IV SA/Wa 294/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej M. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem znak: [...], z dnia [...] grudnia 2013 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2013 r., znak: [...], którym nie uzgodniono w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego wraz z garażem na działce nr [...] w obrębie S., gmina G. Z uzasadnienia postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. wynika, że planowana inwestycja ma być zrealizowana w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], dla którego obowiązuje Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r. nr [...], poz. [...]). Mając na celu ochronę cennych przyrodniczo terenów o zróżnicowanym, wyróżniającym się krajobrazie, Wojewoda [...] ww. rozporządzeniem wprowadził na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], zakazy wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-8. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, określony w § 4 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, ma zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem teren planowanej inwestycji znajduje się w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej zbiornika wodnego znajdującego się na działce nr [...]. Ponadto, teren na którym planowana jest inwestycja znajduje się również w pasie szerokości 100 m od zbiornika wodnego znajdującego się na działce nr [...] (zbiornik utworzony na kanale S.). Zasadnie zatem organ I instancji uznał, że planowane zamierzenie inwestycyjne narusza § 4 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. W ocenie organu II instancji nie budzi wątpliwości, że do planowanej inwestycji nie mają zastosowania odstępstwa, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 8, gdyż nie jest urządzeniem wodnym, ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Nie dotyczą jej również odstępstwa od zakazów wymienione w § 4 ust. 2 pkt 1, 2, 3, w § 4 ust. 5 pkt 2 i 3 oraz w § 4 ust. 6 ww. rozporządzenia. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podzielił także stanowisko organu I instancji, że w przedmiotowym stanie faktycznym również przepis § 4 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia nie mógł znaleźć zastosowania. Zgodnie z treścią § 4 ust. 5 pkt 1 zakaz, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. W ocenie organu odwoławczego przesłanki wymienione w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia muszą wystąpić łącznie. Nawet gdyby przyjąć, tak jak chce skarżąca, że powołany przepis przewiduje dwie niezależne od siebie okoliczności wyłączające zakaz zabudowy, to i tak wyjątek ten nie mógłby znaleźć w sprawie zastosowania, bowiem w analizowanej sprawie nie została spełniona żadna ze wskazanych przesłanek. Przechodząc do badania pierwszej z przesłanek, organ II instancji powołał się na wypis i wyrys ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy G., wskazując że obszar na którym planowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne został oznaczony w Studium symbolem MUW - zabudowa wielofunkcyjna. Obszar planowanej inwestycji nie został określony w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G. - jako obszar zwartej zabudowy miast i wsi. Inwestycja nie spełnia zatem przesłanki do zastosowania ww. odstępstwa od zakazu. Nie uprawnionym byłoby stosowanie odstępstwa dotyczącego położenia działki w "zwartej zabudowie wsi" w sytuacji położenia jej w "zabudowie wielofunkcyjnej". Celem określenia wymogu istnienia "zwartej zabudowy wsi" było zapewnienie uzupełniania zabudowy w miastach i wsiach jedynie na terenach, gdzie w ramach administracyjnie wyznaczonej jednostki osadniczej, została już ukształtowana zwarta zabudowa. Nie wystarczy, jak wskazuje skarżąca, że działka na której planowana jest inwestycja znajduje się na zamkniętym osiedlu mieszkaniowym stanowiącym wykształconą, specyficzną jednostkę osadniczą z konkretnym typem nierozproszonej zabudowy - by móc uznać, że jest to tożsame z wymogiem usytuowania w zwartej zabudowie wsi. Niewątpliwie pięć budynków w zabudowie mieszkaniowej nie świadczy jeszcze o zwartości zabudowy. Badając drugą przesłankę wymienioną w § 4 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia, która przewiduje możliwość wyjścia poza teren zwartej zabudowy, ale ustanawia pewne warunki, organ odwoławczy wskazał, że dotyczy ona "uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych". Zakłada więc możliwość uzupełnienia istniejącej już zabudowy, czyli realizuje cel skupienia zabudowy (jak ma to miejsce w przypadku zwartej zabudowy). Jednocześnie ustala, że muszą być zabudowane przynajmniej obydwie przyległe działki oraz istnieje możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią występującą na działkach przyległych, tj. bezpośrednio graniczących. Przepis posługuje się stwierdzeniem "na działkach przyległych", co oznacza, że nie jest wystarczające, aby była zabudowana jedynie jedna przyległa działka. Przynajmniej dwie z nich muszą być zainwestowane poprzez zabudowę, aby istniała możliwość uzupełnienia. W innym wypadku miałaby miejsce kontynuacja zabudowy, co pozostawałoby w sprzeczności z przywołaną normą. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że jedyną działką przyległą i jednocześnie zabudowaną jest działka o nr [...]