II SA/Kr 1167/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego A. L. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. nakazał inwestorom A. L. i J. N. rozbiórkę obiektu budowlanego linowego – rurociągu odprowadzającego wody opadowe z działki nr [...] i [...] przez działkę nr [...] do rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...] obr. [...] wykonanego bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno – budowlanej. W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu 27 sierpnia 2013 r. inspektorzy PINB w K. przeprowadzili kontrolę w terenie w wyniku której ustalono, że wykonana została budowa obiektu budowlanego linowego rurociągu odprowadzającego wody opadowe z działki nr [...] i [...] przez działkę nr [...] do rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...] obr [...]. Inwestycja zrealizowana została w latach 2003-2004 bez wymaganej zgody. Została ona wykonana przez działkę nr [...] za zgodą jej właściciela (według oświadczenia J. N.). Zgodnie z oświadczeniem J. N. inwestorami wykonanych robót byli J. N. i A. L. właściciel działki nr [...], ponadto wody odpływowe (deszczowe) aktualnie są skierowane na teren własny inwestorów, rurociąg nie jest wykorzystywany, został odłączony. Zgodnie z oświadczeniem J. K. rura odprowadzająca wody opadowe do rowu melioracyjnego jest nadal użytkowana przez właściciela działki nr [...] obr. [...] w K.. Rurociąg został wykonany bez pozwolenia na budowę i wnosi on o jego usunięcie. Podczas kontroli inspektorzy stwierdzili, że w rowie melioracyjnym znajdującym się na działce nr [...] obr. [...] znajduje się wylot rury Ø 200 mm. Inspektorzy nie stwierdzili wylewania się wody z rury, w dniu kontroli, natomiast stwierdzili, iż pod rurą były ślady po spływającej wodzie. W dniu 18 listopada 2013 r. do organu wpłynęło pismo A. L. i J. N. w którym poinformowali, że rura odprowadzająca wody opadowe do rowu melioracyjnego została wykonana pod nadzorem i kierownictwem J. K.. Bez czynnego udziału J. K. rurociąg do odprowadzania wody opadowej nie powstałby. Zainstalowanie przedmiotowej rury do odprowadzania wód opadowych zostało przeprowadzone przez jego działkę i za jego wyraźną zgodą. W dniu 19 listopada 2013 r. inspektorzy przeprowadzili ponowna kontrolę i ustalili, że obiekt budowlany linowy – rurociąg odprowadza wody opadowe z działki nr [...] i [...] przez działkę nr [...] do rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...] obr [...]. Na wysokości działki nr [...] w odległości około 3,00m - 4,00m od granicy działki pomiędzy studzienką kanalizacyjną a ogrodzeniem. Na odcinku około 9,00m. Na działce nr [...] rura jest prowadzona równolegle do granicy w odległości około 4,00m od ogrodzenia. Odprowadzenie wody z dachu na działce nr [...] jest skierowane od strony ul. K. i działki nr [...] na teren, a za domem od strony działki nr [...] w ziemię w stronę działki nr [...] (według oświadczenia J. N.). Według oświadczenia A. L. rura odprowadzająca wody opadowe jest poprowadzona w odległości około 5.00m od ogrodzenia przy ul. K., na co wskazuje studzienka betonowa. Podłączenia rur spustowych do rury odprowadzającej na działce nr [...] zostały zdemontowane a woda odprowadzona jest na teren nieruchomości. W rowie melioracyjnym na działce nr [...] są obecnie prowadzone roboty związane z ułożeniem koryta betonowego i płyt ażurowych. Wypust rury odprowadzającej wody z działki nr [...] i [...] został zaślepiony. J. N. i A. L. oświadczają, że rury spustowe na ich nieruchomości tj. działka nr [...] i [...] zostały odłączone od rury odprowadzającej, wykonanej na działkach nr [...], [...] [...]. Rura pozostała w ziemi ale jest nieczynna. Roboty były wykonywane w 2003 r. Rura na działce nr [...] biegnie pod utwardzeniem z kostki brukowej na szerokości około 7,00m. J. N. i A. L. oświadczyli, że J. K. był, poprzez swój czynny udział, w inwestycji budowy rury odprowadzającej wody opadowe również inwestorem przedmiotowych robót. J. K. nie zgodził się z tym twierdzeniem. Stwierdza, że nie był inwestorem. W dniu 31 grudnia 2013 r. wpłynęło pismo J. K., który poinformował, że rurociąg przechodzący przez jego działkę powstał bez jego zgody. Ponadto stwierdził, że w związku z tym, że rura o średnicy 200 mm przechodzi pod kostką brukową na głębokości ok. 20 cm w wyniku różnicy temperatur następuje wypiętrzenie się jej co skutkuje utrudnieniem w otwieraniu się bramy wjazdowej na jego posesję. Organ wskazał, ze zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka znajduje się w obszarze MN79 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wykonanie przedmiotowego rurociągu odprowadzającego wody opadowe z działki nr [...] i [...] przez działkę nr [...] do rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...] obr [...], należy rozważać w kategoriach obiektu budowlanego, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę w świetle art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Obowiązek pozyskania pozwolenia na budowę, rozumianego jako decyzja administracyjna zezwalająca na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonanie innych robót budowlanych niż budowa obiektów budowlanych, to jedna z naczelnych zasad prawa budowlanego. Wyjątki od tej zasady ściśle określone zostały w art. 29-31 omawianego aktu. Planowane zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w grupie tych wyjątków, co czyni uzasadnionym twierdzenie, że na budowę spornego rurociągu inwestorzy winni uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym, na realizowanie inwestycji inwestorzy winni uzyskać we właściwym organie administracji architektoniczno-budowlanej ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Jak sami oświadczyli do protokołów z kontroli, wykonany obiekt budowlany powstał w latach 2003-2004 bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Tym samym, organ nadzoru budowlanego I instancji jest zobligowany do zastosowania procedury legalizacyjnej z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wdrożenie tego trybu uzależnione jest od ściśle określonych przesłanek zawartych w art. 48 ust. 2 i 3 ww. ustawy, tj. od przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego zrealizowanej inwestycji bez pozwolenia na budowę, natomiast jako wyjątek przewiduje wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez organ w sprawie brak jest możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej z uwagi na fakt, że inwestorzy nie będą mogli przedłożyć wszystkich wymaganych przepisami dokumentów, w tym oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w związku z brakiem uzyskania zgody od właściciela działki nr [...], po której biegnie rurociąg do rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...] obr. [...]. Inwestorami przedmiotowego rurociągu są J. N. i A. L.. Przepis art. 52 ustawy Prawo budowlane określa adresata rozbiórki przewidzianej w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Adresatem rozbiórki może być inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, którzy obowiązani są na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji rozbiórkowej. Pojęcie inwestora nie jest tożsame z pojęciem właściciela obiektu. Art. 52 ustawy Prawa budowlanego wymienia w swej treści obydwa te podmioty i nakazuje nakładanie obowiązków w pierwszej kolejności na inwestora, co wyraźnie wskazuje, że prawo własności nie przesądza o statusie inwestora. W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowała się wyraźna linia orzecznicza, zgodnie z którą nałożenie obowiązku rozbiórki na właściciela nieruchomości, który nie był inwestorem, stanowi dla niego nieuzasadnione obciążenie. Dlatego też organ i instancji nałożył obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego – rurociągu na A. L. i J. N.. Od tej decyzji odwołanie złożyli A. L. i J. N. domagając się jej uchylenia. Wskazali, że rurociąg odprowadzający wody opadowe do rowu melioracyjnego został wykonany pod nadzorem i kierownictwem J. K.. Był on wręcz "motorem napędowym" całej inwestycji. Okoliczność ta została również potwierdzona przez świadków występujących w sprawie toczącej się przed sądem rejonowym (sygn. akt [...]). o ustanowienie służebności. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 10 lipca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że przedmiotem niniejszego postępowania jest rurociąg, który zgodnie z ustaleniami poczynionymi podczas czynności kontrolnych w dniu 19 listopada 2013 r. nie jest wykorzystywany do odpływu wód opadowych z dachów budynków usytuowanych na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w K.. Taki rurociąg bez wątpienia mieści się w definicji budowli, nie jest on połączony z budynkiem mieszkalnym na działce nr [...] i [...] w związku z powyższym stanowi linowy obiekt budowlany. A. L. i J. N. w chwili budowy przedmiotowego rurociągu nie legitymowali się posiadaniem pozwolenia na budowę. PINB słusznie odstąpił od procedury legalizacyjnej w przedmiotowej sprawie ze względu na brak zgody właściciela działki o nr ewid. [...] w K., przez którego nieruchomość przechodzi przedmiotowy rurociąg. W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że inwestorem jest osoba, która wykonała samowolę budowlaną. Jak wynika z oświadczeń J. N. i A. L. – J. K. ze względu na swoje wykształcenie sprawował funkcję doradczą przy budowie przedmiotowego rurociągu. Ponadto podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w dniu 27 sierpnia 2013 r. J. N. oświadczył iż inwestorami przedmiotowego rurociągu byli J. N. oraz A. L.. Następnie podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 19 listopada 2013 r. J. N. i A. L. zmienili zdanie, twierdząc że inwestorem przedmiotowych robót był także J. K.. Z kolei w odwołaniu J. N. wskazał, że J. K. nie tylko wyraził zgodę na przeprowadzenie rury odprowadzającej wody opadowe przez swoją nieruchomość, ale doradzał od strony technicznej w sprawie odwodnienia mojej nieruchomości. Natomiast A. L. wskazał w odwołaniu, że J. K. był inicjatorem wykonania rurociągu odprowadzającego wody opadowe i organizował jego wykonanie. Tym samym w świetle powyżej zacytowanych wyroków i stwierdzeń nie można uznać J. K. za inwestora. Ponadto w dniu 19 listopada 2013 r. podczas czynności kontrolnych J. K. powtórzył, iż nie był inwestorem przedmiotowych robót budowlanych polegających na budowie rurociągu. Odnośnie prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla Krakowa [...] w Krakowie Wydział I Cywilny postępowania o ustanowienie służebności (sygn. akt [...]) WINB nadmienił, że postępowanie, o ustanowienie służebności nie wiąże organów nadzoru budowlanego podczas prowadzonego przez nich postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. L. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez błędną i nieprawidłową ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie art. 52 Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie osób będących inwestorami obiektu linowego – rurociągu odprowadzającego wody opadowe z działki nr [...] i [...] przez działkę [...] do rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...]. W uzasadnieniu skarżący podał, że rurociąg odprowadzający wody opadowe do rowu melioracyjnego został wykonany pod ścisłym nadzorem, kierownictwem i zgodnie z radami J. K., który jest inżynierem budowlanym i posiada specjalistyczną wiedzę w zakresie wykonywania robót budowlanych. J. K. zaproponował skarżącemu oraz J. N. wykonanie rury odprowadzającej wody opadowe z nieruchomości przez jego działkę, aż do rowu melioracyjnego. Organizatorem przedmiotowej inwestycji był J. K., bez niego przedmiotowym rurociąg nigdy by nie powstał. Tym samym J. K. był jednym z inwestorów, co zostało potwierdzone w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla Krakowa [...] w Krakowie Wydział I Cywilny sygn. akt [...]. Bez czynnego udziału J. K. nie doszłoby do wykonania rurociągu odprowadzającego wody opadowe z działki nr [...] i [...] przez działkę [...] do rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...]. Odwodnienie nieruchomości skarżącego oraz nieruchomości J. N. leżało w interesie J. K., gdyż gwarantuje mu to ochronę przed zalaniem w przypadku bardzo intensywnych opadów deszczu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej powoływana jako P.p.s.a.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. na treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą nałożono na A. L. i J. N. obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego liniowego – rurociągu odprowadzającego wody opadowe z działki nr [...] i [...] przez działkę nr [...] do rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...] obr. [...]. Przede wszystkim wskazać należy, że Sąd podziela ustalenia organów, iż rurociąg jest obiektem budowlanym liniowym (art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego). Jest oczywistym, że realizacja takiego rurociągu, wymagała pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że inwestorzy nie posiadali wspomnianego pozwolenia na budowę. Stwierdzić należy, że istotą problemu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, do kogo kierować nakaz rozbiórki i czy nie należało wpierw wdrożyć postępowania legalizacyjnego. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Pojęcie inwestora w rozumieniu tego przepisu oznacza w istocie sprawcę samowoli budowlanej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, że w pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki obiektu budowlanego powinien być obciążony inwestor, jednakże pod warunkiem, że posiada on w dacie orzekania uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2007 r. sygn. II OSK 522/06, Lex nr 339391 i z dnia 6 marca 2008 r. sygn. II OSK 158/07, Lex nr 468723). Kryterium wyboru spośród trzech wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Podobny pogląd został wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. II OSK 1073/10. Sposób sformułowania art. 52 Prawa budowlanego nie stoi także na przeszkodzie skierowania decyzji o nakazie rozbiórki (i poprzedzających ją postanowień wydawanych w toku postępowania legalizacyjnego) równocześnie zarówno do inwestora, jak i do zarządcy i właściciela obiektu budowlanego. W przepisie tym wskazując podmioty, które mogą być adresatami wskazanych w nim obowiązków prawodawca posłużył się bowiem łącznikiem "lub" oznaczającym alternatywę łączną (inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego), co oznacza, iż w zależności od stanu faktycznego sprawy dopuszcza nałożenie określonych w nim obowiązków zarówno na jeden ze wskazanych w nim podmiotów (np. wyłącznie na inwestora) jak i na dwa bądź trzy podmioty (np. na właściciela i inwestora). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzję o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego skierował wyłącznie do A. L. i J. N.. Już na etapie odwołania od decyzji organu I instancji pojawiły się wątpliwości co do inwestorów rurociągu. Wspomniany obiekt budowlany liniowy odprowadza wody opadowe z działki nr [...] i [...] przez działkę nr [...] do rowu melioracyjnego usytuowanego na działce nr [...] obr. [...]. Właścicielem działki [...] jest J. N., a właścicielem działki [...] jest A. L.. Według ich oświadczeń budowa rurociągu została wykonana przez działkę nr [...] za zgodą jej właściciela J. K.. Co więcej wyżej wymienieni podnieśli również, że rura odprowadzająca wody opadowe do rowu melioracyjnego została wykonana pod nadzorem i kierownictwem J. K.. Nie ulega wątpliwości, że skoro J. K. jest właścicielem działki nr [...] i rurociąg posadowiony jest również na jego nieruchomości, a obiekt ten został wybudowany samowolnie przez właścicieli działek to J. K. jest właścicielem niniejszego obiektu budowlanego. Tym samym wobec rozbieżności materiału dowodowego, a w szczególności oświadczeń złożonych zarówno przez A. L. jak i J. N. obowiązkiem organów prowadzących niniejsze postępowanie było przeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego. Organy nie ustaliły jednoznacznie czy faktycznie rurociąg został wybudowany za zgodą J. K., bo jeżeli faktycznie tak było to powinien on jako właściciel terenu (niekoniecznie inwestor), który na samowolę budowlaną wyraził zgodę być także objęty decyzją o nakazie rozbiórki. Co więcej organowi zarówno I jak i II instancji umknęło, że to między innymi na działce J. K. ma być dokonywany proces rozbiórki obiektu budowlanego. Jak wyżej wskazano z art. 52 Prawa budowlanego jasno wynika, że decyzję o nakazie rozbiórki można skierować zarówno do inwestora jak i do właściciela działki. Podkreślić wypada, że dokonanie właściwej wykładni prawa materialnego i jego należytego zastosowania jest możliwe jedynie wtedy, gdy stan faktyczny sprawy jest niewadliwie ustalony. Powyższe nakłada na organy administracji obu instancji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 K.p.a.) z zachowaniem wszelkich reguł i zasad określonych w przepisach K.p.a. Przeprowadzenie niepełnego postępowania dowodowego i niedostatecznie wnikliwe ocenienie jego wyników, jak również dokonanie ustaleń faktycznych, co do sprawców (inwestorów bądź właścicieli obiektu budowlanego za zgodą którego dokonano samowoli budowlanej) bez odpowiedniego oparcia się na całokształcie okoliczności sprawy, stanowi naruszenie wyżej przywołanych przepisów postępowania. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, rzutując na określenie kręgu stron postępowania, jak i adresata obowiązków w postępowaniu legalizacyjnym, z nakazem rozbiórki włącznie. Zauważyć bowiem należy, iż organy jako podstawę poczynienia ustaleń co do osób inwestorów przyjęły jedynie protokół kontroli przeprowadzonej w dniu 19 listopada 2013 r. W toku postępowania nie przeprowadzono jakichkolwiek innych dowodów na kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz nie dokonano oceny wszystkich posiadanych dowodów w ich wzajemnym powiązaniu. Oparcie się przez organy w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych jedynie na protokole z kontroli uznać należy za niewystarczające. Sąd na marginesie stwierdza również, że po przeprowadzeniu wnikliwego i dokładnego postępowania dowodowego organy powinny rozważyć czy w sytuacji wyjaśnienia kwestii tego, kto jest inwestorem i właścicielem obiektu budowlanego nie powinno zostać wszczęte w niniejszej sprawie postępowanie legalizacyjne. Obiekt budowlany wybudowany lub będący w trakcie budowy bez wymaganego pozwolenia na budowę może zostać tylko wtedy zalegalizowany, jeżeli spełnione zostaną przesłanki wynikające z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, uznając decyzje organów obydwu instancji za wadliwe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. Rodzaj i rozmiar naruszenia przepisów postępowania, przekładający się na konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i rozstrzygnięcia co do określenia podmiotów, na które powinny być nałożone obowiązki w postępowaniu dotyczącym legalności wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego, przesądził o niezbędności uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.