II GSK 289/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Agata Zdunek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 543/15 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. P. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 543/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w 2013 r. skarżący ubiegał się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2.9 – uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 95,63 ha, obejmującej działki: A, B, C, D, DD, E, EE, F, G, H, I, J. Na działkach tych zadeklarowano uprawę jabłoni domowej. W dniach od [...] do [...] sierpnia 2013 r. w gospodarstwie strony przeprowadzona została kontrola na miejscu. Na jej podstawie stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. wynosi 87,64 ha. Nadto stwierdzono, że nie wszystkie uprawiane drzewa spełniają wymogi określone w § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262 ze zm.; dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., przyznał skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości na rok 2013 w kwocie 47.940,20 zł i odmówił uznania wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności w gospodarstwie strony. W wyniku rozpoznania odwołania od ww. decyzji organ II instancji, decyzją z dnia [...] września 2014 r., uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., przyznał stronie płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości w kwocie 47.940,20 zł i uznał działanie siły wyższej na działkach rolnych: A, B, EE, F i G. Zaskarżoną decyzją Dyrektor [...] OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, uwzględniając zebrane dane z kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej, wskazał, że łączna powierzchnia kwalifikująca się do płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. w ramach wariantu 2.9 wyniosła 87,64 ha w stosunku do powierzchni deklarowanej - 95,63 ha. W związku z powyższym, na podstawie art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE Nr L 25 z dnia 28 stycznia 2011 r.; s. 8) początkową kwotę płatności pomniejszono o podwójną różnicę, którą stwierdzono. Ponadto kontrola na miejscu wykazała brak wymaganej obsady drzew na hektar oraz fakt, że materiał szkółkarski nie spełnia określonych wymagań co do wysokości i grubości elitarnego, kwalifikowanego materiału szkółkarskiego. Organ podniósł, że zgodnie z zał. nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego minimalna obsada drzew jabłoni domowej wynosi 125 sztuk na hektar. Dopuszczalna tolerancja wynosi 5 %. Uznał też, że w sprawie nie zostały spełnione warunki określone w treści § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz art. 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 lutego 2007 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących wytwarzania i jakości materiału siewnego (Dz. U. Nr 29, poz.189). W związku z powyższym z płatności wykluczono działki rolne: A, B, EE, F i G o łącznej powierzchni 40,53 ha (nieprawidłowość skutkowała zastosowaniem 100% sankcji do powierzchni działek rolnych, na których ją stwierdzono). Zdaniem organu w sprawie wystąpiła siła wyższa, o której mowa w § 45 pkt 7a rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 2013 r. Organ podkreślił, że przypadki siły wyższej dotyczą jedynie sytuacji, zwolnienia beneficjenta od zwrotu otrzymanej pomocy, natomiast w sprawie beneficjent nie został obciążony zwrotem pomocy. Skargę na powyższą decyzję do WSA w Olsztynie wniósł J. P. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że podczas kontroli na miejscu inspektorzy stwierdzili, że część drzew na wskazanych działkach rolnych nie spełnia opisanych wymogów jakościowych co do wysokości i średnicy pnia, a ponadto wskazano na znajdujące się na ww. działkach puste miejsca świadczące o wypadach drzew. Powyższe ustalenia skarżący kwestionował w sposób bardzo ogólny, powołując się na ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Koło Łowieckie oraz jednostkę certyfikującą. Nadto wskazywał na przyczyny zaistniałego stanu drzew. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdził, że z pisma Koła Łowieckiego "[...]" z dnia [...] sierpnia 2013 r. wynika jedynie, że na plantacji m. in. skarżącego około 90% drzewek poniżej 80 cm wysokości zostało uszkodzone przez zwierzynę łowną, a w ocenie Koła drzewka poniżej 80 cm wysokości stanowią około 25% całości plantacji wymienionych właścicieli. Tym samym Koło Łowieckie, po pierwsze - odniosło się do plantacji należącej do dwóch producentów rolnych, bez ich rozróżnienia, a po drugie - nie wskazało żadnych konkretnych ilości drzew spełniających określone wymagania jakościowe, bądź drzew, które nie kwalifikują się do uznania ich za spełniające te wymogi. W ocenie WSA wskazane ogólne dane procentowe nie są weryfikowalne. Z kolei jednostka certyfikująca, w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r., wskazała, że