II GSK 1125/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska sędzia del. WSA Piotr Kraczowski /spr./ po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy ze skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 935/15 w sprawie ze skarg R. B. na decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej, nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach zagospodarowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. B. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 17 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 935/15, oddalił skargi [...] (dalej: skarżący) na trzy decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor ARiMR) z [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności na rok 2014: w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, płatności rolnośrodowiskowej i pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że skarżący złożył wnioski: o przyznanie płatności na 2014 r. w ramach jednolitej płatności obszarowej; o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. oraz o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2014 r. Wszystkie wnioski zostały nadane 15 maja 2014r, tj. w ostatnim dniu terminu ich zgłaszania, w placówce pocztowej. Do wniosków nie zostały dołączone załączniki graficzne, a jedynie informacja, że załączniki graficzne nie zostały dostarczone stronie. Pełnomocnik skarżącego 22 maja 2014 r. został wezwany do usunięcia braków wniosków polegających na niedołączeniu załączników graficznych obrazujących zadeklarowane działki rolne w ramach poszczególnych działek ewidencyjnych. Pełnomocnik skarżącego 2 czerwca 2014 r. stawił się w jednostce Agencji i uzupełnił wymienione braki. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR trzema decyzjami z [...] kwietnia 2015 r. przyznał skarżącemu odpowiednio: 1. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z tytułu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 76.500,08 zł. Jednolita płatność obszarowa została przyznana do powierzchni zadeklarowanej we wniosku, a następnie pomniejszona o łączną kwotę 11.453,53 zł w tym: ze względu na złożenie kompletnego wniosku po terminie wyznaczonym w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.; dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich), tj. po 15 maja 2014 r. - o kwotę 10.554,43 zł oraz ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego o kwotę 899,10 zł oraz kwotę w wysokości 1.456,54 zł z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej; 2. płatność rolnośrodowiskową w łącznej wysokości 125.165,04 zł, w tym z tytułu pakiet 2, wariant 2.10 - uprawy sadownicze i jagodowe (w okresie przestawiania) w wysokości 55.994,40 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 7.635,60 zł, z tytułu pakietu 4, wariant 4.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków w wysokości 32640,96 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 4451,04 zł oraz z tytułu pakietu 5. wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 w wysokości 36.529,68 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 4.981,32. Płatność rolnośrodowiskową została pomniejszona ze względu na złożenie kompletnego wniosku po terminie wyznaczonym w ustawie o płatnościach bezpośrednich stosowanym do płatności rolnośrodowiskowej na mocy § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.; dalej: rozporządzenie rolnośrodowiskowe), tj. 15 maja 2014 r.; 3. pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w łącznej wysokości 15.329,63 zł, w tym z tytułu ONW - nizinne strefa II w wysokości 13.504,76 zł oraz z tytułu płatności ONW - strefa I w wysokości 1.824,87 zł. Płatność ONW - strefa II została pomniejszona o kwotę 1.841,56 zł, natomiast płatność ONW - nizinne strefa I o kwotę 248,85 zł ze względu na złożenie kompletnego wniosku po terminie wyznaczonym w ustawie o płatnościach bezpośrednich, stosowanym do płatności ONW na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 40, poz. 329 ze zm.; dalej: rozporządzenie ONW) tj. 15 maja 2014 r. W wyniku rozpoznania odwołań skarżącego, Dyrektor ARiMR trzema opisanymi na wstępie decyzjami z [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniach decyzji Dyrektor ARiMR stwierdził, że wnioski złożono w terminie składania wniosków o przyznanie płatności na 2014 r., jednak bez wymaganych załączników graficznych. