II SA/Wa 498/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. R. na rozstrzygnięcie Rektora-Komendanta Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy słuchaczy studiów podyplomowych postanawia: odrzucić skargę Dziekan Wydziału [...] pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] poinformował [...] P. R., iż w związku z nieuzyskaniem w terminie poprawkowym zaliczenia z przedmiotu [...] został on skreślony z dniem dzisiejszym z listy słuchaczy studiów podyplomowych dla strażaków ubiegających się o zajmowanie stanowisk oficerskich związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi ([...]). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano pkt V 6 Regulaminu Studiów Podyplomowych Szkoły Głównej Służby Pożarniczej. Pouczono słuchacza także o prawie do wniesienia odwołania od decyzji do Rektora-Komendanta Szkoły. W terminie przewidzianym do wniesienia odwołania P. R. zwrócił się do Rektora-Komendanta Szkoły Głównej Służby Pożarniczej o umożliwienie mu przystąpienia do egzaminu komisyjnego z wyżej wymienionego przedmiotu lub możliwość wznowienia studiów na semestrze III na kolejnej edycji studiów. Słuchacz zaznaczył, iż z pozostałych przedmiotów uzyskał zaliczenie bezproblemowo w pierwszym terminie. Rektor - Komendant Szkoły Głównej Służby Pożarniczej rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] podtrzymał w całości stanowisko Dziekana Wydziału [...] , wyrażone w piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Rektor – Komendant podniósł, iż zgodnie z Regulaminem Studiów podyplomowych obowiązującym w SGPS, rozdział IX, ust. 4 pkt b odwołujący się został skreślony z listy słuchaczy [...] ponieważ otrzymał ocenę niedostateczną podczas zaliczenia przewidzianego programem studiów z przedmiotu [...], następnie nie uzyskał oceny pozytywnej podczas zaliczenia poprawkowego w dniu [...] grudnia 2014 r., a także podczas dodatkowego terminu zaliczenia w dniu [...] stycznia 2015 r., na które wyraził zgodę Dziekan Wydziału [...] . Rektor – Komendant zaznaczył, iż na obecnym etapie postępowania, tj. po skreśleniu z listy słuchaczy [...], nie ma możliwości przystąpienia przez zainteresowanego do egzaminu komisyjnego, bowiem odwołujący się nie jest już słuchaczem [...] oraz Regulamin Studiów Podyplomowych nie przewiduje możliwości egzaminów komisyjnych. Niezaliczenie zajęć przewidzianych programem studiów podyplomowych nie jest formą przerwania studiów podyplomowych, nie jest to również wyjątkowy przypadek, który zgodnie z rozdziałem IX ust. 7 Regulaminu Studiów Podyplomowych uprawniałby odwołującego się do wystąpienia z wnioskiem w sprawie wznowienia studiów. Informacyjnie Rektor – Komendant podał, iż zainteresowany może ubiegać się o ponowne skierowanie na studia [...] przez właściwego przełożonego uprawnionego do mianowania. Uznając rozstrzygnięcie Rektora – Komendanta Szkoły Głównej Służby Pożarniczej z dnia [...] lutego 2015 r. za decyzję administracyjną, P. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze pełnomocnik skarżącego zarzucił wymienionemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 110 k.p.a., przez określenie terminu z jakim następuje skreślenie skarżącego z listy słuchaczy, pokrywającego się z datą wydania decyzji w sytuacji, gdy decyzja została doręczona stronie już po dacie skreślenia, 2) art. 107 § 1 k.p.a., przez brak prawidłowo wskazanych podstaw prawnych rozstrzygnięcia, tj.: - powołanie się na Regulamin Studiów Podyplomowych SGSP bez konkretyzacji tego aktu, tj. bez określenia organu, który go wydał oraz daty jego uchwalenia, - oparcie rozstrzygnięcia na postanowieniach Regulaminu Studiów Podyplomowych z dnia [...] kwietnia 2010 r. - uchylonego na mocy § 2 uchwały nr [...] Senatu SGSP z dnia [...] września 2014 r., a więc nieobowiązującego w dacie wydawania decyzji, - przyjęcie za podstawę prawną decyzji wyłącznie Regulaminu Studiów Podyplomowych i całkowite pominięcie przepisów art. 190 