I SA/Ke 568/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Decyzją z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z [...] nr [...] określającą J. C. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca do grudnia 2013 r. w kwocie 120 zł na nieruchomości, na której powstają odpady komunalne tj. C. ul. M. 3. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.ustaliło, że J.C. jest współwłaścicielem nieruchomości (we wschodniej części działki nr 1543), położonej przy ul. M. 3, [...] w C.. W deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wybrała metodę jednoczesnego prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów oraz odpadów biodegradowalnych w kompostowniku i zagospodarowania ich we własnym zakresie. Organ wyjaśnił, że w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości w C. ul. M. 3 za rok 2013, wydana została kasacyjna decyzja tego organu z [...] r. nr [...] Stwierdzono w niej, że organ winien ustalić odrębną opłatę dla każdego współwłaściciela zamieszkującego na nieruchomości wraz z określoną dla niego ilością osób zamieszkujących. Niedopuszczalne prawnie jest konstruowanie solidarnej odpowiedzialności. Organ powołał przepisy art. 6c ust. 1, art. 6i pkt 1, art. 6m ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6n ust. 1 i art. 6o ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( t.j. Dz. U z 2013 r. poz. 1399 ze zm.), dalej: ustawy u.cz.p.g., regulujące obowiązki właścicieli i gminy w zakresie ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazał na zapisy uchwały nr XXVI/228/2012 Rady Miejskiej w C. zawierające uregulowania co do sposobu liczenia tej opłaty. Następnie organ przedstawił sposób obliczenia należnej opłaty, która wyniosła 120 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania, w których strona zarzuciła, że podany przez nią w deklaracji numer nieruchomości (czyli numer 7) jest prawidłowy, organ podniósł, że kwestia dotycząca sporu w zakresie numeru nieruchomości nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. J. C. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Zarzuciła obrazę prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zapisanie numeru nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącej. Skarżąca wyjaśniła, że składając deklarację wpisała nr 7 i załączyła w tym zakresie stosowne dokumenty, w tym własności, oraz wyrok sądu odnoszący się do braku numeru na posesji. Organy nie odniosły się do tych dokumentów, orzekając w decyzji co do nieruchomości przy ul. M. 3. Ten numer jest nieprawdziwy. Niezrozumiałym jest w sprawie, dlaczego dowodem w sprawie jest zapis ewidencji gruntów, z którego można wywnioskować, że skarżąca nabyła nieruchomość przy ul. M. 3 w dniu 30 lipca 1951 r. Skarżąca urodziła się w 1973 r. Skarżąca wniosła o zmianę decyzji w tym zakresie, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obydwu instancji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Do skargi załączono wypis z ewidencji gruntów - zawiadomienie o zmianie z 20 kwietnia 2006 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu decyzji. Na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o przeprowadzenie dowodu z kserokopii wyroków Sądu Rejonowego w B.– Z. sygn. akt II W 268/12 i II W 417/13, Sądu Okręgowego w K. sygn. akt IX Ka 202/13 oraz z kserokopii wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K/. sygn. akt II SA/Ke 800/13, na okoliczność, że istnieją racjonalne przesłanki złożenia skargi. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodów na okoliczność wskazaną we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Sądy administracyjne zostały wyposażone w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. oraz art. 3 i art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może być związane m.in. z niedopełnieniem przez organ prowadzący to postępowanie obowiązków wynikających z regulacji proceduralnych. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem decyzji jest określenie J. C. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z treści art. 6c ust. 1 i art. 6h ustawy u.cz.p.g. wynika, że właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, mają obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z art. 6m, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze – art. 6o ustawy u.cz.p.g. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, J. C., stosownie do obowiązku wynikającego z art. 6m ustawy u.cz.p.g. złożyła deklarację, w której oznaczyła numerem 7 nieruchomość położoną przy ul. M. w C.. Na podstawie operatu nazewnictwa placów i ulic oraz numeracji porządkowej nieruchomości dla gminy C. prowadzonego przez Urząd Miasta i Gminy w C. organ ustalił, że deklaracja zawiera błędny numer nieruchomości, na której powstają odpady komunalne. Ustalenie to wypełniło przesłankę uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, o których mowa w art. 6o ustawy u.cz.p.g., wobec czego Burmistrz Miasta i Gminy C. wydał decyzję, w której określił skarżącej kwotę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Została ona wyliczona prawidłowo, jako iloczyn ilości osób zamieszkujących nieruchomość i stawki opłaty miesięcznej, stosownie do § 1 uchwały nr XXVI/228/2012 Rady Miejskiej w C. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki takiej opłaty. Również prawidłowo, przy uwzględnieniu danych zawartych w deklaracji, organ przyjął stawkę 6 zł wynikającą z § 2 ust. 3 tej uchwały. Skarżąca nie czyni zarzutów w powyższym zakresie. W jej jednak ocenie, decyzja jest błędna w zakresie numeru nieruchomości położonej przy ul. M. w C.. Zakres tego zarzutu w żaden sposób nie zmienia ustaleń na temat wysokości opłaty. Niemniej, zdaniem skarżącej, w decyzji powinien być wpisany numer 7 nieruchomości przy ulicy M., a nie 3. Należy podkreślić, że jak stanowi art. 47a ust. 1 pkt 1 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015 r. nr 520), dalej ustawy p.g.k., ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów należy do zadań gminy. Zgodnie z art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a/ tej ustawy, ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi. Co jednak istotne, art. 47a w ustępie 5 stanowi, że to wójt (burmistrz, prezydent miasta) ustala numery porządkowe, o których mowa w ust. 4 pkt 5 lit. a/, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają. To oznacza, że w przypadku sprzeczności między numerem nieruchomości wskazanym w deklaracji a numerem, jaki wynika z operatu nazewnictwa placów i ulic oraz numeracji porządkowej nieruchomości dla Gminy C. prowadzonego przez Urząd Miasta i Gminy w C., wiążący jest dla organu numer wynikający z tego drugiego źródła. Wpisany tam numer ustalony został przez kompetentny do tego organ władzy publicznej. Ustawa p.g.k. nie pozwala mieszkańcom określać we własnym zakresie numeru porządkowego. Stanowi ona jednoznacznie, że do ustalania tej kwestii uprawniony jest burmistrz. Jego ustalenia znajdują odzwierciedlenie w ewidencji, a z niej stosowną informację pobrał organ, określając skarżącej opłatę. Wymaga również wyjaśnienia, że z treści art. 47a ust. 5 p.g.k. wynika, że dopuszczalny jest wniosek o zmianę numeru porządkowego, a przed rozstrzygnięciem w tej sprawie organ winien dokonać analizy przedstawionych przez wnioskujących danych i dokumentów. Z całą stanowczością jednak należy podkreślić, że nie służy temu postępowanie w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd badając prawidłowość decyzji w tym zakresie władny jest jedynie ocenić, czy prawidłowo organ ustalił numer nieruchomości korzystając w tym zakresie ze stosownej ewidencji. Tak też Sąd uczynił. Poza zakresem sprawy pozostają natomiast kwestie dotyczące sporu pomiędzy mieszkańcami nieruchomości a organami w zakresie numeru nieruchomości, co trafnie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach. Z tej przyczyny dla przedmiotowej sprawy toczącej się w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie ma znaczenia załączony do skargi wypis z ewidencji gruntów. Analogicznie należy się odnieść do przedłożonych przez stronę odpisów wyroków karnych oraz kserokopii wyroku tut. Sądu. W żaden sposób nie przesądzają one o prawidłowości przedstawianej przez skarżącą numeracji nieruchomości, w związku z czym przeprowadzenie z nich dowodu było zbędne. Z tej przyczyny Sąd wniosek dowodowy oddalił. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.