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich, w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek o przyznanie płatności w ubiegłym roku, Agencja przesyła mu formularz oraz materiał graficzny lub udostępnia je na stronie internetowej Agencji, a rolnik, zgodnie z ust. 3 winien złożyć kolejny wniosek o przyznanie płatności obszarowych na formularzu przesłanym lub udostępnionym przez Agencję i dołączyć do niego materiał graficzny przesłany lub udostępniony przez Agencję. Przesłany przez ARiMR materiał graficzny jest obowiązkowym załącznikiem do wniosku o przyznanie płatności, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę spójnika "i", a wniosek złożony bez powyższych załączników jest wnioskiem niekompletnym. Dyrektor ARiMR w wyniku dodatkowego postępowania wyjaśniającego ustalił, że przesyłka zawierająca wniosek spersonalizowany wraz z obowiązkowym materiałem graficznym został przesłany do skarżącego 25 lutego 2014 r., natomiast załączniki graficzne zostały złożone przez pełnomocnika skarżącego w późniejszym terminie, tj. 2 czerwca 2014 r. Z kolei zgodnie z § 5 ust. 3a rozporządzenia ONW, do wniosku o przyznanie płatności ONW rolnik dołącza materiał geograficzny o którym mowa w art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009. Wspomniany art. 12 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 str. 65 ze zm.; dalej: rozporządzenie 1122/2009), w związku z art. 43 lit. a rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. UE. L. 2014.181.48) stanowi, m.in., iż materiały graficzne przekazane rolnikowi określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. Zatem przesłany materiał graficzny jest obowiązkowym załącznikiem do wniosku o przyznanie płatności, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę spójnika "i", a wniosek złożony bez powyższych załączników jest wnioskiem niekompletnym. W przedmiotowej sprawie załączniki graficzne zostały złożone przez pełnomocnika skarżącego w późniejszym terminie, tj. 2 czerwca 2014 r. Odnośnie zaś płatności rolnośrodowiskowej Dyrektor ARiMR stwierdził, że wniosek złożono co prawda w terminie składania wniosków o przyznanie płatności na 2014 r., jednak również bez wymaganych załączników graficznych, które były do skarżącego wysłane. Dyrektor ARiMR ustalił bowiem, że przesyłka zawierająca wniosek spersonalizowany wraz z obowiązkowym materiałem graficznym został przesłany do skarżącego 25 lutego 2014 r., natomiast załączniki graficzne zostały złożone przez pełnomocnika skarżącego w późniejszym terminie, tj. 2 czerwca 2014 r. Dyrektor ARiMR podkreślił, że materiał graficzny jest obowiązkowym załącznikiem do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, a wniosek złożony bez powyższych załączników jest wnioskiem niekompletnym. Zgodnie bowiem z § 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, Agencja udostępnia rolnikowi, który złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej materiał graficzny z oznaczeniem co najmniej granic i numerów działek ewidencyjnych, na których jest realizowane zobowiązanie rolnośrodowiskowe, natomiast rolnik zaznacza na materiale graficznym granice działek rolnych, na których realizuje poszczególne pakiety i warianty objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, oraz występujące w jego gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, część działki rolnej, która ma pozostać nieskoszona w danym roku - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 lub 5, miejsca na działce rolnej, w których są zasadzone poszczególne drzewa odmian wymienionych w ust. 3 pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia lub odmian tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed 1950 r. - w przypadku realizacji wariantu czwartego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 6, a następnie dołącza ten materiał graficzny do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, począwszy od drugiego roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Ponadto Dyrektor ARiMR we wszystkich decyzjach podkreślił, że wnioski o przyznanie płatności są wnioskami dobrowolnymi. Wsparcie finansowe wypłacane producentom rolnym ze środków Unii Europejskiej jest pomocą dodatkową i stanowi swego rodzaju przywilej, a wnioskowanie o nie jest obowiązkowe, a zatem należy oczekiwać, że to producent rolny dołoży należytej staranności w dbałości o swój interes w pozyskiwaniu środków unijnych. Dyrektor ARiMR uzasadniając wszystkie