I OSK 274/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Kancelarii Sejmu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 887/15 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Szef Kancelarii Sejmu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 lipca 2013r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 887/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia 9 lipca 2013 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd I instancji jednocześnie stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz Stowarzyszenia kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Pismem z dnia 9 lipca 2013 r. Stowarzyszenie [...] (dalej wymieniane jako Stowarzyszenie), na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 – powoływanej dalej jako ustawa o dostępie do informacji publicznej), zwróciło się do Kancelarii Sejmu o udostępnienie informacji podając, że zgodnie z § 7 ust. 1 zarządzenia nr 5 Marszałka Sejmu z dnia 21 września 2001 r. w sprawie trybu wypłacania pracownikom biur klubów i kół poselskich oraz biur poselskich dodatkowego wynagrodzenia rocznego a także trybu obliczania i wypłacania nagród za wieloletnią pracę oraz odpraw w związku z zakończeniem kadencji Sejmu, poseł oraz przewodniczący klubu lub klubu poselskiego przekazują do Kancelarii Sejmu rozliczenie kwot wypłaconego dodatkowego wynagrodzenia rocznego oraz nagród niezwłocznie po dokonaniu wypłaty. W związku z tym zwrócono się o przesłanie kopii lub skanów pism w tej sprawie, które w 2012 r. i 2013 r. skierowali do Kancelarii Sejmu przewodniczący klubów lub kół poselskich. Pismem z dnia 23 lipca 2013 r. Kancelaria Sejmu przekazała wnioskodawcy odpowiedź wskazując, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W dniu 11 września 2013 r. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej, zawartej we wniosku z dnia 9 lipca 2013 r. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, a zatem organ jest zobowiązany do jej udostępnienia zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Z kolei organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej i nie było podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 545/13 oddalił skargę Stowarzyszenia. W uzasadnieniu stwierdzono, że regułą jest prawo do nieujawniania informacji o charakterze danych osobowych. Dodano, że przejawem ustawowego ograniczenia prawa do prywatności jest przepis art. 5 ust. 2 zd. 2 ustawy stanowiący, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne. W związku z tym wyprowadzono wniosek, że brak jest przepisów prawnych, które stanowiłyby podstawę legalizującą udzielenie skarżącemu żądanej informacji. Ochrona, o której mowa, nie przysługuje jedynie osobom pełniącym funkcje publiczne. O tym, czy dana osoba jest funkcjonariuszem publicznym, decyduje charakter obowiązków oraz zakres odpowiedzialności danej osoby. A zatem funkcjonariuszem publicznym jest osoba zajmująca w sektorze służby publicznej stanowisko, które łączy się z odpowiedzialnością za działania w interesie ogólnym. W ocenie Sądu, do tej kategorii osób nie można zaliczyć pracowników Sejmu, a zatem żądana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś organ nie pozostaje w bezczynności. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Stowarzyszenie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1314/14 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał skargę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Sąd kasacyjny wskazał, że podstawową kwestią, jaka wymagała rozstrzygnięcia w sprawie, było przesądzenie, czy żądana przez Stowarzyszenie informacja jest "informacją publiczną" w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. NSA wskazał, że skarżącemu chodziło wyłącznie o treść korespondencji, która na podstawie cytowanego na wstępie przepisu § 7 ust. 1 zarządzenia nr 5 Marszałka Sejmu, kierowana była przez przewodniczących klubów i kół poselskich do Kancelarii Sejmu, a więc chodziło mu o dostęp do informacji oficjalnie wytworzonych przez władze klubów i kół poselskich, działających na podstawie przepisu art. 8 ust. 1 i 7 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M. P. z 2012 r., poz. 32 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że treść dokumentów wytworzonych i kierowanych do władz publicznych przez oficjalne organizacje poselskie, w związku z wykonywaniem obowiązków poselskich, co do zasady musi być uznana za informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym bardziej, że ma ona na celu wydatkowanie określonych funduszy publicznych. Bez znaczenia jest to, że korespondencja ta może mieć charakter czysto techniczny. W szczególności ustawa o dostępie do informacji publicznej w żadnym przepisie nie wyklucza wprost informacji technicznych z zakresu informacji publicznej. Zwrócono przy tym uwagę, że informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym o prowadzonej przez nie korespondencji - mogą mieć (i często w praktyce mają) także charakter zestawu danych finansowo - osobowych. Tym samym należy stwierdzić, że ustawodawca nie wyłącza w sposób generalny tego typu danych (informacji) z kręgu wchodzącego w zakres pojęcia "informacji publicznej". Ponadto sąd kasacyjny zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku nie zbadał, czy organ pozostaje w bezczynności także w aspekcie konieczności zastosowania przepisu art. 16 ust. 1 ustawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia 9 lipca 2013 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd I instancji jednocześnie stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz Stowarzyszenia zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że w myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tego rodzaju sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu I instancji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Zaznaczenia przy tym wymaga, że na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji za dokument w ogólności należy uważać każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych, wysłowioną i zobiektywizowaną na jakimś nośniku i najczęściej przybierającą postać pisemną. W najszerszym rozumieniu dokumentem będzie każdy nośnik danych, który może przybrać formę papierową, elektroniczną, cyfrową (W. Sokolewicz, L. Garlicki, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Warszawa 2005, tom IV, s. 35). Zdaniem Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie przedmiotem żądania strony skarżącej była wyłącznie treść korespondencji, która na podstawie przepisu § 7 ust. 1 zarządzenia nr 5 Marszałka Sejmu, kierowana była przez przewodniczących klubów i kół poselskich do Kancelarii Sejmu, a więc chodziło mu o dostęp do informacji oficjalnie wytworzonych przez władze klubów i kół poselskich, działających na podstawie przepisu art. 8 ust. 1 i 7 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M. P. z 2012 r., poz. 32 ze zm.). Sąd I instancji podzielając w pełni pogląd wyrażony we wcześniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wiąże w niniejszej sprawie, stwierdził, że treść dokumentów wytworzonych i kierowanych do władz publicznych przez oficjalne organizacje poselskie, w związku z wykonywaniem obowiązków poselskich, co do zasady musi być uznana za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym bardziej, że ma ona na celu wydatkowanie określonych funduszy publicznych. Bez znaczenia jest to, że korespondencja ta może mieć charakter czysto techniczny. W szczególności ustawa o dostępie do informacji publicznej w żadnym przepisie nie wyklucza wprost informacji technicznych z zakresu informacji publicznej. Przeciwnie, przykładowo informacją publiczną wskazaną w art. 6 ust. 5 tej ustawy są informacje o majątku publicznym. Poza tym zwrócono uwagę, że informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym o prowadzonej przez nie korespondencji – mogą mieć (i często w praktyce mają) także charakter zestawu danych finansowo - osobowych. W związku z tym stwierdzono, że ustawodawca nie wyłącza w sposób generalny tego typu danych (informacji) z kręgu wchodzącego w zakres pojęcia "informacji publicznej". Dostrzega wszak, że także kwestie finansowe mogą świadczyć o stanie i funkcjonowaniu sfery publicznej, umożliwiając jej kontrolę przez obywateli. W dalszej kolejności stwierdzono, że bez znaczenia jest podnoszona w odpowiedzi na skargę kwestia bezczynności Szefa Kancelarii Sejmu w sytuacji, gdy zgodnie z art. 202a ust. 3 Regulaminu Sejmu RP, informację publiczną na wniosek udostępnia Kancelaria Sejmu. Przepis art. 202c, dotyczący wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji, odnosi się wprawdzie do Szefa Kancelarii, który jest organem właściwym do decyzyjnego załatwienia sprawy w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, która nie może być udostępniona, ale nie można przy tym tracić z pola