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, - oparcie rozstrzygnięcia na postanowieniach rozdz. V ust. 6 oraz rozdz. l ust. 4 lit. b Regulaminu, które zobowiązują dziekana do wydania decyzji o skreśleniu z listy słuchaczy w razie nieuzyskania zaliczenia semestru w terminie, nie pozostawiając organowi swobody w podjęciu decyzji, co pozostaje w sprzeczności z przepisem art. 90 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, który przewiduje - w wypadku nieuzyskania zaliczenia semestru w określonym terminie - rozstrzygnięcie o charakterze uznaniowym, a nie obligatoryjnym, 3) art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskutek naruszenia zasady prawdy obiektywnej i obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, a także art. 107 § 3 k.p.a. wskutek wadliwego uzasadnienia decyzji, przez: - ograniczenie się organu do podania okoliczności, z powodu której nastąpiło skreślenie skarżącego z listy słuchaczy, bez wnikliwego i wszechstronnego rozważenia, czy w sprawie istniały okoliczności przemawiające za odstąpieniem od takiego rozstrzygnięcia, - odmowę przeprowadzenia egzaminu komisyjnego wskutek błędnego przyjęcia, że skarżący z chwilą wydania decyzji o skreśleniu z listy nie jest już słuchaczem [...] , podczas gdy decyzja o skreśleniu wywołuje skutek dopiero z chwilą, gdy stanie się ostateczna, - błędne przyjęcie, że brak w regulaminie studiów zapisów o możliwości przeprowadzenia egzaminu komisyjnego pozbawia skarżącego prawa do złożenia takiego wniosku, podczas, gdy brak uregulowań w tym zakresie pozostaje w sprzeczności z § 1 pkt 13 rozporządzenia z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie warunków, jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach (Dz. U. Nr 160, poz. 958), - niewyjaśnienie przez organ rzeczywistych intencji strony i bezpodstawne przyjęcie, iż skarżący wnioskuje o wznowienie studiów po przerwie na podstawie postanowienia rozdziału IX ust. 7 Regulaminu, podczas gdy skarżący wnosił o przyznanie mu prawa do powtarzania III semestru, a tym samym arbitralne, dowolne rozstrzygnięcie wniosku skarżącego. Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od Rektora - Komendanta Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w [...] na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Rektor – Komendant wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma procesowego powołał się na treść art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) oraz wskazał, iż wymieniona ustawa wprowadza definicję pojęć używanych w tejże ustawie, wskazując, że studentem jest tylko osoba kształcąca się na studiach wyższych (art. 2 ust. 1 pkt 18k), zaś słuchaczem jest uczestnik studiów podyplomowych (art. 2 ust. 1 pkt 18m). Podobne rozróżnienie ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym wprowadza w stosunku do studiów wyższych i do studiów podyplomowych. Ustawa ta wskazuje bowiem, że pod pojęciem studiów wyższych należy rozumieć tylko studia pierwszego stopnia, studia drugiego stopnia lub jednolite studia magisterskie, prowadzone przez uczelnię uprawnioną do ich prowadzenia (art. 2 ust. 2 pkt 5), zaś studia podyplomowe to jedynie forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający kwalifikacje co najmniej pierwszego stopnia, prowadzoną w uczelni, instytucie naukowym Polskiej Akademii Nauk, instytucie badawczym lub Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego, kończące się uzyskaniem kwalifikacji podyplomowych (art. 2 ust. 2 pkt 11). Ponadto, ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o studiach bez bliższego określenia - rozumie się przez to studia wyższe (art. 2 ust. 2 pkt 1). Mając powyższe na uwadze Rektor – Komendant podkreślił, iż wszystkie podnoszone przez skarżącego w skardze zarzuty opierają się na naruszeniu przez organ przepisów regulujących prawa i obowiązki studenta, a więc osoby kształcącej się na studiach wyższych, podczas gdy skarżący nie posiadał i nie posiada statusu studenta Szkoły Głównej Służby Pożarniczej. Był bowiem uczestnikiem studiów podyplomowych dla strażaków ubiegających się o zajmowanie stanowisk oficerskich związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi ([...]) na Wydziale [...]