decyzje podkreślił, że zgodnie z art. 23 ust. 1 akapit 1 i 2 rozporządzenia 1122/2009 stosowanym do płatności rolnośrodowiskowej z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy po wyznaczonym terminie (tj. w przypadku Polski po 15 maja) prowadzi do obniżki kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik, gdyby złożył wniosek w terminie, o 1% za każdy dzień roboczy. W tym przypadku obniżka płatności będzie odnosiła się do kwoty wypłacanej pomocy. Wskazany w powyższym przepisie art. 12 rozporządzenia nr 1122/2009 w ust. 3 stanowi, m.in., iż materiały graficzne przekazane rolnikowi określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. Dyrektor ARiMR podkreślił, że przepis art. 23 stosuje się równie z w przypadku złożenia po terminie załączników, a nie tylko samego wniosku, jak wywodził w odwołaniu skarżący. Z cytowanych przepisów, w szczególności art. 23 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia 1122/2009 wynika, iż obniżkę płatności należy zastosować również w przypadku, jeśli po terminie zostały złożone jakiekolwiek dokumenty, umowy i oświadczenia stanowiące o kwalifikowalności do płatności, w szczególności te wymienione w art. 12 i 13 tegoż rozporządzenia, a więc również załączniki graficzne z zaznaczonymi przez producenta rolnego działkami rolnymi deklarowanymi do płatności. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, iż określone terminy na złożenie wniosków (tj. od 15 marca do 15 maja) dotyczą również obowiązkowych załączników graficznych, na których producent rolny powinien zaznaczyć granice zadeklarowanych działek rolnych. W przypadku złożenia materiału graficznego po wyznaczonym terminie kwota płatności powinna zostać obniżona o 1% za każdy dzień roboczy. W niniejszych zaś sprawach kompletne wnioski, tj. wraz z obowiązkowymi załącznikami graficznymi zostały złożone 2 czerwca 2014 r., a więc 12 dni roboczych po terminie określonym w ustawie, a zatem pomniejszenie kwoty przyznanej pomocy zostało w każdym przypadku obniżone o 12%. Termin do złożenia wzniosu i załączników graficznych nie podlega przywróceniu. Skarżący złożył trzy jednobrzmiące skargi, które Sąd I instancji połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, a następnie wyrokiem z 17 listopada 2015 r. oddalił skargi. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że postępowania administracyjne toczące się przed ARiMR w zakresie instrumentów finansowych jak płatności bezpośrednie, płatności rolnośrodowiskowe czy pomoce finansowe przyznawane w ramach wspierania rozwoju obszarów wiejskich charakteryzują się dużym stopniem formalizmu oraz pewną specyfiką uregulowań, które mają to postępowanie przyśpieszyć, nakładając więcej obowiązków na osoby, które się o takie wsparcie ubiegają. Przejawem takich uregulowań są przepisy zawarte w dwóch ustawach dotyczących przyznania określonego wsparcia finansowego, to jest w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173; dalej: ustawa o ONW) oraz w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164). W obu tych ustawach z 2007 r. ustawodawca w zasadzie w analogiczny sposób uregulował zasady postępowania administracyjnego dotyczącego owych pomocy finansowych, to jest w sposób zasadniczo odmienny od reguł obowiązujących w postępowaniach opartych w całości na przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.; dalej: k.p.a.). Przede wszystkim z mocy art. 3 ust 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich oraz analogicznej regulacji z art. 21 ust 1 ustawy o ONW do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w sprawach indywidualnych w drodze decyzji stosuje się w pierwszej kolejności zasady i warunki wynikające z przepisów prawa wspólnotowego dotyczących poszczególnych płatności, następnie przepisy prawa krajowego dotyczącego tych płatności i dopiero, gdy te przepisy danej kwestii nie regulują, posiłkować należy się przepisami k.p.a. Sąd zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, że wniosek rolnika o przyznanie płatności jest podaniem w rozumieniu k.p.a., którego ewentualne braki, wobec braku odrębnej regulacji tej kwestii w przepisach prawa dotyczących poszczególnych płatności, winny być usunięte w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Nie można jednak zaaprobować poglądu skarżącego, że w razie uzupełnienia tych braków w terminie wskazanym w art. 64 § 2 k.p.a., tak jak to miało miejsce w