. Pozostałe przyległe nieruchomości nie są zabudowane - nie występuje więc zespół zwartej zabudowy, który wnioskowana inwestycja miałaby uzupełniać. Nie ma też w związku z tym możliwości wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią zabudowy występującą na działkach przyległych. Wg treści § 4 ust. 5 pkt 1, bowiem nieprzekraczalną linię zabudowy można wyznaczyć tylko w przypadku kiedy przyległe działki są zabudowane (nie tylko jedna). Technicznie niewykonalnym jest wyznaczenie linii jeśli tylko jedna przyległa działka jest zabudowana. Inwestycja nie spełnia zatem kolejnej przesłanki wynikającej z omawianego przepisu. Co więcej z mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji wynika, że nieprzekraczalne linie zabudowy wyrysowane dla planowanej inwestycji - pozwalają na usytuowanie jej w bliższej odległości od zbiornika wodnego (usytuowanego na działce nr [...]), niż pozostała zabudowa istniejąca na działkach sąsiednich. Przy czym bez znaczenia pozostaje przytaczany przez Skarżącą argument, że przedmiotowa działka jest ostatnią działką na osiedlu, graniczącą z lasem i zbiornikami wodnymi i w związku z tym nie będzie możliwy dalszy rozwój zabudowy w kierunku terenów niezabudowanych. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, że nie została spełniona żadna z przesłanek wymienionych w § 4 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia i tym samym nie można zastosować odstępstwa przewidzianego we wspomnianym przepisie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. wniosła M. K. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik tj. naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające w szczególności na: a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy, które to rozstrzygniecie zapadło bez rzetelnego i rozpatrzenia stanu faktycznego zachodzącego w przedmiotowej sprawie, a w którym nie I wykazano w sposób przekonujący dlaczego w tej konkretnej sprawie nie jest możliwe zastosowanie przewidzianych prawem odstępstw od zakazu lokalizowania budynków, a tym samym nie wykazano w jaki sposób ewentualnie zrealizowana przez skarżącą inwestycja | miałaby zaszkodzić przyrodzie, b) niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wzięciu pod uwagę faktu, że ze względu na specyficzne położenie działki inwestycyjnej, r planowana na niej inwestycja budowlana w żaden sposób nie będzie zagrażała tamtejszemu środowisku naturalnemu, c) załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącej oraz nieposzanowania zasady pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że na danym obszarze nie jest aktualnie możliwe dokończenie zaplanowanej kilka lat wcześniej inwestycji, polegającej na stworzeniu zamkniętego osiedla, składającego się z docelowo z sześciu budynków mieszkalnych, w sytuacji gdy pięć z zaplanowanych domów jednorodzinnych już powstało, a których położenie oraz otoczenie naturalne nie różni się od położenia działki, na której miałaby powstać inwestycja skarżącej, d) dowolności w wydaniu rozstrzygnięcia poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie podjętej decyzji, które oparte na wyłącznie literalnej wykładni obowiązujących przepisów prawnych oraz powołaniu w sposób bezkrytyczny wybranego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, bez przeprowadzenia jakiejkolwiek jego analizy, które - o czym należy wspomnieć - jest rozbieżne w ocenie przepisów, których konieczność zastosowania zachodzi w niniejszej sprawie - nie spełnia kryteriów przyjętych w postępowaniu administracyjnym, e) nieuwzględnieniu wniosku dowodowego o przeprowadzenie wizji lokalnej, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Skarżąca zarzuciła również zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...]z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], poprzez błędne przyjęcie, iż stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie uzasadnia zastosowania przewidzianych w tym przepisie odstępstw od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego wraz z garażem na działce nr [...] w obrębie S., gmina G. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647), decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane jest uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. o czym mówi ust. 5 art. 53 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Formą ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880, ze zm.) są m.in. obszary chronionego krajobrazu. Obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych (art. 23 ust. 1). Zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, w brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami o organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753) z dniem 1 sierpnia 2009 r., wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Z kolei art. 24 ust. 1 pkt 1 – 9 ustawy o ochronie przyrody stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone na obszarze chronionego krajobrazu lub jego części. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 8 w/w ustawy, zakazy te mogą dotyczyć m.in. lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W art. 24 ust. 1 pkt 1 – 9 ustawy o ochronie przyrody ustawodawca określił zamknięty katalog zakazów, jakie mogą być wprowadzone na terenie obszaru chronionego krajobrazu lub jego części. Organ wyznaczający obszar chronionego krajobrazu może na jego terenie wprowadzić część, a nawet wszystkie ustawowe zakazy, jeżeli wynika to z potrzeb ochrony tego obszaru. Jednakże zakazy te nie mogą być modyfikowane, czy też rozszerzane przez organ ustanawiający obszar chronionego krajobrazu. Obszar Chronionego Krajobrazu [...] został wyznaczony rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., nr [...], poz. [...]). W obszarze tym zostały wprowadzone zakazy wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1 – 8 rozporządzenia. W szczególności w pkt 8 § 4 ust. 1 wprowadzony został zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zakaz ten odpowiada ustawowemu zakazowi, jaki może być wprowadzony na obszarze chronionego krajobrazu, przewidzianemu w art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że działka inwestycyjna o nr ew. [...] w obrębie S. położona jest w pasie szerokości 100 m od linii brzegu zbiornika wodnego znajdującego się na działce nr [...]