V SA/Wa 3619/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Powiatu [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranej subwencji oświatowej postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Powiat [...] wniósł o wydanie w trybie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") postanowienia o wstrzymaniu wykonania wskazanej w sentencji decyzji Ministra Finansów. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji jest przedwczesne wobec wniesienia skargi do sądu administracyjnego oraz podniesienia w niej zarzutów naruszenia procedury administracyjnej, w tym prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle ww. przepisu, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Stąd wskazywanie na naruszenia prawa procesowego popełnione zdaniem strony przez ministra nie stanowią wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Sam fakt wniesienia skargi do sądu, zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. również nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie Sąd zauważa, że strona skarżąca nie podniosła innych okoliczności świadczących o konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.