niniejszych sprawach, konsekwencją tego będzie uznanie, że termin wniesienia powinien być liczony od dnia wniesienia wniosków zawierających braki. Sąd zwrócił uwagę z jakimi brakami wniosków w niniejszej sprawie mamy do czynienia, jaka jest ich waga i znaczenie dla prawidłowego załatwienia poszczególnych wniosków oraz czy i jakie skutki prawne przepisy prawa unijnego i krajowego dotyczące tych płatności (pomocy finansowej) wiążą z uzupełnianiem owych braków wniosków, po terminie zakreślonym składania wniosków. Rzecz dotyczy załączników graficznych obrazujących zadeklarowane we wnioskach działki rolne w ramach poszczególnych działek ewidencyjnych. W ten sposób rolnik dokonuje jednoznacznej identyfikacji działek rolnych i ich granic. Zgodnie z art. 25 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich rolnik winien złożyć kolejny wniosek o przyznanie płatności i dołączyć do niego materiał graficzny przesłany lub udostępniony przez Agencję. Jest zatem klarowne, że ów materiał graficzny jest obowiązkowym załącznikiem do wniosku o przyznanie płatności, jak słusznie wywodzi organ odwoławczy, a wniosek złożony bez takiego załącznika jest wnioskiem niekompletnym. Podobnie, zgodnie z § 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, Agencja udostępnia rolnikowi, który złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej materiał graficzny z oznaczeniem co najmniej granic i numerów działek ewidencyjnych, na których jest realizowane zobowiązanie rolnośrodowiskowe, natomiast rolnik zaznacza na materiale graficznym granice działek rolnych, na których realizuje poszczególne pakiety i warianty objęte zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, oraz występujące w jego gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, część działki rolnej, która ma pozostać nieskoszona w danym roku - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 lub 5, miejsca na działce rolnej, w których są zasadzone poszczególne drzewa odmian wymienionych w ust. 3 pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia lub odmian tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed 1950 r. - w przypadku realizacji wariantu czwartego pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 6, a następnie dołącza ten materiał graficzny do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, począwszy od drugiego roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Z powyższego również wynika, iż przesłany przez Agencję materiał graficzny w przypadku ubiegania się o płatność rolnośrodowiskową, jest obowiązkowym załącznikiem do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, wskazuje nie tylko na granice działek rolnych, ale też na szczegółowy sposób ich użytkowania. Tak więc taki wniosek złożony bez powyższych załączników jest wnioskiem niekompletnym. Z kolei zaś § 5 ust. 3a rozporządzenia ONW, stanowi, że do wniosku o przyznanie płatności ONW rolnik dołącza materiał graficzny o którym mowa w art. 12 ust. 3 rozporządzenia 1122/2009. Ten ostatni przepis stanowi zaś, że materiały graficzne przekazane rolnikowi określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. Z powyższego także wynika, iż przesłany przez Agencję materiał graficzny jest obowiązkowym załącznikiem do wniosku o przyznanie wskazanej płatności. Sąd podkreślił, że ustalając wagę i znaczenie rzeczonych materiałów graficznych, stanowiących obligatoryjne elementy, załączniki wniosków o przyznanie wsparcia rolników środkami unijnymi, przejść należy do przepisów regulujących konsekwencje niedotrzymania terminu do składania stosownych wniosków. Otóż art. 23 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia 1122/2009, które będzie miało zastosowanie do płatności o które ubiega się skarżący, stanowi, że z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy po wyznaczonym terminie, prowadzi do obniżki kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik, gdyby złożył wniosek w terminie, o 1% za każdy dzień roboczy. Co istotne dla oceny trafności omawianego zarzutu skarg, zgodnie z akapitem drugim przywołanego art. 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, pomijanego konsekwentnie przez skarżącego, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy, lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. Przytoczony m.in. przepis art. 12 rozporządzenia 1122/2009 w ust. 3 stanowi, że materiały graficzne przekazane rolnikowi określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnika wskazuje położenie każdej działki rolnej. Bezpodstawnie zatem skarżący podnosi w skargach, że przepis art. 23 rozporządzenia 1122/2009 stosuje się wyłącznie w stosunku do złożenia wniosku po terminie, a nie załączników, bowiem jednoznaczny w swej wymowie akapit drugi art. 