II GSK 3769/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 2035/15 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. T. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wyrokiem z dnia 9 marca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę J. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] sierpnia 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w wyniku przeprowadzonej 9 stycznia 2015 r. w lokalu "L. C." w T. G. przy ul. P. [...], w którym działalność gospodarczą prowadził J. Sz. p.n. B. kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych ustalono, że znajdujące się tam urządzenie Nevada Games Multi 20 umożliwiało prowadzenie gier losowych (ustawienie konfiguracji symboli oraz walorów kart następuje bez udziału grającego i nie zależy od jego umiejętności), w celach komercyjnych – gracz ponosi opłatę za korzystanie z urządzenia. Automat umożliwiał uzyskiwanie wygranych rzeczowych. Ponadto, na podstawie umowy dzierżawy z 1 grudnia 2014 r., stwierdzono, że właścicielem urządzeń był J. T., a urządzanie gier hazardowych miało miejsce w lokalu niebędącym kasynem i bez koncesji na prowadzenie kasyna gry w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej u.g.h.). Ustalenia te stały się podstawą decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w R. z dnia [...] czerwca 2015 r., którą wymierzył skarżącemu karę w wysokości 12.000 zł. Objętą skargą decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., Dyrektora Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał jednoznacznie twierdzić, iż urządzenie Nevada Games Multi 20 o nr [...] zawierało element losowości; wynik końcowy – ustawienia konfiguracji symboli obracających bębnów oraz walorów kart następowało losowo bez udziału grającego i niezależnie od jego umiejętności. Gry rozgrywane na przedmiotowym urządzeniu były grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych - wynik pojedynczej gry jest zależny od przypadku zaś grający nie miał żadnego wpływu na wynik końcowy gry. Poza sporem, zdaniem organu odwoławczego było, że urządzającym gry był skarżący, co wynikało z treści umowy dzierżawy z 1 grudnia 2014 r. spisanej między B. J. Sz. a stroną o wynajem 8 m2 powierzchni lokalu, gdzie wstawiono urządzenia do gier będące własnością wydzierżawiającego. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu braku opinii biegłego, wskazał że przeprowadzony eksperyment pozwolił na ustalenie przebiegu gry i jej charakteru. Ustosunkowując się do zarzutu niemożności ukarania strony jako podmiotu niemogącego uzyskać koncesji stwierdził, że skarżący, chociaż nie był podmiotem prawa handlowego wymienionym w art. 6 ust. 4 u.g.h., lecz osobą fizyczną to prowadził działalność podlegającą przepisom tej ustawy. Pomimo że nie uzyskał zezwolenia na prowadzenie kasyna, gdyż nie mógł go uzyskać, to urządzał gry na automatach w rozumieniu tej ustawy naruszając tym samym jej przepisy. W konsekwencji takie działanie strony powodowało jej odpowiedzialność wynikającą z art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h., tj. kary związanej z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję, w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu błędnej interpretacji art. 6 ust. 4 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i skierowania decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do osoby fizycznej, która – zdaniem skarżącego – nie może ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej. Stwierdził, że art. 89 u.g.h. nie ogranicza kręgu podmiotów, które podlegają karze pieniężnej za urządzanie gier hazardowych i gier na automatach, a w szczególności nie wskazuje, aby kara ta dotyczyła tylko i wyłącznie podmiotów, które mogłyby uzyskać koncesję, czyniąc tym samym niepodlegającymi karze pieniężnej pozostałe podmioty, które urządzałby nielegalnie gry hazardowe i gry na automatach poza kasynem gry. Karze podlega bowiem urządzający gry w warunkach określonych w art. 89 u.g.h. i może nim być każdy podmiot (osoba) dysponujący tą cechą relewantną. Dalej Sąd I instancji odniósł się do podnoszonej w skardze kwestii dotyczącej rozstrzygnięcia, czy podmiotem wyłącznie uprawnionym do rozstrzygania charakteru gry urządzanej na konkretnym automacie jest biegły czy też ustaleń tych dokonywać mogą samodzielne organy celne. Zdaniem Sądu, decyzja Ministra Finansów rozstrzygająca czy gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy wymagana jest, po pierwsze, na etapie planowania lub podjęcia realizacji przedsięwzięcia, a postępowanie w sprawie o jej wydanie inicjowane jest na wniosek podmiotu realizującego lub planującego realizację przedsięwzięcia, który powziął wątpliwości co do jego charakteru. Żądana w skardze opinia biegłego byłaby, zdaniem Sądu, niezbędna w sytuacji jeśli zachodziłyby wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez organy, czyli gdy istniałyby wątpliwości co do charakteru urządzanej gry. Wobec rozegrania gry kontrolnej i przeprowadzenia stosownego eksperymentu organ nie stwierdził wystąpienia takich uzasadnionych wątpliwości i tym samym odstąpił od powołania biegłego. Zdaniem Sądu organy zasadnie przyjęły, że strona skarżąca urządzała gry w kontrolowanej lokalizacji na automacie spełniającym przesłanki art. 2 ust. 3 u.g.h., co potwierdzały ustalenia zawarte m.in. w protokole kontroli. Wyniki gier na przedmiotowym urządzeniu uzależnione był wyłącznie od przypadku, bowiem grający nie decydował o wyniku – obrót bębnów i rozdanie kart następowało bez udziału grającego, co oznaczało losowość. Ponadto udział w grach był odpłatny, a przy tym możliwe było prowadzenie kolejnych gier za wygrane uzyskane w grach poprzednich. W ocenie Sądu, w toku postępowania organy zebrały i rozpatrzyły cały