. Tym samym bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez organ w niniejszej sprawie przepisu art. 190 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, albowiem przepis ten stanowi, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta (nie słuchacza studiów podyplomowych) z listy studentów m.in. w przypadku niezaliczenia semestru lub roku studiów w terminie, przy czym należy pamiętać, że skarżący nie był studentem (osobą kształcącą się na studiach wyższych), a jedynie słuchaczem (uczestnikiem studiów podyplomowych), co tym samym powoduje, że przepis ten nie będzie mieć w stosunku do niego zastosowania. Podobna sytuacja dotyczy zarzutu naruszenia przez organ § 1 pkt 13 rozporządzenia z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie warunków, jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach (Dz. U. Nr 160, poz. 958), z uwagi na brak zawarcia w regulaminie studiów podyplomowych niezbędnych postanowień i warunków określonych w cytowanym rozporządzeniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 80, 107, 110 k.p.a. Rektor – Komendant podniósł, iż nie wszystkie sprawy podejmowane przez organy uczelni wymagają stosowania przepisów postępowania administracyjnego. Aby móc postawić organowi uczelni zarzut naruszenia podstawowych przepisów i zasad postępowania administracyjnego, należy uprzednio stwierdzić, że do danej sprawy stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza, iż pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne z uwagi na specyfikę podmiotu, jakim jest uczelnia publiczna, nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 ww. ustawy. Rektor – Komendant stwierdził, iż mając na uwadze przepis art. 207 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 18k, pkt 18m, art. 2 ust. 2 pkt 1, pkt 5, pkt 11, art. 161, 162 art. 190 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym - w ocenie organu - brak jest podstaw do stosowania przepisów k.p.a. w odniesieniu do słuchaczy studiów podyplomowych. Brak jest delegacji do dokonywania, przez pryzmat zasad określonych w k.p.a., sądowoadministracyjnej kontroli działalności i zachowań organów uczelni w stosunku do słuchaczy studiów podyplomowych, w tym zachowań osoby dokonującej zaliczenia poszczególnych przedmiotów słuchaczom studiów podyplomowych, czy też zasadności niezaliczenia przez słuchacza semestru studiów podyplomowych. Na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. pełnomocnik organu, w nawiązaniu do argumentacji przedstawionej w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś zgodnie z § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W świetle regulacji zawartej w art. 184 Konstytucji RP, art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), a także art. 3 § 1 p.p.s.a. należy przyjąć, że w komentowanym przepisie chodzi tylko o sprawy, w których przepisy szczególne przewidują sądową kontrolę działalności administracji publicznej (R. Hauser, A. Kabat, Właściwość sądów..., s. 28). Przepisy szczególne, o których mowa w wyjaśnianym przepisie, zawierają m.in.: a) ustawa z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym (Dz. U. Nr 88, poz. 985 ze zm.), która przyznaje w art. 20 ust. 1 inicjatorowi referendum lokalnego prawo skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, odrzucającą wniosek mieszkańców w sprawie przeprowadzenia referendum, a także na niedotrzymanie terminu podjęcia uchwały w tej sprawie; b) ustawa z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 856 ze zm.), która w art. 19 ust. 2 przyznaje ministrowi właściwemu do spraw zdrowia prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał samorządu aptekarskiego w sprawach określonych w tym przepisie; c) ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), która