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009 stanowi, iż obniżkę płatności należy zastosować również w przypadku, jeśli po terminie zostały złożone jakiekolwiek dokumenty, umowy i oświadczenia stanowiące o kwalifikowalności do płatności, w szczególności te wymienione w art. 12 i 13 tegoż rozporządzenia, a więc również załączniki graficzne z zaznaczonymi przez producenta rolnego działkami rolnymi deklarowanymi do płatności oraz wskazanym sposobem użytkowania w przypadku określonej płatności. W świetle przedstawionych przepisów, nie może budzić wątpliwości, że termin na złożenie wniosków do 15 maja danego roku, odnosi się także do obowiązkowych załączników graficznych, na których producent rolny powinien zaznaczyć granice zadeklarowanych działek rolnych. Prawidłowo zatem ustalając, że wnioski o przyznanie płatności wraz z obowiązkowymi załącznikami graficznymi zostały złożone 2 czerwca 2014 r., a więc 12 dni roboczych po terminie, który przypomnienia wymaga upłynął w 15 maja 2014 r. organy ARiMR dokonały korekty płatności przypadającej skarżącemu, o 1% za każdy dzień roboczy. Sąd stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącego nie mógł znaleźć zastosowanie przepis art. 21 rozporządzenia 1122/2009, który przewiduje dla producentów rolnych, możliwość poprawienia w każdym czasie oczywistych błędów wniosku o przyznania pomocy. Jak zaznaczono powyżej załączniki graficzne są obowiązkowym elementem (załącznikiem) wniosku, a jego znaczenie jest doniosłe, gdyż nie tylko określa granice referencyjne działki rolnej co należy do obowiązków rolnika, ale także przy poszczególnych płatnościach wskazuje na sposób użytkowania działki lub jej części w danym roku. Korekta przewidziana w cytowanym przepisie odnosi się natomiast do oczywistych błędów, nie mających znaczenia dla merytorycznego rozpatrzenia wniosków, a więc nie wpływających na zakres żądania. W razie opóźnienia złożenia kompletnego wniosku, a więc obejmującego załączniki wskazane w art. 12 i 13 rozporządzenia 1122/2009 o ponad 25 dni kalendarzowych, powoduje, że wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Świadczy to o tym, że takie braki jakie zawierały wnioski skarżącego złożone organowi I instancji, nie podlegają korekcie w trybie art. 21 cyt. rozporządzenia, a więc w każdym czasie, gdyż ich uzupełnienie po upływie 25 dni roboczych od terminu ustawowego nie wywierałoby żadnych skutków. Sąd za chybione uznał zarzuty dotyczące obrazy przepisów związanych z realizacją zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 8, art. 9 i i art. 11 k.p.a., co wiąże, z tym, że organy wyciągnęły wobec skarżącego negatywne konsekwencje polegające na uznaniu wniosków za złożone po terminie, co skutkowało przyznaniem płatności w pomniejszonej wysokości, pomimo, że nie dopełniły swojego obowiązku doręczenia skarżącemu wyrysów map. Sąd wskazał, że organy stosując się do obowiązujących przepisów prawa nie mogły naruszyć zasady praworządności i proporcjonalności. Po drugie, Dyrektor ARiMR, ustalił w wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych w ramach postępowania odwoławczego, że przesyłka zawierająca wniosek spersonalizowany wraz z obowiązkowym materiałem graficznym została przesłana do skarżącego 25 lutego 2014 r. Faktu otrzymania takiej przesyłki skarżący nie kwestionuje. Zatem należy przyjąć, że w razie, gdyby skarżący w ramach tej przesyłki nie otrzymał materiału graficznego, czego jednak nie wykazał, miał dość czasu, aby o taki wystąpić. Tym bardziej, że skarżący składał wnioski kontynuacyjne, a więc znał ciążące na nim obowiązki, których treść wynikała zresztą z pouczeń zawartych w formularzach wniosków oraz szczegółowej instrukcji wypełnienia wniosku o przyznanie płatności na rok 2014. Sąd podkreślił, że w obu ustawach z 2007 r. ustawodawca w zasadzie w analogiczny sposób uregulował zasady postępowania administracyjnego, tj. w sposób zasadniczo odmienny od reguł obowiązujących w postępowaniach opartych w całości na przepisach k.p.a. Z mocy art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o ONW i