III SA/Wa 2708/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – N. sp. z o.o. z siedzibą w W. – pismem z dnia 1 września 2015 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2011 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że 19 lutego 2013 r. zawarła kolejną cykliczną umowę z A. z siedzibą w W. - dalej "Umowa", na podstawie której (oraz wcześniejszych umów) Skarżąca zobowiązana jest świadczyć na rzecz Agencji usługę przechowywania rezerwy strategicznej na zasadach określonych w umowie oraz w ustawie z dnia 29 października 2010 r. o rezerwach strategicznych (Dz. U. z 2010 r. nr 229, poz. 1496 ze zm). Dostarczane przez Skarżącą produkty spełniają wymogi określone przepisami ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych. Na podstawie Umowy, Skarżąca zobowiązana jest do cyklicznej wymiany tych produktów, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia bezpieczeństwa Państwowego. Skarżąca podkreśliła, że brak wstrzymania wykonalności decyzji spowoduje uszczuplenie majątku Skarżącej, w ten sposób iż nie będzie ona mogła realizować postanowień Umowy oraz doprowadzi do jej wypowiedzenia i konieczność wypłaty przez Skarżącą znacznego odszkodowania na rzecz Agencji, co może doprowadzić do upadłości Skarżącej. Skarżąca wskazała ponadto, że Agencja realizuje wynikające z ustaw zadania w zakresie gospodarowania rezerwami strategicznymi, jak również tworzy i utrzymuje zapasy agencyjne. Agencja realizuje m.in. zadania polegające na utrzymaniu rezerw strategicznych, w tym ich przechowywanie, dokonywanie wymiany lub zamiany oraz przeprowadzanie konserwacji przechowywanych rezerw strategicznych. W realizacji tych zadań przez Agencję pomaga Skarżącą na podstawie Umowie. Skarżąca wyjaśniła, że wykonanie przez organ decyzji i wszczęcie egzekucji administracyjnej pozbawi Skarżącą finansowych możliwości realizacji Umowy z Agencją, co spowoduje, iż Agencja jako znacząca Państwowa instytucja pozbawiona będzie rezerw materiałowych dostarczanych i wymienianych cyklicznie przez Skarżącą, co w przypadku potrzeby skorzystania przez Agencję z dostarczanych materiałów może spowodować trudne do odwrócenia skutki (powstanie epidemii), a brak realizacji Umowy przez Skarżącą spowoduje po jej stronie znaczną szkodę (w tym konieczność zapłaty kar umownych), gdyż Skarżąca nie będzie mogła się wywiązać z postanowień umownych. W związku z powyższym w ocenie Skarżącej zasadne jest wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się do stwierdzenia, że egzekucja kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki w postaci upadłości Skarżącej oraz znaczną szkodę, w postaci konieczności zapłaty kar umownych, wynikającą z braku realizacji Umowy przez Skarżącą. Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych konkretnych okoliczności, które w istocie wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnoszone przez nią twierdzenia, iż brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi w konsekwencji do upadłości Skarżącej, powinno zostać poparte dokumentami, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie pozytywnej dla Skarżącej oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednakże Skarżąca nie zestawiła nawet wielkości posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Nie przedstawiła także żadnych dokumentów, czy choćby oświadczeń co do wysokości obecnych przychodów. Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącej o grożącym jej niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd nie podzielił także, wynikającego pośrednio z argumentacji Skarżącej stanowiska, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować jej upadłością. W ocenie Sądu takiej okoliczności Spółka bowiem nie uprawdopodobniła. W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać jej udzielona. Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.