III SAB/Gd 33/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut ( spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. F. na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie wznowienia studiów oddala skargę. W dniu 29 czerwca 2015r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) J. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...], polegającą na braku rozpatrzenia odwołania od decyzji Prodziekana ds. Studiów Stacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z dnia 13 kwietnia 2015r. odmawiającej wyrażenia zgody na wznowienie studiów. Skarżąca podała, że ww. odwołanie zostało doręczone do organu w dniu 13 maja 2015r., a następnie przekazane organowi odwoławczemu w dniu 19 maja 2015r. Skarżąca wezwała organ odwoławczy do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na dzień 28 maja 2015 r., które wpłynęło do organu w dniu 29 maja 2015 r. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wyjaśniono, że odwołanie skarżącej zostało przekazane do sekretariatu Prorektora ds. Studenckich Uniwersytetu [...] w dniu 19 maja 2015r. Z uwagi na skomplikowany charakter sprawy opinia została przesłana tego samego dnia do Biura Prawnego [...], celem wydania opinii prawnej. Prorektor otrzymał opinię w dniu 27 maja 2015r. i w tym samym dniu wydał decyzję o uchyleniu decyzji Prodziekana z dnia 13 kwietnia 2015r. [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 11 czerwca 2015r. nr [...] Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji [...] wyraził zgodę na wznowienie przez skarżącą studiów na Wydziale Prawa i Administracji [...] na kierunku prawo na roku 5 w semestrze 9 w roku akademickim 2015/2016. Jednocześnie nałożono na skarżącą obowiązek wyrównania różnic programowych spowodowanych zmianą planu i programu studiów. Niniejsze rozstrzygnięcie skarżąca odebrała w dniu 29 czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność (...). Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, m. in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Pismo skarżącej z dnia 28 maja 2015 r. spełnia wymóg wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. , wobec czego skarżąca wniosła skargę spełniając przesłanki przewidziane w art. 52 § 1 p.p.s.a. W przypadku skargi na bezczynność konieczne jest również ustalenie, czy istnieje podstawa prawna do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego żądania strony. Jest to istotne z uwagi na fakt, że w myśl art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. J. F. wniosła skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...], polegającą na braku rozpatrzenia odwołania od decyzji Prodziekana ds. Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z dnia 13 kwietnia 2015r. odmawiającej wyrażenia zgody na wznowienie studiów. Zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 572 ze zm.), dalej zwanej "ustawą", do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Sąd podziela stanowisko przedstawione w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 lipca 2008 r., (sygn. akt II SA/Bk 320/08, LEX nr 566519), że "zaskarżeniu podlegają akty zakładowe zewnętrzne, czyli rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków studenta, a przesądzające o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego". Do takich aktów należy zatem zaliczyć również rozstrzygnięcie, którego przedmiotem jest wyrażenia zgody na wznowienie studiów. Zgodnie z art. 66 ustawy, działalnością uczelni kieruje rektor, który reprezentuje ją również na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni. Rektor uczelni publicznej podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez ustawę lub statut do kompetencji innych organów uczelni lub kanclerza. Na podstawie art. 70 tej ustawy kompetencje kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni określa statut. Od decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej służy odwołanie do rektora. Rektor uchyla decyzję kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej sprzeczną z ustawą, statutem, uchwałą senatu lub najwyższego organu kolegialnego uczelni niepublicznej, uchwałą rady tej jednostki organizacyjnej, regulaminami lub innymi przepisami wewnętrznymi uczelni lub naruszającą ważny interes uczelni. Prodziekan ds. Studiów Stacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w dniu 13 kwietnia 2015r. wydał decyzję o odmowie wyrażenia zgody na wznowienie przez J. F. studiów. Skarżąca wniosła od tej decyzji odwołanie, które zostało przekazane organowi odwoławczemu w dniu 19 maja 2015r. Zdaniem skarżącej do dnia wniesienia skargi jej odwołanie nie zostało rozpatrzone. Z kolei zdaniem organu decyzja rozpoznająca ww. odwołanie została podjęta w dniu 27 maja 2015 r. Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że w aktach sprawy znajduje się skierowane do Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji [...] pismo Prorektora ds. Studenckich [...] z dnia 27 maja 2015r., w którym stwierdza, że: "Zgodnie z ustnymi wyjaśnieniami sprawy pani J. F. złożonymi przez Pana Prodziekana w obecności Radcy Prawnego (...) i mojej uchylam decyzję z dnia 13 kwietnia 2015 r.. Równocześnie przekazuję sprawę Panu Dziekanowi do ponownego rozpoznania (...)." Jak wynika z akt sprawy dziekan Wydziału Prawa i Administracji [...] wydał w dniu 11 czerwca 2015 r. decyzję nr [...], którą wyraził zgodę na wznowienie przez skarżącą studiów. Wskazać należy, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § k.p.a., nie należy przy tym przypisywać decydującego znaczenia nagłówkowi decyzji. Sąd podziela stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 943/09, że o tym, do kogo dana decyzja jest skierowana, decyduje jej treść, w której musi się znaleźć miejsce na oznaczenie strony (art. 107 § 1 k.p.a.). To, czy strona zostanie prawidłowo oznaczona w nagłówku decyzji, czy też w jej dalszej treści, nie jest istotne. Decydujące jest to, komu - według treści decyzji - organ przypisał uprawnienia lub obowiązki. Jeżeli z decyzji wynika zamiar organu ustalenia sytuacji prawnej konkretnej osoby będącej stroną, to warunek oznaczenia strony decyzji został spełniony, ( publ. LEX nr 751829, podobnie zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 395/13, LEX nr 1357538). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że pismo Prorektora ds. Studenckich [...] z dnia 27 maja 2015r. stanowi rozstrzygnięcie wydane w związku z odwołaniem skarżącej od decyzji z dnia 13 kwietnia 2015 r., zawiera ono bowiem niezbędne elementy pozwalające uznać je za decyzję. Oznaczono w nim organ, który je sporządził, jak również zawiera ono stanowisko co do kategorycznego rozstrzygnięcia sprawy ze wskazaniem strony, której to rozstrzygnięcie dotyczy. Pismo zostało podpisane przez osobę piastującą funkcję organu. Reasumując należy stwierdzić, że nie ma racji skarżąca twierdząc, że jej odwołanie od decyzji Prodziekana ds. Studiów Stacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] z dnia 13 kwietnia 2015r. nie zostało rozpoznane. Tym samym nie można stwierdzić, że organ odwoławczy pozostaje w bezczynności. Dodać należy, że rozpoznanie odwołania nastąpiło z zachowaniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Dodać należy, że z akt sprawy wynika, że decyzja organu odwoławczego z dnia 27 maja 2015 r. nie została skarżącej doręczona, co potwierdził organ w odpowiedzi na skargę. Na kwestie tę wskazywała również skarżąca, zaś w piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2015r. przedstawiła trudności z jakimi się spotkała ze strony pracowników organu chcąc uzyskać informację o wynikach postępowania odwoławczego. Fakt niedoręczenia decyzji z dnia 27 maja 2015 r. stronie nie daje jednak podstaw do przyjęcia, że do jej wydania w ogóle nie doszło. Sąd zauważa przy tym, że ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje rozwiązań pozwalających sądowi administracyjnemu na wydanie orzeczenia, którym zobowiązałby organ do doręczenia decyzji stronie postępowania. Dopuszczalne rodzaje orzeczeń, jakie sąd administracyjny może wydać w związku z rozpoznaniem skargi na bezczynność organu, zostały wymienione w art. 149 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi), o czym była mowa powyżej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.