zgromadzony materiał dowodowy zgodnie z przepisami art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197 Ordynacji podatkowej. Materiał ten w sposób wystarczający potwierdził elementy losowe gier urządzanych na spornych automatach, wykluczając ich zręcznościowy charakter. Organ równie trafnie przyjął, że sporny automat zezwalał na gry o charakterze komercyjnym. Odnosząc się do kwestii, czy przepisy art. 14 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. mają charakter przepisów technicznych oraz czy możliwe jest oparcie rozstrzygnięcia na tych przepisach, Sąd I instancji uznał, że zarzut wydania zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu, którego stosowania należało odmówić, nie zasługiwał na uwzględnienie. Organy obu instancji, wbrew zarzutom skargi, nie miały podstaw do zastosowania art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i umorzenia postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podała art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). J. T. skarg kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: I. przepisów prawa materialnego: 1. art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8, § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a polegające na zastosowaniu art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepisy te nie powinny mieć zastosowania w sprawie, z uwagi na posiadanie przez nie charakteru "przepisów technicznych" w rozumieniu dyrektywy, wobec których nie dopełniono obowiązku notyfikacji, a wobec ich zastosowania uznanie, że sankcja w postaci kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry może zostać zastosowana wobec skarżącego, podczas gdy przepis wprowadzający zakaz urządzania gier w miejscach innych niż kasyna gier – art. 14 ust. 1 ug.h. został uznany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, co do którego nie dopełniono obowiązku notyfikacji, a w związku z tym nie może być stosowany w stosunku do jednostek, w tym skarżącego, natomiast niezastosowanie art. 14 ust. 1 u.g.h. prowadziłoby do wniosku, że zastosowanie wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sankcji w postaci kary pieniężnej nastąpiło w sytuacji braku wyrażonego w u.g.h. zakazu urządzania gier na automatach w innych miejscach niż kasyno gier; II. przepisów postępowania: 1. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. Z art 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE poprzez błędne nieuwzględnienie skargi przez WSA w G. pomimo naruszenia przez organy celne obu instancji art. 2 ust. 3 i 5, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, poprzez oparcie przez organy celne swoich decyzji o przepisy u.g.h., tj. ustawy która została uchwalona z pominięciem obowiązku konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców oraz art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE oraz przyjęcie za podstawę prawną wydanych decyzji przepisu art. 89 ust. 1 pakt 2 u.g.h., który przewidywał sankcję za naruszenie przepisu wprowadzającego zakaz urządzania gier w miejscach innych niż kasyna gier, a który to przepis został uznany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy i nie mógł być stosowany; 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 3 i 5 oraz art. 89 ust. 1 pakt 2 u.g.h., poprzez błędne nieuwzględnienie skargi przez WSA w G., mimo oczywistego naruszenia przez organy celne obu instancji art. 187 § 1 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 3 i 5 oraz art. 89 ust. 1 pakt 2 u.g.h. poprzez nieuzyskanie w toku prowadzonych przez nich postępowań dowodów potwierdzających, że gry na przedmiotowym automacie mają charakter losowy w rozumieniu u.g.h.; 3. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pakt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne nieuwzględnienie skargi przez WSA w G., mimo naruszenia przez organy celne obu instancji art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz pominięcie szeregu okoliczności wskazujących, że skarżący nie jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w R. z dnia [...] czerwca 2015 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych za obie instancje. Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Ocenę skargi kasacyjnej pod kątem zakwestionowanego nią wyroku Sądu I instancji poprzedzić należy uwagą, że co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w granicach zakreślonych jej zarzutami (art. 183 § 1 p.p.s.a.), w pierwszej kolejności bierze pod rozwagę zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem ocena prawidłowości lub wadliwości ustaleń faktycznych sprawy przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania przekłada się na zastosowanie przepisów prawa materialnego użytych w danej sprawie administracyjnej. Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów tak prawa materialnego jak i przepisów postępowania, odstąpić należy od opisanej zasady, gdyż na kawie przedmiotowej sprawy odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego rzutować będzie na kontrolę prawidłowości lub wadliwości zastosowania w sprawie przepisów procedury przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w szczególności gdy zarzuty pomieszczone w punkcie II petitum skargi kasacyjnej w swej istocie opierają się na zastosowanych w sprawie przepisach ustawy o grach hazardowych i wywodzonej przez stronę niezasadności ich zastosowania w świetle regulacji dyrektywy 98/34/WE. Tak zakreślone ramy skargi kasacyjnej, w odniesieniu zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 u.g.h. w związku z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji (...), w ramach którego kasator wywodzi, że charakter "techniczny" powołanych przepisów ustawy o grach hazardowych, jako nienotyfikowanych