w art. 30c ust. 1 przyznaje wnioskodawcy prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej dotyczącej oceny projektu (patrz A. Kabat komentarz do art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zatem prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego musi wynikać wprost z przepisu ustawy. Nie można tego prawa domniemywać, czy wywodzić poprzez stosowanie analogii do rozwiązań prawnych stosowanych względem innych podmiotów. W przedmiotowej sprawie należało przyjąć, że rozstrzygnięcie Rektora - Komendanta Szkoły Głównej Służby Pożarniczej wydane w przedmiocie skreślenia słuchacza z listy słuchaczy studiów podyplomowych nie jest decyzją administracyjną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej, albowiem przepisy szczególne rangi ustawowej, w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a., nie dają sądowi administracyjnemu legitymacji do kontroli tego typu rozstrzygnięć. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż Konstytucja RP w art. 70 ust. 5 przyznaje szkołom wyższym autonomię na zasadach określonych w ustawie. Oznacza to, że uczelnie działają na podstawie tej zasady autonomicznie, decydują w ramach ustaleń zawartych w ustawach o prowadzonych kierunkach nauczania, podejmowanych badaniach, formach kształcenia kadr naukowych itp. Rozwinięcie tej zasady znalazło wyraz w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), który stanowi, iż uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. Dotyczy to w głównej mierze tzw. autonomii instytucjonalnej, tj. autonomii uczelni w stosunkach z władzami publicznymi. Jednakże autonomia uczelni dotyczy innych aspektów, w tym związanych z indywidualną wolnością prowadzonych w nich badań naukowych i ogłaszania ich wyników, jak również, co istotne w niniejszej sprawie, wolnością nauczania, także w sferze form i zasad kształcenia. Ustawa o szkolnictwie wyższym w art. 2 wyraźnie różnicuje dwie zasadnicze formy kształcenia: pierwszą na studiach wyższych (pkt 5), pierwszego stopnia (pkt 7), drugiego stopnia (pkt 8) lub jednolitych studiach magisterskich (pkt 9) oraz studiach trzeciego stopnia – studiach doktoranckich (pkt 10) i drugą na studiach podyplomowych. Ustawodawca ustala przy tym odrębny status podmiotów korzystających z poszczególnych form kształcenia, i tak w art. 2 ust. 1 pkt 18 k, l, m określa, iż: 1) studentem, jest osoba kształcąca się na studiach wyższych, 2) doktorantem, jest uczestnik studiów doktoranckich, 3) słuchaczem – uczestnik studiów podyplomowych. Następnie powołana ustawa w Dziale IV Studia i Studenci określa w Rozdziałach 1-7: organizację studiów (w świetle art. 159 studia w uczelni są prowadzone jako studia pierwszego lub drugiego stopnia, a także jednolite studia magisterskie), prawa i obowiązki studentów, studia doktoranckie, samorząd i organizacje studenckie, samorząd i organizacje doktoranckie, odpowiedzialność dyscyplinarną studentów i odpowiedzialność dyscyplinarną doktorantów. Przy czym ustawodawca nie odsyła do stosowania powyższych unormowań prawnych do spraw dotyczących słuchaczy studiów podyplomowych, jak też nie określa w przepisach rangi ustawowej zasad prowadzania przez szkoły wyższe studiów podyplomowych oraz praw i obowiązków słuchaczy studiów podyplomowych. Oznacza to, iż racjonalny ustawodawca celowo różnicuje status studenta i doktoranta, jako podmiotów, których celem studiów I, II i III stopnia jest zdobycie tytułu zawodowego lub naukowego oraz słuchacza studiów podyplomowych, które z kolei ukierunkowane są na podwyższanie kwalifikacji, dokształcanie. W pierwszym przypadku proces przebiegu studiów, ich warunki ukończenia i uzyskania stopnia zawodowego, naukowego podlega konkretnemu reżimowi prawnemu i kontroli państwa, w drugim zaś kwestie te zostały pozostawione w gestii szkoły wyższej w ramach przyznanej jej autonomii. Zwrócić należy uwagę, iż szkoła wyższa jest zakładem administracyjnym. Jest to więc jednostka organizacyjna niebędąca organem państwowym ani organem samorządu, która została powołana do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych. Zakład administracyjny (publiczny), jako jedna z form decentralizacji, nie podlega władzy hierarchicznej organów administracji rządowej i sprawuje funkcje administracji publicznej samodzielnie, korzystając z władztwa zakładowego. Korzystanie z zakładu publicznego może być dobrowolne, jak w wypadku szkoły wyższej lub obowiązkowe. Przykładem obowiązkowego korzystania z zakładu jest obowiązek szkolny. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) nauka jest obowiązkowa do ukończenia 18 roku życia. Co do zasady, przyjęcie w poczet użytkowników zakładu publicznego, jakim jest szkoła wyższa, następuje w drodze aktu upoważnionego organu zakładu (decyzji administracyjnej). Niemniej jednak decyzja administracyjna musi mieć oparcie w przepisie prawa materialnego ogólnie obowiązującego. Jeżeli takiego przepisu nie można odnaleźć, to w ramach zakładu administracyjnego nie stosuje się władczych form działania w rozumieniu art. 104 k.p.a. Organy administracji publicznej działają bowiem na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Wówczas użytkownika zakładu administracyjnego (tutaj słuchacza) wiążą przepisy zawarte w aktach normatywnych wewnątrzzakładowych (statut, regulamin). Zatem dobrowolnie przystępując do zakładu administracyjnego podmiot taki wyraża jednocześnie zgodę na poddanie się reżimowi prawnemu obowiązującemu w zakładzie, w tym przepisom regulującym sposób wykluczenia z tego zakładu. Jak wynika to z analizy przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym, nie w każdym przypadku kształtowanie stosunku prawnego szkoły wyższej z podmiotem poddającym się władztwu zakładowemu jest dokonywane w formie decyzji administracyjnej podlegającej kontroli sądowej. Bowiem, jak słusznie zastrzegł Rektor – Komendant w odpowiedzi na skargę, art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym, który stanowi, iż do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3 (dotyczących rekrutacji na studia), decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, nie ma zastosowania do słuchaczy studiów podyplomowych, gdyż nie są oni studentami w rozumieniu przepisów powołanej ustawy. W praktycznym wymiarze oznacza to, iż skreślenie słuchacza z listy słuchaczy studiów podyplomowych, nie jest decyzją administracyjną podlegającą kontroli sądowoadminstracyjnej. Rozważając, czy przyjęcie powyższego punktu widzenia pozbawia skarżącego konstytucyjnego prawa do sądu wskazać należy, iż skarżący zawarł ze Szkołą Główną Służby Pożarniczej w dniu [...] września 2013 r. umowę o warunkach odpłatności za studia podyplomowe. Przedmiotem tej umowy, zgodnie z jej § 2, jest określenie warunków uczestnictwa i odpłatności słuchacza za studia podyplomowe. W świetle postanowień § 3 pkt 1.5 Uczelnia zobowiązała się do wydania Słuchaczowi dokumentu o nazwie Świadectwo Ukończenia Studiów Dyplomowych po spełnieniu m.in. warunków określonych w regulaminie studiów podyplomowych, w tym w szczególności Rozdziału IV, V, VI regulaminu studiów podyplomowych. Zaś słuchacz podpisując umowę potwierdził, iż przyjął do wiadomości, że zostanie skreślony z listy słuchaczy w przypadku niezaliczenia zajęć przewidzianych programem studiów (§ 5 pkt 2.2 umowy). W § 9 pkt 2 umowy strony zastrzegły, iż w sprawach nieuregulowanych niniejszą umową, zastosowanie mają przepisy ustawy Kodeks cywilny. Wobec zawarcia przedmiotowej umowy łączy skarżącego ze Szkołą Główną Służby Pożarniczej stosunek cywilnoprawny. Skarżący może zatem dochodzić swych praw, w związku z niedopełnieniem warunków umowy, na drodze cywilnoprawnej przed sądem powszechnym. Z tych wszystkich względów, nie można uznać, że zaskarżone rozstrzygnięcie Rektora – Komendanta Szkoły Głównej Służby Pożarniczej podlega kontroli sądu administracyjnego. Z też powodu należało uznać, że skarga P. R. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.