II GZ 5/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.Spółki z o.o. w P. w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Go 775/15 w sprawie ze skargi M.Spółki z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia 20 sierpnia 2015 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie; 2) przekazać wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. W. do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Go 775/15 odmówił M.Spółce z o.o. w Poznaniu wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Rzepinie z dnia 20 sierpnia 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Rz.utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G.W.z dnia 10 kwietnia 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł. W skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zgodnie z dokumentacją finansową strony (sprawozdanie finansowe za 2014r., sprawozdanie Zarządu M.sp. z o.o. z działalności Spółki za 2014r., bilans zysków i strat za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2015r.), 2014 rok zakończył się stratą w wysokości 435.167,66 zł, co było spowodowane zaciągnięciem przez spółkę istotnych zobowiązań i poczynieniem wysokich nakładów finansowych na działalność gospodarczą. Dodatkowo wszczynane i prowadzone przeciwko Spółce postępowania karnoskarbowe (od kilku do kilkudziesięciu nowych postępowań wszczynanych w każdym kolejnym miesiącu) spowodowały zatrzymanie urządzeń należących do skarżącej i znajdujących się w nich środków pieniężnych. Skutkiem powyższego jest poniesiona w pierwszym półroczu 2015 strata w wysokości 425.526,79 zł. Spółka podniosła, że z końcem sierpnia 2015 r. będzie zmuszona zakończyć swoją działalność gospodarczą w związku z wejściem w życie w dniu 3 września 2015 r. ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych. Prowadzenie działalności na automatach do gier stanowi jedyny segment działalności gospodarczej skarżącej a jej sytuacja finansowa jest niestabilna. Oznacza to, że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara pieniężna może spowodować niewypłacalność spółki. Spółka zaznaczyła, że przy ocenie jej sytuacji majątkowej należy wziąć pod uwagę pozostałe kary finansowe określone w decyzjach administracyjnych wydanych w analogicznych postępowaniach. Znaczna część tych decyzji znajduje się już na etapie odwoławczym lub sądowym (na etapie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego). Sąd pierwszej instancji po dokonaniu analizy wniosku nie stwierdził istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zdaniem Sądu skarżąca nie podała we wniosku żadnych rzeczowych informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze czy posiadany przez nią majątek. Tym samym Sąd nie mógł ocenić, czy uiszczenie kwoty 24.000 zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącej spółki, a tym bardziej czy doprowadzi do jej upadłości. Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą bowiem stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wykazywana przez wnioskodawcę strata bilansowa nie jest równoznaczna z brakiem środków finansowych. Skarżąca nie przedstawiła bowiem zestawienia posiadanych środków pieniężnych oraz majątku trwałego, co pozwoliłoby Sądowi ocenić, czy egzekucja kary nałożonej zaskarżoną decyzją może wyrządzić spółce znaczną szkodę lub spowodować nieodwracalne skutki. M. Spółka z o.o. zażaleniem zaskarżyła powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. W. do ponownego rozpoznania. Spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez bezpodstawną odmowę wstrzymania wykonania decyzji i przyjęcie, że w realiach sprawy wykonanie przedmiotowej decyzji nie spowoduje znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wobec prowadzonych przeciwko spółce licznych postępowań w przedmiocie kar pieniężnych za prowadzenie gier na automatach poza kasynem, których łączna suma, jak podaje spółka, wynosi 2.076.000 zł., zapłata zaskarżonej kary wykraczałaby poza jej możliwości płatnicze. Na dzień 1 grudnia 2015 r. spółka nie dysponuje środkami pieniężnymi niezbędnymi do uiszczenia kwoty 24.000 zł. Spółka podniosła, że łączna wartość aktywów w postaci automatów do gier wynosi 49.476.30 zł. Jednakże urządzenia te są aktualnie w posiadaniu organów celnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza ich wstrzymanie. Użycie przez ustawodawcę w powyższym przepisie pojęć nieostrych takich jak "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" powoduje konieczność konkretyzacji i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej sprawie. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy wywoła nieodwracalną szkodę dla wnioskodawcy. Chodzi więc o sytuację, gdy przywrócenie stanu poprzedniego nie będzie w ogóle możliwe lub związane będzie ze znacznym nakładem sił i środków. W rozpoznawanej sprawie, Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącej wstrzymania wykonania decyzji, gdyż stwierdził brak przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu spółka nie przedłożyła dokumentów, na podstawie których można byłoby stwierdzić, czy natychmiastowa egzekucja kary pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji spowodowałby nieodwracalne skutki finansowe lub znaczną szkodę w jej majątku. Te uchybienia nie pozwoliły Sądowi zastosować wobec spółki tymczasowej ochrony procesowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela oceny oraz wniosków przyjętych przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu. W pierwszej kolejności, zauważyć należy, że spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji opisała aktualną sytuację majątkową i dołączyła dokumenty finansowe uzasadniające jej twierdzenia. Spółka przedłożyła, sprawozdanie finansowe za 2014 r. oraz rachunek zysków i strat za pierwsze półrocze 2015 r. czyli do 1 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2015 r., wskazujące na stan pasywów i aktywów, wartość środków trwałych, posiadanych wierzytelności i zobowiązań. Rachunek zysków i strat obrazuje więc sytuację majątkową spółki w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (6 października 2015 r.). Następnie Sąd pierwszej instancji oceniając wniosek nie wziął pod uwagę podnoszonej przez spółkę informacji, o ilości postępowań w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie gier na automatach poza kasynem gry. Z uzasadnienia wniosku i załączonych kopi decyzji administracyjnych wynika, że przeciwko spółce toczy się 36 postępowań, w tym 5 spraw zakończonych decyzją ostateczną. Suma kar pieniężnych w tych postępowaniach wynosi 648.000,00 zł. Opisane wyżej okoliczności Sąd pierwszej instancji powinien zatem uwzględnić przy ponownej ocenie wniosku spółki o wstrzymanie wykonania decyzji i rozważyć ich wpływ na sytuację finansową spółki w związku z egzekucją kary pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.