II SA/Wa 1953/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Adam Lipiński (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odprawy mieszkaniowej: oddala skargę. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 58a w zw. z art. 47 ust. 2 i art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] lipca 2013 r., orzekającą o wypłacie Z. M. odprawy mieszkaniowej w wysokości 93 906,86 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał co następuje: Z. M. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...], na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] grudnia 1993 r. Z. M. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w 1997 r. W dniu [...] sierpnia 2012 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej o wypłatę odprawy mieszkaniowej w trybie art. 58a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej i decyzją z dnia [...] października 2012 r. umorzył jako bezprzedmiotowe. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, rozpatrując niniejszą sprawę na skutek odwołania Z. M., decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał powyższe rozstrzygniecie w mocy. Z. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 106/13 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2012 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż należy zbadać, czy postępowanie w sprawie żądania wypłaty odprawy mieszkaniowej jest rzeczywiście bezprzedmiotowe w realiach faktycznych i prawnych sprawy. W ocenie Sądu należy rozgraniczyć dwie kwestie: wypłaty świadczenia i posiadania uprawnienia do świadczenia. Wypłata świadczenia jest bowiem możliwa jedynie w sytuacji, gdy danej osobie przysługuje uprawnienie do tej odprawy. Dalej Sąd wskazał, iż aby ustalić, czy stronie przysługuje prawo do spornego świadczenia, organ powinien przede wszystkim ustalić, w oparciu o jakie przepisy będzie badał materię istnienia tego uprawnienia, z uwzględnieniem w jakiej dacie zostało wszczęte niniejsze postępowanie administracyjne. Data ta ma bowiem decydujący wpływ na dobór odpowiednich przepisów prawa materialnego, regulujących materię objętą wnioskiem. Sąd wskazał, iż datą wszczęcia przedmiotowego postępowania jest data złożenia przez stronę wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej, tj. dzień [...] sierpnia 2012 r. i dlatego żądanie powinno być rozpatrywane według stanu prawnego istniejącego na tę chwilę. Wbrew stanowisku organu, za stosowaniem wcześniejszych regulacji prawnych nie przemawiają przepisy ustawy z 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143). Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 ww. aktu prawnego, do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostatecznymi decyzjami administracyjnymi lub zawarciem umowy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Regułą jest rozstrzyganie spraw w oparciu o prawo obowiązujące w chwili orzekania. Z odstępstwa od tej generalnej zasady można skorzystać tylko wtedy, gdy dawne przepisy były dla strony względniejsze. W realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać, że zachodzą przesłanki uprawniające, a wręcz zmuszające organ do stosowania dawnych regulacji. Unormowania ustawowe obowiązujące przed zmianą ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, dokonaną ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. oraz po tej zmianie, a dotyczące materii odpraw mieszkaniowych, należy traktować jako podobne w skutkach, jeżeli chodzi o korzyści dla strony. Ustawa w nowym brzmieniu nie może więc być skutecznie traktowana, jako niosąca negatywne skutki dla strony, w porównaniu z regulacjami wcześniej obowiązującymi. Brak jest podstaw ku temu, aby rozstrzygać zasadność wniosku strony w oparciu o przepisy nieaktualne już w dniu orzekania. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. orzekł o wypłacie Z. M. odprawy mieszkaniowej w wysokości 93 906,86 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji między innymi wyjaśnił, że odprawa mieszkaniowa wynosi 3% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową i nie może być niższa niż 45% oraz wyższa niż 80% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Żołnierzowi zawodowemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, przysługuje odprawa obliczona z uwzględnieniem okresu służby, liczonego w pełnych latach, z tym, że rozpoczęty rok przyjmuje się jako rok pełny. Wartość przysługującego lokalu mieszkalnego jest iloczynem maksymalnej powierzchni użytkowej podstawowej, przypadającej na jedną normę, ilości norm należnych żołnierzowi w dniu wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej, wskaźnika 1,66, wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w poprzednim kwartale, określanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (zwanym dalej wskaźnikiem ceny 1 m2). Organ jako podstawę obliczenia odprawy mieszkaniowej przyjął: posiadane na dzień wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej uprawnienia do następujących tytułów: a) stan rodzinny łącznie z wnioskodawcą - 2 osoby x 12 m2=24 m2 b) dodatkowa norma w rozumieniu art. 26 ust. 1 i 3 - 1 x 12 m2= 12 m2 wskaźnik 1,66; wskaźnik ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale 2006 r., określony w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 14 lutego 2007 r. w wysokości 2,619 zł; wysługę 20 lat, od której uzależniona jest wysokość wysługi za długoletnią służbę wojskową. Z. M. wniósł odwołanie, w którym zakwestionował zastosowany przez organ wskaźnik ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale 2006 r., określany w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i wynoszący 2,619 zł. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu odwołania, podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji. Prywatyzacja lokali znajdujących się na [...] w [...], w tym również lokalu [...] (zajmowanego przez zainteresowanego), została wstrzymana z dniem [...] października 2005 r. na podstawie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Zatem na dzień [...] stycznia 2007 r. lokal mieszkalny nie podlegał prywatyzacji. Z. M. wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej złożył [...] sierpnia 2012 r., wnosząc o wypłacenie jej w trybie art. 58a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Organ I instancji w dniu [...] lipca 2013 r. wydał decyzję o wypłacie świadczenia, uwzględniając wskaźnik powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale 2006 r., a więc istniejący w kwartale poprzedzającym w stosunku do daty nabycia przez Z. M. uprawnień do odprawy mieszkaniowej, tj. z dniem [...] stycznia 2007r. W tym miejscu należy wskazać, iż w przypadku, o którym mowa w art. 58 a ust. 1, przepisy art. 41 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 4 pkt 1, ust. 6-8, art. 42 ust. 1 i 3, art. 45 oraz art. 47 stosuje się, a także przepisy art. 23 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zatem, zgodnie z art. 47 ww. ustawy, odprawa mieszkaniowa wynosi 3% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową i nie może być niższa niż 45% oraz wyższa niż 80% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Żołnierzowi zawodowemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, przysługuje odprawa obliczona z uwzględnieniem okresu służby, liczonego w pełnych latach, z tym że rozpoczęty rok przyjmuje się jako rok pełny. Wartość przysługującego lokalu mieszkalnego jest iloczynem kilku czynników, tj. maksymalnej powierzchni użytkowej podstawowej, przypadającej na jedną normę, o której mowa w art. 26 ust. 1, liczby norm należnych żołnierzowi w dniu wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej, wskaźnika 1,66, wskaźnika ceny 1 m powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w poprzednim kwartale, określanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Dodać należy, iż w dacie zwolnienia Z. M. z zawodowej służby wojskowej nie było dodatku za długoletnią służbę wojskową, który został wprowadzony dopiero ustawą z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W związku z czym, wysługę lat Z. M., wskazaną w zaświadczeniu Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., zbadano pod kątem ww. aktów prawnych. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż zaliczone Z.M. lata wysługi spełniają kryteria wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową. Przepis art. 58a ww. ustawy jednoznacznie wskazuje, iż dzień 1 stycznia 2007r. jest dniem nabycia uprawnienia do odprawy mieszkaniowej w sytuacji spełnienia wymogów wskazanych w tym przepisie. Dla potrzeb oceny uprawnień do odprawy mieszkaniowej należy wskazać, iż przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP dotyczą żołnierzy, którzy nabywają to prawo, co do zasady, z dniem zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Wobec tego, jeżeli należy te przepisy stosować odpowiednio do art. 58a to należy znaleźć punkt odniesienia do momentu nabycia uprawnień do odprawy mieszkaniowej - czyli dla żołnierzy tym dniem będzie dzień zwolnienia ze służby wojskowej, a dla osób z art. 58a wskazana w nim data, tj. 1 stycznia 2007 r. A zatem, stosując obecne przepisy, organy przyjęły jako miarodajną dla wskaźnika ceny 1 m powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania, określanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, datę 1 stycznia 2007 r. Z. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, tj. art. 58a w związku z art. 47 ust. l ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, przez jego błędną wykładnię, która miała wpływ na wynik sprawy i wyliczenie należności w wysokości niższej niż przysługująca. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ I instancji błędnie przyjął, iż do naliczenia odprawy należy wziąć pod uwagę wskaźnik 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, określonego w komunikacie Głównego Urzędu Statystycznego z kwartału poprzedzającego nabycie uprawnień do odprawy, tj. IV kwartału 2006 roku, przyjmując, że nabycie prawa do odprawy mieszkaniowej z dniem 1 stycznia 2007 r. jest równoznaczne z naliczeniem jej wysokości z zastosowaniem wskaźnika 1 m2 z tego okresu. W jego ocenie przepis art. 58a został wprowadzony do ustawy w drodze noweli z dnia 21 stycznia 2005 r. z mocą obowiązującą od dnia 11 marca 2005 r. Data 1 stycznia 2007 roku, wskazana przez ustawodawcę, mówi jedynie, że jeżeli przeszkody do sprzedaży lokalu nie zostaną usunięte do dnia 1 stycznia 2007 r., to osoba uprawniona do wykupu lokalu otrzymuje z tym dniem uprawnienia do odprawy mieszkaniowej. Ponieważ ustawodawca, nowelizując ustawę o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z dniem 1 lipca 2010 r. w części odprawy mieszkaniowej, nie zmienił brzmienia art. 58a ust. 2, to organ powinien odprawę z art. 58a naliczać z odpowiednim stosowaniem tych przepisów wymienionych w art. 58a ust. 2, a nie wprost. Zmienił się bowiem charakter odprawy mieszkaniowej w zmienionym całkowicie systemie mieszkalnictwa wojskowego. Dzisiejsza odprawa mieszkaniowa ma charakter obligatoryjny, gdy spełnione są przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt. l. Żołnierz zamieszkały w kwaterze, zwalniany ze służby wojskowej, ma obowiązek zwolnić kwaterę i w zamian za to otrzymuje odprawę. Sytuacja skarżącego jest inna, chce otrzymać rekompensatę za brak możliwości wykupu i dopiero wtedy zwolnić lokal. Jego nie dotyczy pouczenie o obowiązku zdania lokalu, jeżeli zrezygnuje z odprawy naliczonej jemu w niesatysfakcjonującej wysokości, zwłaszcza, że art. 47 w brzmieniu do 30 czerwca 2010 r. nie zawierał przepisu ust. 6 o brzmieniu obecnym. Nadto, w ocenie skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku o sygnaturze akt II SA/Wa 106/13 z dnia 8 marca 2013 r. nakazał organowi stosować przepisy aktualnie obowiązujące. W art. 47 ust. 1 pkt 3, zawierającym zasady naliczania odprawy, nie ma słowa o tym, że wskaźnik ceny 1 m2 powierzchni powinien być brany z poprzedniego kwartału poprzedzającego nabycie uprawnień do odprawy mieszkaniowej. Powinien to być wskaźnik z kwartału poprzedzającego złożenie przez skarżącego wniosku o wypłatę odprawy (29 sierpień 2012 r.), tj. II kwartału 2012 r., wynoszący 4.103 zł za 1 m2 przysługującej powierzchni, a nie 2.619 zł jak w decyzji. Zaznaczył, iż gdyby mógł wykupić zajmowany lokal mieszkalny na obecnie obowiązujących zasadach, wysokość bonifikaty wyniosłaby ok. 172.530 zł. Przyjmując do wyliczenia min. cenę transakcyjną 1 m2 pow. użytkowej lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym w [...] na przełomie 2012 i 2013 roku - w wysokości 4.500 zł, a przed dniem 1 stycznia 2013 r., tj. przed zmianą przepisów w tym zakresie, jeszcze więcej. Natomiast wysokość odprawy z zastosowaniem powyższego wskaźnika wyniesie 147.117 zł. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Natomiast w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 13 § 2 wyżej wskazanej ustawy, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga jest chybiona. Organy obu instancji w sposób prawidłowy wykonały wytyczne, zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 106/13. Postępowanie administracyjne wykazało, iż Z. M. nabył uprawnienie do żądania odprawy przewidzianej w art. 58a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zasada ta została potwierdzona w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Powyższa kwestia nie jest zresztą sporna w niniejszej sprawie. Oba organy w sposób prawidłowy i zgodnie ze wskazaniami, zawartymi w powyższym wyroku, do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zastosowały aktualnie obowiązujące przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Kwestia sporna to zagadnienie czy do obliczenia przedmiotowej odprawy, zgodnie z zasadami wyliczeniowymi opisanymi w art. 47 ustawy, należy stosować wskaźnik ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale 2006 r., określony w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego – czyli obowiązujący na dzień 1 stycznia 2007 r., czy wskaźnik ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania, określony w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, obowiązujący na datę złożenia przedmiotowego wniosku, ewentualnie na datę wydania przedmiotowej decyzji. Przepis art. 58a w związku z art. 47 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie jest w tej materii jednoznaczny. Zatem odpowiedzi na to pytanie należy poszukiwać w wykładni prawa. Na wstępie należy wyjaśnić czym jest odprawa określona w przepisie art. 58a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, czy świadczenie to ma charakter odszkodowania za niemożność wykupu zajmowanego lokalu, czy zatem odprawa powinna stanowić wartość ekwiwalentną w stosunku do cen podobnych lokali w danym mieście, czy też jest to inne świadczenie, właściwe specyfice przedmiotowej ustawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedmiotowe świadczenie dalekie jest od jakiejkolwiek formy odszkodowania – jest to inne świadczenie, właściwe specyfice ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Za powyższą koncepcją dobitnie przemawia okoliczność, iż otrzymując przedmiotową odprawę żołnierz (były żołnierz) nie traci uprawnienia do zajmowania przydzielonego mu lokalu i ma prawo zamieszkiwać w nim nadal. Również odniesienie w przepisie art. 47 ustawy do ogólnopolskiego wskaźnika, jakim jest cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania, określona w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, a nie np. średnia cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego w danym mieście (wg. cen rynkowych), wskazuje na dążenie do ujednolicenia wartości odprawy, a ściślej oderwania jej od różnic cen lokali w różnych miastach Polski. W zasadzie, zgodnie z treścią art. 47 ust. 1 ustawy, różnice w odprawie mogą wynikać jedynie z powierzchni lokali oraz właściwych i specyficznych dla danego żołnierza przeliczników (normatywy pkt 1 – 3 powyższego ustępu). Wyjaśnienie powyższej kwestii jednakże nie rozwiązuje wprost dylematu, czy do obliczenia przedmiotowej odprawy, zgodnie z zasadami wyliczeniowymi opisanymi w art. 47 ustawy, należy stosować wskaźnik ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale 2006r., określony w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego – czyli obowiązujący na dzień 1 stycznia 2007 r., czy, jak tego domaga się skarżący, wskaźnik ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania, określony w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, obowiązujący na datę złożenia przedmiotowego wniosku, ewentualnie na datę wydania przedmiotowej decyzji. Rozwiązując powyższy dylemat, organ uznał, iż miarodajnym jest tu przyjęcie wskaźnika ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale 2006 r., określonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zatem wskaźnik ten jest jeden, niezależnie czy odprawa zostanie przyznania w 2007 r., czy w latach późniejszych. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie podziela ten pogląd. Powyższa argumentacja opiera się na założeniu, iż przepis art. 58a ww. ustawy jednoznacznie wskazuje, iż dzień 1 stycznia 2007 r. jest dniem nabycia uprawnienia do odprawy mieszkaniowej, w sytuacji spełnienia wymogów wskazanych w tym przepisie. Dla potrzeb oceny uprawnień do odprawy mieszkaniowej należy wskazać, iż przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP dotyczą żołnierzy, którzy nabywają to prawo, co do zasady, z dniem zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Wobec tego, jeżeli należy te przepisy stosować odpowiednio do art. 58a, to należy znaleźć punkt odniesienia do momentu nabycia uprawnień do odprawy mieszkaniowej - czyli dla żołnierzy tym dniem będzie dzień zwolnienia ze służby wojskowej, a dla osób z art. 58a wskazana w nim data, tj. 1 stycznia 2007 r. A zatem, stosując obecne przepisy, organ przyjął jako miarodajny wskaźnik ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale 2006 r., określony w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na datę 1 stycznia 2007 r. Argumentacji tej nie sposób odmówić zasadności. Wskazać tu należy, iż przepis art. 58a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP był poprzedzony kilkuletnim vacatio legis, a zatem zainteresowany mógł już w 2007 r. żądać przyznania mu odprawy. Nie ma zatem powodu, aby odprawa ta była zwiększana o stosowny odsetek inflacji tylko z przyczyn złożenia wniosku o wypłacenie odprawy w późniejszych latach. Odprawa ta nie ma przecież charakteru odszkodowania, a jest przyznawana jedynie z tytułu niemożności wykupienia danego lokalu do 2007 roku. Nie bez znaczenia będzie tu przyrównanie sytuacji żołnierzy czynnych z analogiczną sytuacją osób uprawnionych do odprawy z art. 58 ustawy, na co trafnie wskazuje organ w argumentacji swojego poglądu. Argumentacja zawarta w skardze bazuje w znacznej mierze na czynniku ekwiwalentności świadczenia – przedmiotowej odprawy, w stosunku do cen rynkowych. Skarżący odnosi się tu nie tylko do wskazanego w art. 47 ustawy wskaźnika ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale danego roku, określonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ale wprost do średnich cen rynkowych mieszkań w [...] w czasie wydawania przedmiotowej decyzji. Argumentacja ta jest chybiona. Zgodnie z treścią art. 58a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wymagalność przedmiotowego świadczenia powstaje z dniem 1 stycznia 2007 r. i jego wypłata zależy jedynie od wyrażenia w tym przedmiocie woli otrzymania odprawy przez uprawnionego. Żądanie to może być wyrażone w każdym czasie po dniu 1 stycznia 2007 r., a zatem i w latach następnych (oczywiście pod warunkiem istnienia w obrocie prawnym przedmiotowego przepisu). Zauważyć tu jednak należy, iż inicjatywa uruchomienia świadczenia leży jedynie po stronie uprawnionego. Organ nie może samoistnie (bez wniosku uprawnionego) przyznać odprawę w celu zwolnienia się do dalszego prowadzenia procedury wykupu – można przecież założyć, iż niemożność dokonania wykupu do końca 2006 r. nie znaczy, iż tak możliwość nie pojawi się w latach późniejszych, np. w związku z wyjaśnieniem praw własności nieruchomości. Zatem takie jednostronne określenie uprawnień do kreowania przedmiotowej odprawy i zakreślenie początkowej daty jej wymagalności, wyznacza także kryterium ceny 1m2 powierzchni użytkowej danego lokalu, wyliczonej zawsze w oparciu o wskaźnik ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale 2006 roku, określony w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego – a zatem wskaźnik obowiązujący na dzień 1 stycznia 2007 r. Również nie można, jak czyni to skarżący, z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 106/13 upatrywać zasady stosowania wskaźnika ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w IV kwartale bieżącego roku, określonego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, według stanu aktualnego z daty orzekania (względnie z daty złożenia wniosku). W wyroku tym, określając przepisy które należy stosować w niniejszej sprawie, Sąd odnosił się jedynie do rozumienia przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, obowiązujących w dacie orzekania, w związku z treścią art. 18 ustawy zmieniającej z dnia 22 stycznia 2010 r. ustawę o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a nie, jak to zagadnienie wcześniej interpretował organ, wadliwie rozumiejąc treść powyższego art. 18. Zatem Sąd ten w żaden sposób nie wskazywał z jakiej daty należy stosować wspomniany komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Ta kwestia nadto nie była w ogóle przedmiotem rozważań Tego Sądu. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za chybioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji została podjęta z naruszeniem prawa, skutkującym jej uchylenie albo stwierdzenie nieważności i dlatego z wyżej wskazanych względów, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.