I SAB/Wa 362/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. K., A. B. i E. J. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 28 września 1994 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicach [...], [...] i [...], hip. [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz G. K., A. B. i E. J. solidarnie kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. G. K., A. B. i E. J. pismem z 2 marca 2015 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...],[...] i [...], hip. [...]. W uzasadnieniu skargi wskazali, że następca prawny dawnego właściciela – J. B. w dniu 28 września 1994 r. wystąpił o przyznanie na jego rzecz odszkodowania m.in. za przedmiotową nieruchomość. Z uwagi na nierozpoznanie wniosku następcy prawni J. B. w dniu 9 lutego 2015 r. wstąpili do sprawy i wnieśli o jej kontynuowanie. Z kolei w dniu 20 lutego 2015 r. wystąpili do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie. Skoro zatem organ nie rozpoznał wniosku o odszkodowanie przez okres ponad 20 lat, nie ma wątpliwości, że pozostaje on w bezczynności. Co istotne organ nie poinformował również stron postępowania o terminie załatwienia sprawy i przyczynach rażącej zwłoki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że skarżący z wnioskiem o przyznanie odszkodowania wystąpili w dniu 9 lutego 2015 r. Pismem z 23 lutego 2015 r. organ wystąpił do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami [...] o przekazanie akt własnościowych nieruchomości. Z kolei postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] rozpoznał zażalenie skarżących na niezałatwienie sprawy w terminie, uznając je za nieuzasadnione. Organ wskazał również, że pełnomocnik skarżących został poinformowany, że z uwagi na konieczność zgromadzenia całości dokumentacji rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie nastąpi do dnia 30 sierpnia 2015 r. Przy piśmie procesowym z 4 września 2015 r. skarżący, mając na uwadze udzielone przez organ informacje, z których wynika że Prezydent W. nie dysponuje aktami własnościowymi gruntu, nadesłali uwierzytelnione fotokopie dokumentów znajdujących się w sprawie dotyczącej nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., z których wynika, że Urząd Rejonowy w W. prowadził postępowanie z wniosku J. B. z 28 września 1994 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], [...], [...], [...] nr hip. [...], [...], [...], [...] o pow. [...] m2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a." organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. do dnia wyrokowania nie rozpoznał wniosku J. B. z 28 września 1994 r. o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość. Od momentu złożenia ww. wniosku minęło więc ponad 20 lat. Z nadesłanych akt administracyjnych nie wynika również, aby organ podejmował czynności zmierzające do zakończenia tego postępowania. Organ nie zastosował się również do obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 K.p.a., bowiem jedyne pismo informujące o przyczynach nierozpoznania sprawy w terminie, jak wynika z odpowiedzi na skargę, wystosowano do skarżących już po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność. Pisma tego brak jest jednak w aktach sprawy. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W., nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa, a to ze względu na długość prowadzonego postępowania, brak realnych i skutecznych prób jego zakończenia oraz znaczne przekroczenie terminów załatwienia sprawy wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, niniejsze postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem z 28 września 1994 r. i do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone. Już samo zestawienie ww. dat wskazuje na rażące naruszenie prawa. Brak akt własnościowych nieruchomości oraz akt postępowania toczącego się po złożeniu powyższego wniosku o odszkodowanie, uniemożliwia natomiast Sądowi dokonanie oceny, czy organ podejmował jakiekolwiek czynności zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy. Z tych też względów Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było z rażącym naruszeniem art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.