II SA/Kr 1032/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia 4 września 2014 r., znak: [...] w oparciu o art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), nakazał inwestorowi- A.W. - rozbiórkę drewnianego obiektu budowlanego o funkcji rekreacyjnej, o powierzchni zabudowy 40,79 m2, na działce nr [...] przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podczas przeprowadzonych w dniu 9 lipca 2014 r. czynności kontrolnych stwierdzono, że na działce nr [...] znajduje się drewniany obiekt o funkcji rekreacyjnej indywidualnej. Obiekt nie jest trwale połączony z gruntem, konstrukcja ustawiona jest na posadzce kamienno-betonowej. Główna bryła obiektu o wymiarach w rzucie 5,0 m x 5,0 m i wysokości w szczycie ok. 4,5m przekryta jest dachem czterospadowym. Ściany i dach drewniane (bale drewniane i deski), pokrycie z desek. Obiekt wyposażony jest w instalację wodną z własnej studni, kanalizacyjną do wybieranego zbiornika i elektryczną. Ściana z otworami od strony działki nr [...] usytuowana jest w odległości 4m od granicy z działką sąsiednią. Do głównej bryły obiektu dobudowana została część drewniana bez fundamentów, w kształcie litery L o wymiarach dłuższych boków 3,45 m x 5,0 m. W dobudowanej części znajdują się dwa pomieszczenia gospodarcze oraz pomieszczenie ustępu o wymiarach 1,35 x 1,77m o średniej wysokości 1,83m. A.W. oświadczyła, że budowa realizowana była etapami. Główną bryłę rozpoczęto w 2005r., zakończono w 2007 r., a część dobudowaną zakończono w 2012 r., przy czym dobudowa o szerokości 1,50m w której znajduje się pomieszczenie ustępu wykonana została w 2008r. A.W. oświadczyła, że na budowę przedmiotowego obiektu nie posiada ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w G. . Działka nr [...] położona jest w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta G. – Plan nr 3, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta G. z dnia 26.10.2006 r. symbolem 1.RP - tereny rolne oraz 1.KUw - tereny komunikacji. Dokonując zaś oceny prawnej organ wskazał, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem, lecz budowlą mieszczącą się w kategorii tymczasowych obiektów budowlanych. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, mogą być wykonywane na podstawie zgłoszenia. Niemniej jednak, z uwagi na fakt, że ww. okres od rozpoczęcia budowy znacznie przekracza 120 dni, zdaniem organu, budowa przedmiotowego obiektu wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestor nie posiada. Ustalono także, iż przesłanki warunkujące możliwość legalizacji nie są spełnione, gdyż realizacja przedmiotowego obiektu budowlanego jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym w terenie, gdzie znajduje się przedmiotowa działka, istnieje możliwość budowy budynków mieszkalnych i gospodarczych w granicach istniejącego siedliska. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza budowy na ww. terenie obiektów o funkcji rekreacyjnej. Ponadto na działce nr [...] oprócz budynku będącego przedmiotem niniejszego postępowania nie ma innych zabudowań. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A.W,. wskazując, iż obiekt nie przekracza 25 m2, stąd nie było konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, a w czasie rozpoczęcia budowy w 2005r., prowadzonej etapami do 2008r. działka nie miała planu miejscowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 24 czerwca 2015r. znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 48 ust. 1 i art. 80 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego., utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Organ odwoławczy podzielając ustalenia i ocenę prawną organu I instancji, podał w uzasadnieniu, iż zgodnie z treścią uchwały Nr [...] Rady Miasta G. z dnia 26 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się w obszarze, na którym dopuszcza się nowe lokalizacje budynków mieszkalnych i gospodarczych w granicach istniejącego siedliska. Zatem lokalizacja obiektu rekreacyjnego jest niezgodna z obowiązującymi w dacie orzekania organu nadzoru budowlanego przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym niemożliwym jest przeprowadzenie dla przedmiotowego obiektu budowlanego postępowania legalizacyjnego i wydanie postanowienia o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Brak zgodności obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym przemawia za orzeczeniem rozbiórki w trybie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na zarzuty odwołania wskazano, iż kwestia budowy obiektu budowlanego w etapach nie ma znaczenia dla stosowania przepisów celem dostosowania obiektu do stanu zgodnego z prawem, bowiem obiekt jako całość został wybudowany pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Ponadto należy nie jest możliwe i zgodne z prawem zgłoszenie wykonania robót budowlanych dla obiektu, który już istnieje. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Zatem dopiero po dokonanym zgłoszeniu i upływie wskazanego w przepisie okresu można wykonywać roboty budowlane. W tym zakresie uzyskana przez inwestora informacja, o której mowa w odwołaniu o wprowadzeniu w błąd przez urzędniczkę starostwa, pozostaje bez wpływu na wydane przez PINB rozstrzygnięcie. Ponadto ustalenia PINB poparte oświadczeniem A.W. złożonym do protokołu kontroli PINB z dnia 9 lipca 2014 r. podpisanego przez inwestorkę (k. [...] ), wskazują, iż przedmiotowy obiekt budowlany był rozbudowywany, aż do 2012 r. Ponadto należy wskazać, iż nawet jeśli pierwotnie inwestorka wybudowała wiatę, to obecny stan obiektu wskazuje, iż mamy do czynienia z obiektem, którego nie można zakwalifikować jako wiata. Jednocześnie podane przez PINB pomiary zostały dokonane podczas kontroli PINB z dnia 9 lipca 2014r. i wskazują one jednoznacznie, iż obiekt posiada powierzchnię zabudowy wskazaną w zaskarżonej decyzji PINB. Obowiązujący mpzp nie dopuszcza lokalizacji przedmiotowego obiektu, zatem organy nadzoru budowlanego, działając zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 6 kpa, zobowiązane są do orzeczenia rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła A.W. , zarzucając naruszenie art. 48 ust. 1 Prawa Budowlanego. Uzasadniając ten zarzut podała, iż zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego działka nr [...] położona jest w części na terenach oznaczonych jako tereny rolne oraz w części jako tereny budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Na terenach o przeznaczeniu rolnym obowiązujący plan dopuszcza budowę nowych budynków mieszkalnych i gospodarczych w granicach istniejącego siedliska. Na terenach o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe dopuszczalna jest budowa nowych obiektów mieszkalnych oraz parterowych budynków gospodarczych i garaży realizowanych jako wolnostojące lub dobudowane do mieszkalnych. Zdaniem skarżącej organy administracji dokonały błędnej oceny obiektu zrealizowanego na działce nr [...] jako obiektu rekreacyjnego. Pierwotnie obiekt ten stanowił zwykłą wiatę, która potem została przebudowana. Głównym przeznaczeniem tego obiektu było i jest składowanie narzędzi oraz sprzętu ogrodniczego służących do pracy na wskazanej działce. Obiektu tego nie można potraktować jako obiektu rekreacyjnego, gdyż nie służy on do pobytu ludzi i czasowego w nim zamieszkiwania. Organy administracji nie zawarły w uzasadnieniu swoich decyzji żadnych wyjaśnień dotyczących uznania w.w obiektu za rekreacyjny, nie wskazano żadnych cech na podstawie których uznano ten obiekt za rekreacyjny. Poza tym organy administracji nie wyjaśniły co rozumieją pod pojęciem obiekt rekreacyjny. Dla skarżącej obiekt ten spełnia funkcję budynku gospodarczego, związanego z pracami ogrodowymi na działce nr [...] . Skarżąca zarzuciła również, że organy administracji nie rozważyły tego, że działka nr [...] była uprzednio zagospodarowana jako siedlisko, co umożliwia wznoszenie na niej budynków mieszkalnych i gospodarczych. Wreszcie organy administracji nie wzięły pod uwagę tego, że działka ta leży w części na terenach o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, na których dopuszczalne jest wznoszenie tak budynków mieszkalnych, jak i gospodarczych. Zdaniem skarżącej organy administracji powinny były poczynić jednoznaczne ustalenia w zakresie postanowień planu zagospodarowania przestrzennego, a nade wszystko w kwestii tej części działki nr [...] , która stanowi tereny rolne, oraz tej części która stanowi tereny mieszkaniowe. Organy administracji nie odniosły się szczegółowo do postanowień planu oraz w zasadzie nie przedstawiły żadnego uzasadnienia, dlaczego sporny obiekt nie może zostać zakwalifikowany do obiektów, które można wybudować na działce nr [...] . Skarżąca podała, że w 2004r. otrzymała decyzję Urzędu Miejskiego w G. z dnia 25.06.2004r. o warunkach zabudowy, zgodnie z którą na działce nr [...] ustalono warunki zabudowy mieszkalnej – budowę 4 domów jednorodzinnych z ogródkami przydomowymi, a działka ta następnie uległa podziałowi na działki nr [...] Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa, a - w myśl art. 135 p.p.s.a. - Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nie uwzględnienia skargi, Sąd ją oddala. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zawarte w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sporna w niniejszej sprawie jest legalność drewnianego obiektu budowlanego o funkcji rekreacyjnej, co wynika z dowodów zawartych w aktach sprawy, w tym fotografii sporządzonych wewnątrz obiektu, o powierzchni zabudowy 40,79 m2, na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Obiekt ten był budowany etapami w latach 2005 - 2012, a na budowę przedmiotowego obiektu inwestor – skarżąca nie posiada ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w G. Nadto z oświadczeń skarżącej składanych w toku postępowania wynika, że podejmowała ona czynności mające na celu dokonanie takiego zgłoszenie nie przed lecz już w toku budowy. Wobec tego zasadnym było uznanie przez skarżony organ, iż obiekt został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, a z uwagi na datę jego budowy, ocenę legalności oraz ewentualną legalizację (doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem) należało prowadzić na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy wskazano, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Biorąc pod uwagę charakter spornego obiektu skarżony organ prawidłowo zakwalifikował go do tego rodzaju obiektów - tymczasowych obiektów budowlanych, gdyż nie jest trwale związany z gruntem (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego). Z uwagi na potwierdzony oświadczeniem inwestora okres od rozpoczęcia budowy przekraczający 120 dni, budowa przedmiotowego obiektu nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i wymagała uzyskania takiej decyzji przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych. Także m.in. ze względu na gabaryty (powietrznię zabudowy) spornego obiektu (ponad 40 m2) nie może zostać on, wbrew podnoszonemu w skardze stanowisku, zaliczony do obiektów lub budynków gospodarczych lub garaży określonych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, gdzie ustawodawca wprowadził granicę 35m2. Zatem nawet jeśli pierwotnie inwestorka planowała wybudować jako wiatę, to obecny stan obiektu wskazuje, iż sporny obiekt nie można zakwalifikować jako wiaty. Wbrew zarzutom skargi skarżony organ również prawidłowo ocenił przesłankę legalizacyjną spornego obiektu w postaci przyjęcia braku zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego planu (art. 48 ust. 2 pkt 1a Prawa budowlanego). W tym zakresie Urząd Miejski w G. Wydział Gospodarki Przestrzennej i Mienia Komunalnego pismem z dnia 31 lipca 2014 r. wskazał, iż działka nr [...] przeznaczona jest pod tereny rolne - symbol planu 1.RP oraz tereny komunikacji - symbol z planu 1.KUw. i budowa obiektu drewnianego o funkcji rekreacyjnej nie jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego planu. Zgodnie zaś z treścią uchwały nr [...] Rady Miasta G. z dnia 26 października 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] , przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się w obszarze 1.RP, na którym dopuszcza się nowe lokalizacje budynków mieszkalnych i gospodarczych w granicach istniejącego siedliska. Z uwagi na okoliczność, iż na spornej działce brak takiego siedliska, brak tym samym do uznania spornego obiektu za zgodnego z miejscowym planem. Podkreślić należy, że pełnomocnik skarżącej przyznał na rozprawie, że działka skarżącej zabudowana jest wyłącznie tym budynkiem, którego dotyczy niniejsze postępowanie. Ze względu zatem na brak spełnienia warunku siedliskowego, wbrew zarzutom nie było podstaw do uwzględnienia argumentu co do tego, że część działki stanowi tereny mieszkaniowe. Zasadne było uznanie przez skarżony organ, iż niemożliwym jest przeprowadzenie dla przedmiotowego obiektu budowlanego postępowania legalizacyjnego i wydanie postanowienia o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. W tym też zakresie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi odnoszące się do wskazania na decyzję z dnia 25.06.2004r. o warunkach zabudowy, zgodnie z którą na działce nr [...] ustalono warunki zabudowy mieszkalnej – budowę 4 domów jednorodzinnych z ogródkami przydomowymi, ponieważ decyzja ta nie dotyczy spornego obiektu. W tym zakresie zatem organy administracji poczyniły jednoznaczne ustalenia w zakresie postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze oddalono skargę.