przedmiotem przeprowadzonej przez nią kontroli jest sposób gospodarowania pod kątem zgodności z wymogami produkcji ekologicznej, a obowiązujące ją przepisy nie określają norm i obowiązków dotyczących sposobu pomiaru działek zgłoszonych do certyfikacji. Dokonywanie pomiarów działek rolnych na cele kontroli realizowania płatności rolnośrodowiskowych jest wyłącznym uprawnieniem agencji płatniczej. W konsekwencji Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że wyniki kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej dotyczące zarówno stwierdzenia mniejszej powierzchni, jak i braku obsady minimalnej drzew jabłoni na poszczególnych działkach rolnych są odmienne od wyników kontroli Koła Łowieckiego i jednostki certyfikującej. Dalej, WSA zaznaczył, że zasady i tryb przyznawania płatności rolnośrodowiskowej reguluje ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 173; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich). W myśl art. 21 ust. 1 ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 21 ust. 2). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ww. ustawy). Konsekwencją powyższego jest konieczność wzmożenia aktywności stron, bowiem postępowanie w sprawach przyznania pomocy finansowej zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Wobec brzmienia powołanych przepisów zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 kpa., w których ustanowiono i rozwinięto zasadę prawny obiektywnej, Sąd I instancji uznał za niezasadne. Organy dopuściły bowiem jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w tym dokumenty urzędowe. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego dokonały oceny okoliczności faktycznych. Subiektywne przekonanie skarżącego o nieprawidłowej ocenie materiału dowodowego nie może natomiast być podstawą stwierdzenia naruszenia ww. przepisów. Z akt WSA wywnioskował, że łączną powierzchnię kwalifikującą się do wnioskowanej płatności organy ustaliły na podstawie map, z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów) według tzw. systemu LPIS, stosownie do treści art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 Nr 73/2009 (Dz. Urz. UE Nr L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r.; s. 16; dalej: rozporządzenie nr 73/2009). Wykorzystywanym w ramach tego systemu narzędziem pomiarowym jest ortofotomapa. Dokonana przez organy identyfikacja działek rolnych na podstawie ortofotomap, dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, nie budziła zastrzeżeń Sądu I instancji. Skutkiem prawidłowych ustaleń organu odnośnie deklarowanych powierzchni we wniosku o przyznanie płatności, było zaś stwierdzenie ich zawyżenia o 7,99 ha. Za niezasadny WSA uznał zarzut dotyczący nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań inspektorów terenowych: T. A. i L. K. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów stwierdzając, że w raporcie z kontroli wskazano zastosowane metody pomiaru poszczególnych działek w gospodarstwie strony. Sporządzony raport zawiera utrwalone na piśmie ustalenia dokonane w gospodarstwie strony. W konsekwencji powyższego, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, że wobec sporządzenia opisanego raportu z kontroli, który stanowi dokument urzędowy, brak jest podstaw do przeprowadzenia innych dowodów na okoliczności w nim wykazane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. P. Wnioski skargi kasacyjnej obejmowały: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że: a) działki rolne J. P. zgłoszone do płatności rolnośrodowiskowej nie mają powierzchni płaskiej, a silnie pofałdowaną, co w istotnie zwiększa ich powierzchnię; b) podczas jazdy samochodem po terenie kontrolowanym, bez wysiadania i podchodzenia do poszczególnych drzew, urzędnik jest w stanie precyzyjnie określić, czy wysokość sadzonki wynosi co najmniej 80 cm i czy spełnia pozostałe kryteria kwalifikowalności materiału szkółkarskiego; c) organ ustalił ilości drzew dla poszczególnych działek rolnych wyszczególnionych przez J. P. we wniosku o płatność rolnośrodowiskową, gdzie w rzeczywistości ilości drzew zostały określone dla kompleksów działek C i D, F i G oraz kompleksu czterech działek E, DD, J, H, bez podania która poszczególna działka spełnia wymóg obsady; d) organ nie podał, czy wymogu minimalnej obsady nie spełnia działka F, czy H bądź obie działki, jednocześnie sankcjonując kodem E-7 dwie wymienione działki, (niespełnienie wymogu minimalnej obsady) przy czym działka F ma powierzchnię 18,34 ha, a działka G- 0,82 ha; e) organ prawidłowo udokumentował czynności kontrolne w postaci protokołu, podczas gdy z akt sprawy wynika, że prace nad protokołem rozpoczęto po zakończeniu kontroli, a w aktach brak jest jakichkolwiek dokumentów z weryfikacji obsady, stanowiących ewentualny inny sposób dokumentowania czynności w rozumieniu art. 67 § 1 kpa i źródło danych przepisanych do raportu z czynności kontrolnych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania - z powodów wymienionych w § 2 tego przepisu - która to nieważność w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które zostały sformułowane i uzasadnione zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 ppsa. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo określać, do jakiego - zdaniem skarżącego kasacyjnie - naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia z dnia 18 marca 2011 r. I GSK 142/10 i powołane tam orzecznictwo). Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do postawionego Sądowi I instancji zarzutu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, przez błędną ich wykładnię, polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności - na wstępie nie można nie zauważyć wadliwości skonstruowania podstaw kasacyjnych, co zasadniczo utrudnia merytoryczną ich ocenę. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści określonej normy prawnej, nie polega zatem na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego w konkretnej sprawie. Treść zarzutu pozwala jednak uznać, że w istocie zmierza on nie do kwestionowania prawidłowości interpretacji powołanych przepisów ppsa i kpa, lecz do podważenia ustaleń faktycznych sprawy, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Odnosząc się do poszczególnych przepisów, objętych omawianą podstawą kasacyjną trzeba też wskazać, że stosownie do treści art. 174 pkt 2 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega zatem kwestii, że Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok żadną miarą przepisu tego nie mógł naruszyć. Co do zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 kpa należy przypomnieć, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji jednoznacznie wskazał, że "w myśl art. 21 ust. 1 ustawy /o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich/, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (art. 21 ust. 2). Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ww. ustawy). Konsekwencją powyższego jest konieczność wzmożenia aktywności stron, bowiem postępowanie w sprawach przyznania pomocy finansowej zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona". WSA prezentował stanowisko, że wobec brzmienia powołanych przepisów zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 kpa., w których ustanowiono i rozwinięto zasadę prawny obiektywnej, są niezasadne. Pogląd ten jest w pełni trafny i znajduje jednoznaczne poparcie w treści przytoczonych regulacji. Powielanie wadliwego zarzutu skargi (co do naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa – niemających zastosowania w sprawie) w podstawach skargi kasacyjnej – bez choćby twierdzenia, że pogląd Sądu I instancji w tym przedmiocie jest nietrafny i bez uzasadnienia z jakich względów w wywodem WSA strona wnosząca skargę kasacyjna się nie zgadza - jest niezrozumiałe i tym samym nie może być skuteczne. Nie można zatem skutecznie podważać ustaleń stanu faktycznego sprawy zarzutem naruszenia przepisów kpa, stosowanie których - wskutek modyfikacji wprowadzonej przez ustawodawcę w art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich – jest wyłączone. Usprawiedliwienia nie znajduje też oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 80 i 107 § 3 kpa. Pierwszy z powołanych przepisów kpa – stanowiąc, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona – niewątpliwie wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, istota której sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza wpradzie, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie jednakże, zarzut naruszenia art. 80 kpa został powiązany z pominięciem określonych okoliczności i nie wykazuje przekroczenia granic prawem przewidzianej swobody przy ocenie dowodów. Stanowisko strony sprowadza się do polemiki z poczynionymi ustaleniami. Tymczasem uzasadnienie kontrolowanej decyzji wskazuje, że organ poddał analizie całokształt materiału dowodowego w sprawie. W konsekwencji Sąd I instancji nie miał podstaw, by organowi zarzucić uchybienie wymogom uzasadnienia. Fakt, że strona nie czuje się przekonana co do racji organu nie znaczy, że uzasadnienie to nie zawiera elementów przewidzianych art. 107 § 3 kpa. Wyłącznie negowanie przyjętych faktów i zgłaszanie ogólnych zastrzeżeń co do przeprowadzonych dowodów nie spełnia wymogu wykazania, że ewentualne uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w świetle przytoczonego na wstępie art. 174 pkt 2 ppsa tylko tego typu zarzut naruszenia przepisów postępowania może być zarzutem skutecznym. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie może być uznawany za usprawiedliwiony. Wobec powyższego - działając na podstawie art. 184 ppsa - orzeczono jak w pkt. 1. sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.