II SA/Wa 1874/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej – oddala skargę – Z. K. od 1999 r. zajmuje lokal mieszkalny w L. będący w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, a z dniem [...] stycznia 1998 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2011 r., skarżący zwrócił się o wypłatę odprawy mieszkaniowej do którego załączył oświadczenie, o którym mowa w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. dotyczące zrzeczenia się prawa do ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery na rzecz prawa do odprawy mieszkaniowej. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] poinformował wymienionego, że z uwagi na datę zakończenia służby wojskowej w dniu [...] stycznia 1998 r., nie mogą zostać zastosowane przepisy dotyczące odprawy mieszkaniowej, bowiem wnioskowane świadczenie może zostać zrealizowane żołnierzom odchodzącym do rezerwy po [...] lipca 2004 r. Poinformowano go również, że w niniejszej sprawie nie można zastosować przepisu art. 17 ustawy dopuszczającego wypłacenie odprawy mieszkaniowej również na rzecz osób, których wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery nie został zakończony zawarciem umowy do dnia [...] czerwca 2004 r. Ustalono bowiem, że skarżący nie występował z wnioskiem o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w czasie, kiedy dopuszczały to przepisy, a zatem aktualnie nie może zrezygnować z niego na rzecz wypłaty odprawy mieszkaniowej. W dniu [...] maja 2013 r. do organu wpłynęło kolejne wystąpienie skarżącego Z. K. dotyczące wypłaty odprawy mieszkaniowej, do którego załączono kserokopię wniosku o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery i który – jak twierdzi skarżący – został złożony w lutym 1998 r. w Oddziale Terenowym Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. Kserokopia tegoż wniosku zawierała potwierdzenie uprawnień wnioskodawcy przez Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w L., co dla niego stanowiło podstawę wystąpienia o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej, zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. Po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, Oddział Regionalny WAM w B. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego ustalono, że w żadnym z systemów ewidencji wniosków o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery ([...], CROS), nie został zarejestrowany powyższy wniosek skarżacego. Wpływu wniosku nie odnotowano również w systemie ewidencji kancelaryjnej. Nie zarejestrowano także żadnej korespondencji dotyczącej ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, którą Oddział Regionalny WAM w B. prowadziłby ze skarżącym, gdyby wpłynął jego wniosek o wypłatę tego świadczenia. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 ze zm.) w zw. z art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143), odmówił skarżącemu Z. K. wypłaty odprawy mieszkaniowej. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zarówno rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 września 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (Dz. U. Nr 124, poz. 818 z późn. zm.), jak i rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (Dz. U. Nr 129, poz. 1183), określały jednoznacznie, że "organem właściwym do przyjęcia wniosku żołnierza zawodowego oraz zawarcia umowy o wypłatę ekwiwalentu jest dyrektor oddziału regionalnego Agencji, właściwy ze względu na miejsce pełnienia służby żołnierza". Ustalenia poczynione w trakcie postępowania wyjaśniającego potwierdzają niewątpliwie, że organ właściwy – Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w B. – nie zarejestrował wpływu wniosku skarżącego i w związku z tym stwierdzono, że wnioskodawca nie nabył prawa do ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, z którego aktualnie mógłby zrezygnować na rzecz wypłaty odprawy mieszkaniowej. W odwołaniu z dnia [...] lipca 2013 r. do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej skarżący podniósł, że wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery złożył w Oddziale Terenowym WAM w L., który to Oddział powinien przesłać ten wniosek do Oddziału Rejonowego WAM w B., zaś on sam nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji nie zawinionych zdarzeń. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny oraz argumentację organu pierwszej instancji – podał, że zgodnie a treścią art. 17 ust. 1 wspomnianej już wyżej ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 143) osoby, które złożyły wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej, na podstawie przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r., który do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2010 r. nie został zakończony zawarciem umowy, zachowują prawo do wypłaty tego ekwiwalentu w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2010 r. Z kolei w myśl ust. 2 tegoż artykułu osoby uprawnione do ekwiwalentu, o którym mowa w ust. 1, mogły zrzec się przysługującego im prawa przed terminem wskazanym w ust. 1, składając właściwemu dyrektorowi oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oświadczenie na piśmie. Natomiast zgodnie z ust. 3 powyższego artykułu w przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 1 albo złożenia ww. oświadczenia, prawo do wypłaty ekwiwalentu w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej staje się prawem do odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 47 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zatem z powyższych przepisów wynika, że jedną z przesłanek niezbędnych do uzyskania prawa do odprawy mieszkaniowej jest złożenie do dnia 30 czerwca 2004 r. wniosku o wypłatę ww. ekwiwalentu pieniężnego i wniosek taki osoba uprawniona mogła złożyć w okresie 1 stycznia1996 r. do 30 czerwca 2004 r., a w myśl art. 47 tejże ustawy w brzmieniu wówczas obowiązującym, organem właściwym do wypłaty tego ekwiwalentu był dyrektor oddziału rejonowego Agencji. Jednakże – jak słusznie stwierdził organ pierwszej instancji i jak wynika z akt sprawy – skarżący do wskazanego wyżej terminu nie złożył wniosku o wypłatę ekwiwalentu do Oddziału Rejonowego WAM w B. Potwierdzenia złożenia w tym organie takiego wniosku nie zawiera także dołączona do pisma zainteresowanego z dnia [...] maja 2013 r. kopia tego wniosku (na wniosku nie ma stempla kancelarii). Na załączonej kopii jest jedynie adnotacja dowódcy jednostki wojskowej z dnia [...] stycznia 1998 r., jak również adnotacja Dyrektora Oddziału Terenowego w L. w zakresie posiadanych przez wnioskującego uprawnień, a powyższe zapisy wniosku były wymagalne na stosowanym wówczas przez Oddział druku tegoż wniosku. W praktyce osoba zainteresowana po wypełnieniu omawianego wniosku, udawała się do dowódcy jednostki wojskowej lub w sytuacji zakończenia służby wojskowej do dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego oraz do oddziału terenowego WAM w celu uzupełnienia zgodnie z załączonym drukiem adnotacji wskazanych we wniosku w pkt 1 lub 2 i 3. Następnie wypełniony wniosek składała osobiście lub przesyłała za pośrednictwem poczty do właściwego oddziału rejonowego Agencji. Z załączonej przez zainteresowanego kopii omawianego wniosku wynika, iż wnioskujący dopełnił odpowiednich czynności w celu uzupełnienia go o adnotacje właściwych organów, niemniej nie dostarczył tego wniosku (osobiście lub listownie) do właściwego oddziału rejonowego. Zauważono, iż przesłana kopia posiada wszystkie wymagane od innych organów adnotacje, w tym także adnotację oddziału terenowego WAM. Zatem nie można uznać, iż wniosek ten nie został zgodnie z ówczesną praktyką zwrócony zainteresowanemu. Niemniej z przywołanych wyżej przepisów wynika, iż wniosek ten powinien zostać złożony do dyrektora oddziału rejonowego Agencji. Na pierwszej stronie kopii tego wniosku jest również wskazany adresat, do którego wniosek powinien zostać dostarczony. Zaś z akt sprawy nie wynika ,aby faktycznie wniosek strony wpłynął do ówczesnego Oddziału Rejonowego WAM w B. Ponadto pomimo, iż adnotacje na wniosku są z 1998 r., to przez tyle lat, w tym Oddziale, nie było żadnej korespondencji w tej sprawie. Zatem brak jest podstaw do uznania, iż skarżący złożył przed dniem 30 czerwca 2004 r. do Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w B. wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący Z. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego zarzucając: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28. poz. 1431. a tym samym przyjęcie, iż skarżący, którego wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery nie został zrealizowany do dnia [...] lipca 2010 roku, to jest do dnia wejściu w życie tej ustawy poprzez zawarcie stosownej umowy i wypłatę, nie uległ z mocy prawa zamianie na wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej. 2. naruszenie norm prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7, 77 i 80 § 1 k.p.a. i tym samym przyjęcie, iż skarżący nie złożył do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej będącej państwową osobą prawną i działającej