widzenia przepisu art. 200 ust. 1 Regulaminu, zgodnie z którym Kancelarią Sejmu kieruje Szef Kancelarii Sejmu przy pomocy nie więcej niż dwóch zastępców. W związku z tym wyłączna kompetencja do wydania decyzji administracyjnej nie pozbawia Szefa Kancelarii Sejmu innych kompetencji związanych ze sprawowaną funkcją. Oznacza to, że ponosi on odpowiedzialność za sposób funkcjonowania Kancelarii i tym samym może być on adresatem skargi na bezczynność kierowanego przez siebie organu. Końcowo podano, że analiza okoliczności sprawy, a zwłaszcza zestawienie daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz daty podjęcia przez organ działań w celu realizacji wniosku skarżącego, choć nieprawidłowych, nie pozwala stwierdzić, aby bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Brak prawidłowej realizacji wniosku nie wynikał z lekceważenia skarżącego przez organ, czy też celowego przedłużania postępowania, lecz stanowił skutek niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skargą kasacyjną z dnia 16 grudnia 2015 r. zaskarżono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r. w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 149 § 1 p.p.s.a. przez uznanie, że Szef Kancelarii Sejmu pozostawał w bezczynności w przedmiotowej sprawie, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy nakazuje konstatować, iż Szef Kancelarii Sejmu nie pozostawał w bezczynności wobec udzielenia wnioskodawcy informacji, iż wnioskowane przez niego dane nie stanowią informacji publicznej, 2. art. 151 p.p.s.a przez niezastosowanie i nieoddalenie skargi mimo, iż Szef Kancelarii Sejmu nie pozostawał w bezczynności, a zatem nie było podstaw do uznania wniosków przeciwnych, 3. art. 190 p.p.s.a. przez błędną interpretację wykładni dokonanej w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny i wyciągnięcie z niej bezpodstawnego wniosku, że jedynym obowiązkiem Sądu ponownie rozpoznającego sprawę jest uwzględnienie skargi. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 i art. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dane wnioskowane przez skarżącego stanowią informację publiczną, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy prowadzi do wniosku przeciwnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 203 pkt 3 p.p.s.a. wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, 2. zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono, że o ile rację ma skarżący twierdząc, że informacje dotyczące majątku publicznego oraz informacje odnoszące się do zasad funkcjonowania podmiotów publicznych stanowią informację publiczną, o tyle w żadnym razie skarżący nie ma racji twierdząc, że taką informacją są dane osobowe i wysokość wynagrodzenia i nagród pracowników biur klubów i kół poselskich. Przedmiotem wniosku nie są bowiem informacje publiczne dotyczące majątku publicznego w rozumieniu ustawy, a dane osobowe pracowników biur klubów niebędących osobami publicznymi. Podkreślono przy tym, że skarżący nie pytał w swym wniosku o wydatki Kancelarii Sejmu w przedmiotowym zakresie, ale o dokumenty związane stricte z przyznaniem świadczeń konkretnym pracownikom. Objęte wnioskiem osoby nie są funkcjonariuszami publicznymi, nie sprawują też żadnych funkcji publicznych i władztwa publicznego związanego m.in. z dysponowaniem majątkiem publicznym. Dane te nie stanowią zatem informacji publicznej, a jednocześnie podlegają ochronie zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (aktualnie tekst jedn. z 2016 r., poz. 922 – powoływaną dalej jako ustawa o ochronie danych osobowych). Pracownicy biur klubów i kół poselskich, których dane są objęte wnioskiem, nie pełnią bowiem funkcji kierowniczych i publicznych we wspomnianym znaczeniu. W dalszej kolejności wskazano, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został nieprawidłowo zinterpretowany i na podstawie art. 190 p.p.s.a. Sąd I instancji ponownie rozpoznający sprawę uznał, że zobowiązany jest uwzględnić skargę. W ocenie organu, błąd ten wynikał ze zbyt obszernej analizy teoretycznej dokonanej w uzasadnieniu wyroku NSA. Sąd ten bardzo dużo miejsca poświęcił kwestii obowiązku udostępniania informacji, których wytwórcą nie jest jej posiadacz jak w niniejszej sprawie, mimo iż powyższe nie było kwestionowane przez organ i nie było przedmiotem sporu w sprawie. W szczególności Sąd wydając zaskarżony wyrok oparł się na wskazaniu przez NSA, że "treść dokumentów wytworzonych i