. Stąd zasadnie organy uznały, że w sprawie znajduje zastosowanie zakaz wynikający z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Planowana przez skarżącą inwestycja, to budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego wraz z garażem. Określony w § 4 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia wyjątek od zasady zakazu zabudowy w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych dotyczy urządzeń wodnych oraz obiektów służących racjonalnej gospodarce rolnej leśnej lub rybackiej. Planowana przez skarżącą inwestycja nie jest urządzeniem wodnym. Nie jest również obiektem służącym racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej lub rybackiej przez co należy rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki, w pojęciu tym nie mieszczą się budynki mieszkalne. Organ w zaskarżonym postanowieniu wykazał również, że do planowanej inwestycji nie mają zastosowania wyłączenia, o których mowa w § 4 ust. 5 pkt 2 i 3 oraz ust. 6 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. W rozpatrywanej sprawie organ uznał również, że projektowana inwestycja będzie naruszała odstępstwo od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii zbiornika wodnego, o którym mowa w § 4 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia. W § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Zdaniem Sądu organ dokonał błędnej interpretacji tego przepisu wskazując, że aby zastosować ten wyjątek muszą być spełnione łącznie wymienione w nim warunki. Wskazany przepis stanowiący o możliwości odstępstwa od ustalonego zakazu lokalizacji na tym obszarze zawarty w pkt 1 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej. Są to dwa różne warunki odstępstwa, które zostały określone w przepisie w sposób precyzyjny i nie jest dopuszczalne stosowanie wykładni zawężającej. Nadto z brzmienia przepisu nie wynika aby musiały być one spełnione kumulatywnie. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1775/11, dostępnym na stronie https://cbois.nsa.gov.pl. Organ uznał, że działka skarżącej nie znajduje się na obszarze zwartej zabudowy wsi, ale Sąd nie podzielił stanowiska organu, że planowanej inwestycji nie dotyczy odstępstwo związane z uzupełnieniem zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Pojęcie działek przyległych do działki której dotyczy uzgodnienie należy rozumieć jako działki sąsiadujące bezpośrednio. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, działka inwestycyjna nr [...] znajduje się w ciągu działek przyległych do zbiornika wodnego zlokalizowanego na działce nr [...]. Działki o numerach ew. [...], [...], [...], [...], [...] są działkami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi. Działka inwestycyjna nr [...] jest ostatnią działką w tym ciągu działek. Nie ma ona regularnego kształtu. Działka inwestycyjna ma powierzchnię 0,3251 ha, składa się z użytków oznaczonych symbolami: RV i LsV. Z jednej strony graniczy z działką nr [...] zabudowaną budynkiem mieszkalnym, z drugiej strony graniczy z obszarem oznaczonym symbolem N-b, za którym dopiero znajduje się częściowo zbiornik wody stojącej oznaczony symbolem Ws i częściowo woda oznaczona symbolem W, stanowiąca wąski pas, którym woda ze zbiornika wody stojącej łączy się z kanałem Siła – wszystko to zlokalizowane jest na działce nr [...]. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że nieprzekraczalną linię zabudowy można wyznaczyć tylko w przypadku kiedy przyległe działki są zabudowane (nie tylko jedna). Technicznie niewykonalnym jest wyznaczenie linii jeśli tylko jedna przyległa działka jest zabudowana. Jak wynika z mapy sytuacyjno-wysokościowej dołączonej do projektu decyzji, linia taka została wyznaczona zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy od brzegów zbiornika wodnego obowiązującej na działce przyległej nr [...]. Druga działka przyległa nr [...], ze zbiornikiem wodnym, nie jest działką, która może być zabudowana. Planowana zabudowa jest uzupełnieniem istniejącej zabudowy mieszkaniowej występującej na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...],[...]. Skoro w stanie faktycznym sprawy, tylko jedna działka przyległa jest zabudowana, a druga w sposób naturalny nie podlega zabudowie, to wystarczające jest wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na przyległej działce zabudowanej. Od strony działki nr [...], z uwagi na jej charakter, nigdy takiej linii nie da się wyznaczyć. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do zastosowania odstępstwa od zakazu z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w oparciu o drugą przesłankę z § 4 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia. Wbrew wywodom organu, planowana inwestycja uzupełnia istniejącą już zabudowę i realizuje cel skupienia zabudowy. Stanowisko skarżącej, że przedmiotowa działka jest ostatnia działką na osiedlu, graniczącą z lasem i zbiornikami wodnymi i w związku z tym nie będzie możliwy dalszy rozwój zabudowy w kierunku terenów niezabudowanych jest elementem stanu faktycznego, który musi być brany pod uwagę i w sprawie ma zasadnicze znaczenie. Organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę powyższe stanowisko Sądu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.