jako jeden podmiot, na ręce jej organu, wniosku o wypłatę ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery w dniu [...] lutego 1998 roku, który to nie został zrealizowany. W uzasadnieniu podał, że w dniu [...] lutego 1998 roku złożył wniosek na ręce organu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, która jest z mocy art. 8 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP państwową osobą prawną, a więc jednolitym podmiotem ze strukturą terytorialną i pionową, lecz działa jako jeden podmiot. Potwierdza to data przyjęcia wniosku "[...] lutego 1998 roku". Wniosek ten nie został zrealizowany, ani poprzez zawarcie umowy, ani poprzez wypłatę. Nabył on prawo do emerytury wojskowej, zaś osiągnął wysługę o długości 30 lat służby, a obie okoliczności wynikają z decyzji emerytalnej i zaświadczenia, załączonych do akt i służbę ukończył w stopniu majora. Tym samym należy przyjąć, iż odmawiając zastosowania cytowanego art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 roku, organy obu instancji naruszyły prawo materialne. Ponadto organy obu instancji nieprawidłowo także przeprowadziły postępowanie dowodowe, albowiem z widniejącej pod wnioskiem o wypłatę ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery, złożonego przez skarżącego na ręce Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w L.– M. G. wynika, iż wniosek ten został złożony i przyjęty w dniu [...] lutego 1998 roku i winien tym samym zostać zrealizowany. Bez znaczenia jest przy tym, iż organ I, czy II instancji go nie posiadają, skoro przedłożył go w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Bez znaczenia jest także dla rozstrzygnięcia, do jakiego organu Agencji, jednolitego podmiotu prawa (art. 8 ustawy), państwowej osoby prawnej, wniosek ten został złożony. Jeśli zaś wniosek ten wpłynął do innego organu niż uprawniony do zawarcia umowy o ekwiwalent, bez znaczenia jest to, iż z winy tego organu zaginął i nie został przekazany do realizacji. Tę kwestię Agencja może bowiem w innym postępowaniu (odszkodowawczym) dochodzić od osoby, która ów dokument zagubiła po uprzednim ustaleniu np. w postępowaniu dyscyplinarnym. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2013 r. skarżący powtórzył zarzuty ze skargi podnosząc, że złożył wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143), osoby, które złożyły wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej, na podstawie przepisów ustawy zmienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r., który do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nie został zakończony zawarciem umowy, zachowują prawo do wypłaty tego ekwiwalentu w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Z kolei według ust. 2 tegoż przepisu, osoby uprawnione do ekwiwalentu, o którym mowa w ust. 1, mogą zrzec się przysługującego im prawa przed terminem wskazanym w ust. 1, składając właściwemu dyrektorowi oddziału regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej oświadczenie na piśmie. Natomiast w myśl ust. 3, w przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, albo złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, prawo do wypłaty ekwiwalentu w zamian za rezygnację z prawa do osobnej kwatery stałej staje się prawem do odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 47 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zaś – według art. 20 – ustawa weszła w życie w dniu 1 lipca 2010 r. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący załączył w poczet materiału dowodowego w sprawie kserokopię wniosku adresowanego do Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. o przyznanie ekwiwalentu w zamian za rezygnację z kwatery, który zawiera adnotacje Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o pełnieniu zawodowej służby przez skarżącego w powyższej jednostce wojskowej na oznaczonym etatowo stopniu wojskowym z posiadaną wysługą lat liczoną do świadczeń emerytalnych oraz adnotację Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. z dnia [...] lutego 1998 r. m.in. potwierdzającą uprawnienia skarżącego do określonej powierzchni mieszkalnej oraz zgłoszenie przez zainteresowanego zwolnienia kwatery w terminie 6 miesięcy. Ponadto nie budzi wątpliwości, że w dniu [...] czerwca 2011 r., a więc w terminie określonym we wskazanym już wyżej art. 17 ust. 2 ustawy, skarżący złożył do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej oraz oświadczenie o zrzeczeniu się przysługującego mu prawa do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery na rzecz prawa do odprawy mieszkaniowej. Kwestia sporną w rozpoznawanej sprawie natomiast pozostaje fakt, czy skarżący Z. K. rzeczywiście złożył wniosek o przyznanie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery stałej, a na dowód czego załącza opisaną już wyżej kserokopię tegoż dokumentu. W tym miejscu należy wskazać, że w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (Dz. U. Nr 129, poz. 1183), organem właściwym do przyjęcia wniosku żołnierza zawodowego oraz zawarcia umowy o wypłatę ekwiwalentu jest dyrektor oddziału rejonowego Agencji, właściwy ze względu na miejsce pełnienia służby żołnierza. Podobnie kwestia ta jest regulowana w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 września 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (Dz. U. Nr 124, poz. 818), gdzie w § 2 ust. 1 stanowi się, że wypłatę ekwiwalentu realizuje się na wniosek osoby uprawnionej, zarejestrowany w oddziale rejonowym Agencji, a organem właściwym do przyjęcia wniosku żołnierza zawodowego oraz zawarcia umowy jest dyrektor oddziału rejonowego Agencji, właściwy ze względu na miejsce pełnienia służby żołnierza, z zastrzeżeniem § 4 ust. 2 (§ 3 ust. 1), zaś w myśl § 2 ust. 3, w Agencji prowadzi się listę kolejności zawierania umów o wypłatę ekwiwalentu, zwaną dalej "listą", według daty wpływu wniosków, z zastrzeżeniem ust. 7. Lista jest jawna; wgląd do niej ma każdy oczekujący na wypłatę ekwiwalentu. Oceniając powyższe należy przede wszystkim stwierdzić, że powyższe przepisy nie nakładają na osobę zainteresowaną, ani też na organy wojskowe, obowiązku złożenia wniosku o przyznanie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery do właściwego organu, jakim jest dyrektor oddziału rejonowego Agencji, właściwy ze względu na miejsce pełnienia służby żołnierza – jak ma to miejsce w przepisach pragmatycznych w wielu sprawach – tzw. drogą służbową. Zatem argumentacja skarżącego, że skoro wniosek został złożony w dniu [...] lutego 1998 r. w Oddziale Terenowym Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w L. i tym samym musiał zostać przekazany do organu właściwego, nie zasługuje na uwzględnienie. Z tego mianowicie powodu, że gdyby tak faktycznie było, to skarżący nie otrzymałby kserokopii tegoż dokumentu. Ponadto skarżący jest niekonsekwentny, a to z kolei nakazuje podejść z rezerwą do jego argumentacji , bowiem w odwołaniu stwierdza inaczej, a mianowicie, że wniosek był złożony już w dniu [...] stycznia 1998 r., kiedy to dowódca poczynił w nim adnotacje służbowe. Nadto stwierdzić należy, że gdyby faktycznie wniosek został złożony jednemu z tych organów do przesłania organowi właściwemu, to niewątpliwie byłaby na nim pieczęć o jego złożeniu. Tym bardziej, że skarżący miał prawo potwierdzenia wniesienia wniosku w trybie art. 63 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Niezależnie od powyższego należało się zastanowić, czy skarżący nie przesłał powyższego pisma do organu właściwego drogą pocztową, lecz w swoich zarzutach nie wskazuje na to i nie przedstawia żadnych dowodów na taką wersję zdarzenia, jak chociażby potwierdzenie przesłania wniosku za pośrednictwem przesyłki poleconej. Ponadto – a właściwie przede wszystkim – organ w zgromadzonym materiale dowodowym badał powyższą kwestię skrupulatnie, sporządzając stosowne notatki służbowe. Stwierdza się w nich, że w żadnej prowadzonej w OReg WAM ewidencji wniosków o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery (program WAM oraz CROS), nie został zarejestrowany wniosek skarżącego. Ponadto ustalono u pracownika OReg WAM B., że wg ewidencji kancelaryjnej "[...]" (obejmującej okres od 2007 do 2012 r.) oprócz wniosku z dnia [...] czerwca 2011 r. i odpowiedzi z dnia [...] lipca 2011 r. korespondencję ze skarżącym prowadził jedynie Dział Windykacji i Dział Nieruchomości w sprawie możliwości wykupu lokalu mieszkalnego. Niezależnie od powyższego u informatyka OReg WAM B. uzyskano potwierdzenie, że w zarchiwizowanej ewidencji korespondencji "[...]" z lat 1996 – 2006, nie znaleziono zapisu o korespondencji ze skarżącym w sprawie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Reasumując, żadne z wymienionych powyżej dowodów nie wskazują, aby skarżący w rzeczywistości złożył wniosek do Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. o przyznanie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Zatem nie może się on skutecznie ubiegać, w myśl przedstawionych już wyżej przepisów, o wypłatę odprawy mieszkaniowej. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.