powodował, że nie można było zastosować wobec strony sankcji przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, uznać należy za niezasadny. Kwestia technicznego charakteru przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jak i też zależności, jaka, w ocenie strony skarżącej, zachodzi pomiędzy tym przepisem, a nakazem określonym w art. 14 ust. 1 tej ustawy były przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16. Zauważyć należy, że uchwałą tą skład orzekający jest związany mocą art. 269 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z punktem 1 sentencji uchwały art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu do uchwały stwierdzono, że przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie można kwalifikować do kategorii przepisów technicznych wymienionej w art. 1 pkt 11 dyrektywy transparentnej, gdyż nie ustanawia żadnego rodzaju zakazu produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazu świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług, a "ustanowionej w nim sankcji wiążącej się z działaniem polegającym na urządzaniu gier niezgodnie z przyjętymi w tym zakresie zasadami i bezpośrednio ukierunkowanej na zapewnienie respektowania tych zasad, nie sposób byłoby i tak łączyć z "zakazem użytkowania". Z tego mianowicie powodu, że przepis ten, gdy chodzi o ustanowione w nim przesłanki nałożenia kary pieniężnej nie skutkuje tym, aby konsekwencje nałożenia tej kary wyrażały się w ingerowaniu - i to w sposób oczywisty - w same możliwości dopuszczalnego przeznaczenia produktu pozostawiając miejsce jedynie na jego marginalne zastosowanie w stosunku do tego, którego można byłoby rozsądnie oczekiwać. W uzasadnieniu uchwały podkreślono ponadto, że skoro w art. 1 pkt 3 dyrektywy 98/34/WE mowa jest o specyfikacji zawartej w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności, to za oczywiste uznać należy, że tak opisany warunek uznania danego przepisu krajowego za "specyfikację techniczną, nie jest spełniony w odniesieniu do art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Przyjęto także, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie stanowi "innych wymagań", o których mowa w art. 1 pkt 4 dyrektywy transparentnej, gdyż odnosi się do określonego sposobu prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, a nie do produktów. Nie określa również warunków determinujących w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu. Wobec treści uchwały za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty postawione w punktach I.1 i II.1 petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do pozostałych dwóch zarzutów skargi kasacyjnej, naruszenia przepisów postępowania, pomieszczonych w punktach II. 2 i II.3, które w swej istocie dotycząc wytknięcia błędów postępowania administracyjnego w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego (naruszenie art. 187 § 1 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej), których to braków, w ocenie strony, Sąd I instancji nie wziął pod rozwagę, również i te zarzuty uznać należy za niezasadne. Jak bowiem wynika z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, o który oparty został stan faktyczny sprawy przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji, podstawą nałożenia na stronę skarżącą kary były ustalenia przeprowadzonej kontroli, w toku której funkcjonariusze przeprowadzili eksperyment na urządzeniu wskazujący, że na spornym urządzeniu rozgrywane były gry organizowane w celach komercyjnych, mające charakter losowy i niezależny od umiejętności i sprawności grającego, gdyż ustawienie wyświetlanych bębnów z różnymi symbolami figur po rozegraniu każdej z gier odbywał się losowo i gracz nie miał wpływu na ich ustawienie. Strona ustaleń tych nie zakwestionował, zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i postępowania przed sądem. Nie wykazała w tym zakresie aktywności dowodowej, wskazując wyłącznie na potrzebę uzyskania wiadomości specjalnych, przy czym brak jest jakichkolwiek dowodów pochodzących od strony mogących wskazywać na taką konieczność w związku z funkcjonowaniem spornego automatu. To samo stanowisko strony odnośnie potrzeby wiadomości specjalnych znalazło się w skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, również wskazujący wyłącznie na brak opinii biegłego i konieczność jej pozyskania przez organ. Ocena tego zarzutu, jakiej dokonał Sąd I instancji była natomiast prawidłowa. Przepis art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej określając, że w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii, pozostawia organowi swobodę w korzystaniu z tego środka dowodowego. Granice korzystania z tej swobody wyznacza zasada prawdy obiektywnej, gdyż z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy podatkowej. Organ podatkowy obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawie o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wówczas, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, sztuki, rzemiosła, techniki, stosunków gospodarczych itp., z którą wiąże się rozpatrywane zagadnienie (por wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1850/15). Wobec tego podzielić należy stanowisko Sąd I instancji, który stwierdził, że w sprawie nie zaistniała sytuacja aby dla ustalenia czy na spornym automacie rozgrywane były gry o charakterze losowym koniecznym było powołanie biegłego. Losowy charakter prowadzonych na przedmiotowym urządzeniu gier wykazał bowiem przeprowadzony w trakcie kontroli eksperyment i jego wyniki, który także nie został podważony lub zakwestionowany przez stronę w toku postępowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego, w punkcie 2 sentencji, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).