kierowanych do władz publicznych przez oficjalne organizacje poselskie, w związku z wykonywaniem obowiązków poselskich, co do zasady musi być uznana za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (...) bez znaczenia jest to, że korespondencja ta może mieć charakter czysto techniczny". Błąd Sądu I instancji polegał na tym, iż w sposób bezpośredni przeniósł te rozważania na grunt niniejszej sprawy. Prawidłowa analiza uzasadnienia wyroku NSA musi prowadzić do wniosku, że choć informacje pochodzące od organów poselskich co do zasady mogą być informacją publiczną, to na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ich udostępnianie podlegać może ograniczeniu. NSA w dalszej część uzasadnienia wskazuje, że "ustawodawca nie wyłącza w sposób generalny tego typu informacji z kręgu wchodzącego w zakres pojęcia informacji publicznej. Także ten fragment uzasadnienia wskazuje, że dotyczy ono tylko i wyłącznie teoretycznej możliwości uznania co do zasady za informację publiczną, ale po spełnieniu wymaganych przesłanek, także informacji trafiających do organu od podmiotów zewnętrznych. Powyższe, co wymaga podkreślenia, nie było jednak kwestionowane przez organ. Zdaniem organu zakres wnioskowanych informacji wskazuje, że nie są to informacje publiczne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konkluzji uzasadnienia skargi kasacyjnej podnoszono, że informacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotycząca możliwości anonimizacji danych osobowych nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest wyłącznie lista danych osobowych z przypisanymi do nich kwotami. Anonimizacja danych osobowych spowoduje, że pozostanie ciąg nic nie mówiących kwot, które bez powiązania ich z danymi określonych pracowników nie mają żadnego znaczenia. Ułomność wskazanego przez Sąd rozumowania można jeszcze dobitniej zobrazować przykładem, w którym wnioskodawca wnioskuje o wskazanie wysokości wynagrodzenia tylko jednego określonego z imienia i nazwiska pracownika niepełniącego funkcji publicznej. Końcowo wskazano, że zgodnie z pierwszym wydanym w tej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 545/13 wnioskowane w niniejszej sprawie dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tylko uchybienie Sądu w zakresie sporządzenia uzasadnienia spowodowało uchylenie tego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Następnie błędna interpretacja wykładni prawa dokonana przez Sąd wydający zaskarżony wyrok spowodowała jego wadliwość. Zgodnie bowiem z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd I instancji powinien w uzasadnieniu wyroku wprost wskazać, iż wnioskowane dane nie są informacją publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres kontroli kasacyjnej. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 149 § 1, art. 151 i art. 190 p.p.s.a. oraz zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. art. 6 i art. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej łączą się ze sobą w ten sposób, że zostały nakierowane na podważenie stanowiska, zgodnie z którym informacje żądane przez Stowarzyszenie w piśmie z dnia 9 lipca 2013 r. nie stanowią informacji publicznej. Taka konstrukcja skargi kasacyjnej pozwala zatem na łączne odniesienie się do zawartych w niej zarzutów. Dotyczą one bowiem w istocie tego samego zagadnienia prawnego. Przede wszystkim należy jednak stwierdzić, że wykładnia dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1314/14, wiąże w niniejszej sprawie (art. 190 p.p.s.a.). We wspomnianym wyroku wyraźnie wskazano, że podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w sprawie było przesądzenie, czy żądana przez Stowarzyszenie informacja jest "informacją publiczną" w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku wiążącego w rozpatrywanej sprawie stwierdzono m.in., że wnioskodawcy chodziło wyłącznie o treść korespondencji, jaka na podstawie przepisu § 7 ust. 1 zarządzenia nr 5 Marszałka Sejmu, kierowana była przez przewodniczących klubów i kół poselskich do Kancelarii Sejmu, a więc chodziło mu o dostęp do informacji oficjalnie wytworzonych przez władze klubów i kół poselskich, działających na podstawie przepisu art. 8 ust. 1 i 7 Regulaminu Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Poza tym wskazano, że treść dokumentów wytworzonych i kierowanych do władz publicznych przez oficjalne organizacje poselskie w związku z wykonywaniem obowiązków poselskich, co