieważ poprzednio wykonany operat obejmował okres do 2010 r., - oświadczenia kierownika ruchu zakładu górniczego, który nadzorował wydobycie zgodnie z art. 112 cyt. ustawy Prawo geologiczne i górnicze, z podaniem informacji o terminie faktycznego zakończeniu eksploatacji. Tymczasem pełnomocnik A Sp. z o.o. przekształconej w firmę A Sp. z o.o., w dniu [...] r. przesłał pismo, w którym stwierdził, iż żądanie takich dokumentów i wyjaśnień jest niezasadne. Pismem z dnia [...] r. (nr [...]) Starosta G. ponownie – na podstawie art. 7 kpa - wystąpił do strony o dostarczenie ww. dokumentów. Na pismo to organ nie uzyskał żadnej odpowiedzi. W piśmie z dnia [...] r. (nr [...]) organ wezwał pełnomocnika Spółki do dostarczenia niezbędnych dokumentów, wówczas również nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Dalej organ dwukrotnie (pismem z dnia [...] r. (nr [...]) oraz pismem z dnia [...] r. (nr [...]) wzywał W. G., który pełnił w 2012 r. obowiązki kierownika ruchu zakładu górniczego eksploatującego złoże "[...] ", do udzielenia informacji: - czy pełnił funkcję kierownika ruchu zakładu górniczego lub kierował i nadzorował ruchu zakładu górniczego dla złoża "[...] " i w jakim okresie, - w jaki sposób prowadzone było wydobycie, - w jaki sposób prowadzone było kierowanie i dozorowanie ruchem zakładu górniczego w związku z eksploatacją złoża "[...] " i na czym ono polegało, - w jaki sposób dokumentowane było wykonywanie tych czynności. W. G. nie udzielił jednak żadnej informacji w tej sprawie. Starosta G. zwrócił się także do Okręgowego Urzędu Górniczego we W. o udzielenie informacji: - czy w ramach nadzoru, zgodnie z art. 102 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2014 r. poz. 613 ze. zm.) Okręgowy Urząd Górniczy we W. sprawował nadzór i kontrolował wykonanie operatu ewidencyjnego dla złoża ",[...] " za okres 2011-2013, wraz z podaniem wszystkich informacji na ten temat, ponieważ poprzednio wykonany operat obejmował okres do 2010 r., - czy w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2014 r. Okręgowy Urząd Górniczy we W. prowadził kontrole związane z eksploatacją złoża "[...] " i jakie były wyniki tych kontroli, - czy posiada informację, kto w okresie od 1 stycznia 201 lr. do 30 czerwca 2014r., zgodnie z art.112 cyt. ustawy, kierował i dozorował ruchem zakładu górniczego eksploatującego złoże "[...] " na podstawie wydanych koncesji, - czy posiada informację, w jaki sposób prowadzone było kierowanie i dozorowanie ruchem zakładu górniczego w związku z eksploatacją złoża "[...] " oraz w jaki sposób dokumentowane było wykonywanie tych czynności w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2014 r. Okręgowy Urząd Górniczy we W. w piśmie z dnia [...] r. potwierdził, że w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r., jako kierownik ruchu zakładu górniczego eksploatującego złoże "[...] " zatrudniony był W. G. W kontrolowanej "Książce prowadzenia ruchu zakładów górniczych "[...] " i "[...] ", ostatni wpis dotyczący wydobycia pochodzi z listopada 2012 r. Okręgowy Urząd Górniczy potwierdził również, że przedsiębiorca eksploatujący złoże "[...] ", nie posiada dokumentacji mierniczo-geologicznej za okres od rozpoczęcia eksploatacji do dnia kontroli. Konkludując organ I instancji stwierdził, iż brak uzupełnienia wniosku o niezbędne dokumenty i niedostarczenie wyjaśnień koniecznych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, uniemożliwia wydanie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami decyzji stwierdzającej. Od niniejszej decyzji strona skarżąca wywiodła odwołanie. Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji przywołał treść art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r., poz. 196), zwanej dalej jako p.g.g. i wskazał, że jak wynika z dokumentów, Spółka żądanie wygaszenia koncesji oparła na przesłance określonej w art. 38 ust. 1 pkt 5 u.p.g.g. dotyczącej zrzeczenia się koncesji. Podała przy tym, że wniosek został złożony w związku z zakończoną eksploatacją wydobytej kopaliny złoża "[...] ". Organ podtrzymał pogląd, wyrażony już w decyzji uchylającej z dnia [...] r. (nr [...]), że pomimo braku obwarowania przez ustawodawcę przesłanek z art. 38 ust. 1 pkt 1-5 u.p.g.g., obowiązkiem przedłożenia wraz z wnioskiem o wygaszenie koncesji, stosownej dokumentacji potwierdzającej zakończenie wydobycia, czy rozliczenie złoża - koncesjonariusz deklarujący "zrzeczenie się koncesji" o ile sam nie przedłoży odpowiednich dokumentów, nie powinien uchylać się od udzielenia odpowiedzi w tym zakresie w przypadku zwrócenia się o nie przez organ, do którego wystąpił z wnioskiem o wygaszenie koncesji. Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek, w świetle przepisów kpa - czemu również nie przeczył w odwołaniu pełnomocnik strony skarżącej - przeprowadzić w sposób wnikliwy całe postępowanie wyjaśniające tak, aby zgromadzone dowody pozwoliły na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Dalej organ II instancji wskazał, że niespornym jest, że wystąpienie przez określony podmiot o wydanie decyzji wygaszającej koncesję, wiąże się z zaprzestaniem wydobycia kruszywa ze złoża. Taką też deklarację złożyła, w piśmie z dnia [...] r., A Sp. z o.o. z siedzibą w L., obecnie A Sp. z o.o. , podając, iż wniosek został złożony w związku z zakończoną eksploatacją wydobytej kopaliny złoża "[...] ". Okoliczność tę potwierdził w złożonym odwołaniu także pełnomocnik skarżącej Spółki. Twierdzeniom tym, jak podkreślił organ, przeczą jednak - w sposób oczywisty - wyniki przeprowadzonej wizji terenowej (utrwalone w protokóle z dnia [...] r., znajdującym się w aktach sprawy), w miejscowości S., na działkach: [...],[...],[...],[...], z udziałem: pracownika Urzędu Gminy N., Geologa Powiatowego oraz w asyście policjanta z Komendy Powiatowej Policji w G. W trakcie wizji obecny był właściciel ww. działek R.M., który w trakcie oględzin prowadził rozmowę nie wysiadając z samochodu, tłumacząc się złym stanem zdrowia. Czynności te przeprowadzono w związku ze wznowieniem eksploatacji piasku i żwiru oraz składowania odpadów na wyrobisku. Jak oświadczył R.M., skoro posiada koncesję, to może wydobywać kopalinę pomimo, że zgłosił w Starostwie Powiatowym w G. zakończenie wydobycia w 2014r., wraz z wnioskiem o wygaszenie z tego powodu koncesji. W tych okolicznościach sprawy, zasadnym jest w ocenie Kolegium, iż organ I instancji posiadając wiedzę oraz dokumentację obrazującą sposób prowadzenia działalności wydobywczej przez Spółkę A, starał się uzyskać dowody w postaci dokumentów, aby ocenić, czy informacje podane w wniosku o wygaszenie koncesji odpowiadają stanowi faktycznemu. Ignorowanie zaś przez stronę wezwań organu do złożenia oświadczeń oraz dokumentów nie przyczyniło się do przyspieszenia zakończenia tego postępowania. Końcowo organ II instancji przyjął, że w świetle opisanych wyżej okoliczności sprawy, w tym głównie ustaleń pochodzących z przeprowadzonej w dniu [...] r. wizji terenowej, oświadczenie koncesjonariusza zawarte we wniosku z dnia [...] r. o wydanie decyzji wygaszającej koncesję nr [...] z dnia [...] r., z powodu zakończenia eksploatacji wydobytej kopaliny złoża "[...] ", w obszarze górniczym "[...] - nie znajduje potwierdzenia w aktualnym stanie faktycznym, ponieważ strona skarżąca; A nadal prowadzi eksploatację kopaliny ze złoża "[...] ". Od niniejszej decyzji strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wywiodła skargę do tutejszego Sądu zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 38 i 93 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie nieprzewidzianym przepisami prawa oraz uzależnienie rozstrzygnięcia wprawie do złożenia dokumentacji, do czego strona zgodnie z przepisami prawa nie była zobowiązana; - art. 12 k.p.a., w zw z art. 35 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego, podczas gdy przepisy prawa takiego wymogu nie przewidują; - art. 162 k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji udzielającej koncesję, podczas gdy stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia leżało w interesie strony; - art. 38 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, poprzez odmowę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w przypadku wystąpienia odpowiednich ku temu przesłanek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrole tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenianej zaś sprawie do takiego naruszenia prawa nie doszło, zatem skarga nie mogła być uwzględniona. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii, czy koncesja górnicza wygasa w przypadku jej zrzeczenia się przez koncesjonariusza, w sytuacji w której koncesjonariusz nie zaprzestał – wbrew twierdzeniom stanowiącym podstawę zrzeczenia się koncesji - wydobycia kopaliny ze złoża. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r. poz 196) – zwanej dalej jako p.g.g - koncesja wygasa: 1) z upływem czasu, na jaki została udzielona; 2) jeżeli stała się bezprzedmiotowa; 3) w przypadku śmierci przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną; 4) w przypadku likwidacji przedsiębiorcy innego niż wymieniony w pkt 3; 5) w przypadku jej zrzeczenia się. 2. W przypadkach określonych w ust. 1 organ koncesyjny, w drodze decyzji, stwierdza wygaśnięcie koncesji. 3. Przypadki, o których mowa w ust. 1, nie powodują wygaśnięcia obowiązku zabezpieczenia, o którym mowa w art. 28. Termin wygaśnięcia obowiązku określa decyzja, o której mowa w ust. 2. Z treści przywołanego przepisu wynika zatem, że konstytutywnym momentem dla wygaśnięcia koncesji jest zajście zdarzeń opisanych w p.g.g., a zatem bądź to upływ terminu wskazanego w samej koncesji (określonego poprzez podanie konkretnej daty lub jako okres liczony w latach czy miesiącach - wówczas dla określenia daty, w której koncesja przestaje obowiązywać, będą miały zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące terminów), bądź – co istotne w niniejszej sprawie - złożenie przez koncesjonariusza wobec organu koncesyjnego oświadczenia woli o zrzeczeniu się koncesji. Przy czym poprzez "zrzeczenie się koncesji" przez koncesjonariusza należy rozumieć rezygnację z praw i obowiązków wynikających z udzielonej koncesjonariuszowi koncesji na wydobycie złoża. Tymczasem w omawianej sprawie, choć strona skarżąca żądanie z dnia [...] r. wydania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia koncesji z dnia [...] r. (nr [...]), oparła na przesłance określonej w art. 38 ust. 1 pkt 5 p.g.g. polegającej na zrzeczeniu się koncesji z uwagi na "zakończenie eksploatacji wydobytej kopaliny złoża "[...]", to w rzeczywistości nadal prowadziła działalność wydobywczą. Jak wynika bowiem z protokołu z wizji terenowej przeprowadzonej w dniu [...] r. – a zatem po upływie roku od dnia złożenia wniosku o zrzeczeniu się koncesji – w S. na działkach [...],[...],[...],[...] przez pracownika Urzędu Gminy N., Geologa Powiatowego, w asyście Policjanta z Komendy Powiatowej Policji w G. w obecności właściciela tych działek R. M., strona skarżąca nadal prowadziła działalność wydobywczą. Jak wynika z protokołu, transporterem złożonym z trzech ciągników z przyczepami (dwóch z podwójnymi oraz jednego z wanną) przywieziono odpady, w tym odpady budowalne, organiczne itp. wysypano po części do wyrobiska. Na ten sam transport, trzy ciągniki z przyczepami (jedna pojedyncza i dwie podwójne) załadowano wydobyty urobek w postaci piasku i żwiru, przy czym przyczepy oplandekowano. Transport po zakończeniu wizji odjechał. Na terenie działek [...],[...],[...],[...] zgromadzono dużą ilość odpadów budowlanych (elementy betonowe, części słupów energetycznych, gruzu, kamienie, opony). Samo zaś wysypywanie odpadów i wydobywanie kopaliny w dniu [...] r, potwierdził Radny Gminy N. – P. Z. (k. 39 akt administracyjnych). Ponadto – co istotne – stan ten potwierdził sam właściciel działek przyznając, że skoro posiada koncesję, to może wydobywać kopalinę, mimo, że zgłosił w Starostwie Powiatowym w G. zakończenie wydobycia w 2014 r. wraz z wnioskiem o wygaszenie z tego powodu koncesji. Z powyższego wynika zatem, że strona skarżąca jako koncesjonariusz z jednej strony zrzekła się praw wynikających z koncesji, a z drugiej strony nadal z nich korzystała. W tej sytuacji – wobec rozbieżności pomiędzy twierdzeniem strony skarżącej składającej oświadczenie o "zrzeczeniu się koncesji" z powodu nieprowadzenia eksploatacji złoża Siciny na obszarze górniczym, a przeczącymi temu ustaleniami poczynionymi w trakcie wizji terenowej z dnia [...] r. organ – prawidłowo i z poszanowaniem art. 3, 7 i 35 i 77 kpa – przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, żądając od strony stosownych wyjaśnień w tym zakresie. Z uwagi natomiast na brak odpowiedzi od strony skarżącej, organ prawidłowo dokonał ustaleń w oparciu o treść protokołu wizji terenowej i o inne dokumenty zgromadzone w sprawie i wydał rozstrzygnięcie bez naruszenia art. 38 p.g.g. W ocenie składu orzekającego organ administracji publicznej poprzez odmowę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji udzielającej koncesję, nie naruszył nadto – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – art. 162 k.p.a. Zgodnie z przywołanym przepisem organ administracji publicznej jest bowiem obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 kpa. wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz – co uszło uwadze strony skarżącej - niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Nie ulega jednak wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś, czy decyzja jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt 1 in principio. Należy bowiem wskazać, że przesłanką wygaśnięcia decyzji przewidzianą w przepisach szczególnych jest powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych, w tym między innymi tych na które powołuje się strona skarżąca w skardze tj. bezprzedmiotowość koncesji (art. 38 ust. 3 p.g.g) bądź zrzeczenie się koncesji (art. 38 ust. 5 p.g.g.). W związku z tym należy podzielić pogląd, że w takich przypadkach uregulowanie prawne zawarte w art. 162 § 1 pkt 1 ma charakter odesłania do przepisów szczególnych (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 751), nawet wówczas, gdy określone w tych przepisach przesłanki wygaśnięcia decyzji są mocno powiązane z bezprzedmiotowością decyzji. W przypadku zaś, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia, bowiem należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. W niniejszej sprawie organy słusznie zatem przystąpiły do zbadania, czy spełnione zostały przesłanki z ustawy Prawo geologiczne i górnicze, na które powołała się strona skarżąca, a które warunkowały stwierdzenie wygaśnięcia koncesji (art. 38 pkt. 3,5 p.g.g.). W wyniku czego prawidłowo ustaliły, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, gdyż – wbrew deklaracji strony skarżącej - nie zaistniała przesłanka warunkująca stwierdzenia wygaśnięcia koncesji z dnia [...] r. (nr [...], wydanej na czas określony do dnia [...] r., o której mowa w art. 38 ust. 1 pkt. 5 p.g.g., gdyż strona skarżąca choć zrzekła się koncesji to nadal korzystała z uprawnień z niej wynikających i wydobywała kopalinę ze złoża "[...]" na obszarze górniczym "[...]". Wbrew twierdzeniem strony skarżącej, nie sposób przyjąć, aby "decyzja udzielająca koncesji stała się bezprzedmiotowa z uwagi na oświadczenie koncesjonariusza o zrzeczeniu się jej". Bezprzedmiotowość decyzji wynika bowiem z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu ustania bytu prawnego podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającej wykonanie decyzji albo zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek. O bezprzedmiotowości można mówić tylko gdy nastąpiły zmiany podmiotowe lub przedmiotowe. W tym kontekście brak jest podstaw do stwierdzenia, iż decyzja udzielająca stronie skarżącej koncesji z dnia [...] r. (nr [...]), wydana na czas określony do dnia [...] r. stała się bezprzedmiotowa. Niewątpliwie bowiem, nadal istnieje (po przekształceniu) podmiot, któremu ta koncesja została udzielona. Nadal nadto – wbrew deklaracji strony skarżącej o zrzeczeniu się koncesji – strona skarżąca korzysta z praw wynikających z udzielonej koncesji, co przejawia się w nieprzerwanym prowadzeniu działalności wydobywczej. Tym samym w sprawie nie uległ także zmianie stan faktyczny w sposób uniemożliwiający wykonanie decyzji o udzieleniu koncesji, ani też nie uległ zmianie stan prawny w sposób nakazujący stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Wobec tego, decyzja o odmowie wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji nie stała się bezprzedmiotowa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.