do zasady musi być uznana za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym bardziej, że ma ona na celu wydatkowanie określonych funduszy publicznych. Poza tym wskazano, że informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne, w tym o prowadzonej przez nie korespondencji - mogą mieć (i często w praktyce mają) także charakter zestawu danych finansowo - osobowych. Poza powyższym Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że wyłączna kompetencja do wydania decyzji administracyjnej nie pozbawia Szefa Kancelarii Sejmu innych kompetencji związanych ze sprawowaną funkcją. Oznacza to, że ponosi on odpowiedzialność za sposób funkcjonowania Kancelarii i tym samym może być adresatem skargi na bezczynność kierowanego przez siebie organu. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą skargę kasacyjną powyższe stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w tej sprawie pozwalają na przyjęcie, że kwestia posiadania przez materię określoną we wniosku z dnia 9 lipca 2013 r. przymiotu informacji publicznej została już wcześniej prawomocnie przesądzona. Podobnie wygląda sytuacja w przypadku rozstrzygnięcia, że Szef Kancelarii Sejmu jest organem właściwym do rozpatrywania tego rodzaju wniosków. Kwestia ta została prawidłowo oceniona i uwzględniona przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Powyżej przedstawione merytoryczne stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1314/14 zostało bowiem w pełni uwzględnione w wydanym w warunkach związania, o którym mowa w art. 190 p.p.s.a., wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 887/15. Na marginesie należy dodać, że stanowisko to jest zgodne z poglądami prawnymi i faktycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszym składzie. Na gruncie rozpatrywanej sprawy trzeba bowiem przyjąć szerokie rozumienie informacji publicznej. Niewątpliwie daje to podstawę do stwierdzenia, że żądane przez skarżącego, a pozostające w dyspozycji organu dane objęte wnioskiem z dnia 9 lipca 2013 r. posiadają walor informacji publicznej. Wniosek dotyczył bowiem wypłacania pracownikom biur klubów i kół poselskich oraz biur poselskich dodatkowego wynagrodzenia rocznego, a także trybu obliczania i wypłacania nagród za wieloletnią pracę oraz odpraw w związku z zakończeniem kadencji Sejmu w 2012 r. i 2013 r., jakie skierowali do Kancelarii Sejmu przewodniczący klubów lub kół poselskich. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść tego rodzaju dokumentów, jako wytworzonych i kierowanych do władz publicznych przez oficjalne organizacje poselskie, w związku z wykonywaniem powierzonych im zadań, stanowi informację, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty odnoszące się do naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów. Sąd I instancji, działając w warunkach związania wcześniejszym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 190 p.p.s.a.) dokonał prawidłowej oceny charakteru tych informacji (art. 6 i art. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), co doprowadziło do uwzględnienia skargi (a nie jej oddalenia - art. 151 p.p.s.a.) poprzez zobowiązanie Szefa Kancelarii Sejmu do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia z dnia 9 lipca 2013 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla przy tym, że wniosek skarżącego powinien być rozpoznany przez organ w trybie określonym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Szef Kancelarii Sejmu powinien zatem zakończyć wszczęte tym wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem, udzielając informacji publicznej w dopuszczalnym zakresie albo wydając decyzję o odmowie jej udostępnienia, gdyby zaistniały ku temu stosowne przesłanki na przykład z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemniej jednak organ, będący adresatem wniosku, ma obowiązek rozpatrzenia go w terminie i w sposób odpowiadający znajdującemu w tym przypadku zastosowanie reżimowi prawnemu. Nie mają przy tym znaczenia uwagi autora skargi kasacyjnej dotyczące ewentualnego postępowania organu w przypadku skierowania do niego wniosku dotyczącego wysokości wynagrodzenia tylko jednego określonego z imienia i nazwiska pracownika niebędącego funkcjonariuszem publicznym. Wymagający zgodnego z prawem załatwienia wniosek dotyczy bowiem innego rodzaju sytuacji. Z tych wszystkich względów orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. jak w sentencji.