art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich organy Agencji nie są już zobowiązane do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Z kolei dalsze przepisy to jest odpowiednio art. 21 ust. 3 ustawy o ONW i art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich w sposób całkowicie odmienny od k.p.a. ustalają zasady rozkładu dowodu, nakładając na strony postępowania (lub inne uczestniczące w postępowaniu) obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu został przerzucony na osobę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W zakresie obowiązku informacyjnego organu, także na gruncie omawianych ustaw, obowiązują modyfikacje w stosunku do ogólnych reguł określonych w k.p.a. Art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o ONW i art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich nakładają na organy Agencji obowiązek udzielenia stronom niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, ale na żądanie stron. Na gruncie omawianych ustaw z 2007 r. pewnym modyfikacjom podlega także wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, autonomicznie określając zakres obowiązku organów w tym zakresie do zgłoszonych żądań stron (art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy o ONW i art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich). Specyfika postępowań administracyjnych toczących się przed organami Agencji w zakresie przyznania określonego wsparcia finansowego wymaga od stron tego postępowania i innych osób w nim uczestniczących, większej dbałości w prowadzeniu swoich spraw indywidualnych. Jeżeli więc skarżący w rzeczywistości nie otrzymał załącznika graficznego, czego jednak nie wykazał, a urządzenia ewidencyjne będące w posiadaniu organów Agencji wskazują na odmienny stan rzeczy, to nie przedsięwziął żadnych kroków zabezpieczających się przed konsekwencjami nie złożenia kompletnego wniosku w terminie. O braku elementarnej staranności w prowadzeniu swoich spraw, świadczy z kolei zachowanie skarżącego, sprowadzające się do przesłania wniosku w ostatnim dniu terminu za pośrednictwem poczty, z adnotacją, iż załączniki graficzne nie zostały mu dostarczone. Z przedstawionych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargi oddalił. W skardze kasacyjnej zaskarżono wyrok Sądu I instancji w całości. Na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyroki zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, poprzez błędne zastosowanie przedmiotowego przepisu, gdzie przepis ten nie znajduje zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym, gdyż skarżący złożył wnioski o przyznanie płatności w wymaganym terminie, a załączniki graficzne do wniosku zostały złożone w wyniku uzupełnienia braków formalnych wniosku, co stanowi korektę wniosku wynikająca z oczywistego błędu, który nie został zawiniony przez skarżącego, a wynikał z zaniechania organy w doręczeniu skarżącemu przedmiotowych załączników w wyznaczonym terminie; 2. art. 21 rozporządzenia 1122/2009, poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że przedmiotowy przepis nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdzie należy stwierdzić, że skarżący dokonał korekty wniosku w związku z wykryciem przez organ oczywistego błędu jakim było niezłożenie załączników graficznych wraz z wnioskiem, co było związane z uchybieniem jakiego dopuścił się organ, nie doręczając tychże załączników graficznych skarżącemu; 3. art. 21 ustawy ONW, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz poprzez naruszenie zasady praworządności; 4. art. 57 § 5 oraz art. 64 § 2 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że podanie o przyznania płatności zostało złożone po terminie, gdzie wnioski o przyznanie płatności zostały złożone w wymaganym przepisami prawa terminie tj. do 15 maja; 5. art. 64 § 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie uzupełnienia przez skarżącego na wezwanie organu, braków formalnych wniosku w związku z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3, art. 25 ust. 6 ustawy o płatnościach bezpośrednich, a w konsekwencji także art. 8 k.p.a. Obowiązkiem organów administracji jest załatwienie sprawy zgodnie z przepisami prawa, ale prawo to nie może być interpretowane w sposób, że błędy formalne uznawane są za wywołujące skutki materialnoprawne; 6. art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, poprzez naruszenie zasady praworządności; 7. art. 25 ustawy o płatnościach bezpośrednich w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i przerzucenie negatywnych konsekwencji zaniechania organu na skarżącego, w sytuacji, gdy w związku z uchybieniem organu i niedoręczeniem skarżącemu załączników graficznych nie miał on możliwości złożenia tychże załączników wraz ze złożonym wnioskiem. Należy mieć na uwadze, że skarżący uzupełnił braki formalne wniosku po wezwaniu do uzupełnienia tychże braków przez organ. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna, która w istocie stanowi powtórzenie zarzutów zamieszczonych w skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty zarówno naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego, choć sam sposób ich sformułowania nie jest poprawny. Wskazać bowiem należy, że kasator jako podstawę prawną zarzutów skargi kasacyjnej wpierw powołał przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a., który dotyczy naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ istotny wpływ na wynik sprawy. Po czym wskazał, że zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania materialnego, tj.: art. 21 i art. 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, art. 21 ustawy ONW, art. 57 § 5, art. 8, art. 64 § 2 k.p.a., art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3, art. 25 ust. 6 ustawy o płatnościach bezpośrednich, poprzez ich błędne zastosowanie, bądź niezastosowanie. Przechodząc do oceny tak skonstruowanych zarzutów naruszenia przepisów, stwierdzić należy, że kasator wymieszał zarzuty dotyczące norm materialnych (art. 21 i 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, art. 25 ust. 6 ustawy o płatnościach bezpośrednich) z przepisami o charakterze proceduralnym (art. 21 ustawy ONW, art. 57 § 5, art. 8, art. 64 § 2 k.p.a., art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich). Dodatkowo zauważyć należy, że kasator zarzucając Sądowi I instancji naruszenie wymienionych przepisów proceduralnych nie wskazuje na naruszenie przez ten Sąd przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że rozpatrując skargę sądy administracyjne nie stosują przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jako przepisów proceduralnych, ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi zostało uregulowane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie mógł więc Sąd I instancji uchybić powołanym w skardze kasacyjnej przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, ani też przepisom art. 21 ustawy ONW i art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3, ustawy o płatnościach bezpośrednich, gdyż ich nie stosował. Skuteczne zakwestionowanie prawidłowości kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył ten sąd, a następnie powiązania zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym. Skarga kasacyjna jest wnoszona bowiem od wyroku sądu pierwszej instancji i dlatego wymienione w niej zarzuty winny dotyczyć wyroku wydanego przez ten sąd a nie kontrolowanej przez sąd administracyjny decyzji organu administracyjnego. Jeśli zatem strona postępowania w skardze kasacyjnej chce zakwestionować ocenę sądu pierwszej instancji dotyczącą prawidłowości zastosowania przez organ administracji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to powinna w zarzutach skargi kasacyjnej powołać odpowiednie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia tych wymogów. Dostrzegając wspomniane nieprawidłowości natury formalnej Naczelny Sąd Administracyjny kierował się względami przedstawionymi w uzasadnieniu uchwały NSA w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 1 poz. 1) i stwierdził, że pomimo błędów konstrukcyjnych środka odwoławczego, jego treść - powołane zarzuty i ich uzasadnienie, pozwala na ustalenie granic postępowania kasacyjnego i dokonanie merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonego wyroku. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia zagadnienia czy Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował decyzje organów ARiMR, że złożenie kompletnych wniosków 2 czerwca 2014 r. (tj. wraz z obowiązkowymi załącznikami graficznymi, a więc 12 dni roboczych po terminie określonym w ustawie), dawało podstawy do obniżenia kwoty przyznanych płatności i pomocy finansowej w każdym przypadku o 12%. Kasator zarzuca błędne zastosowanie art. 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, ponieważ jego zdaniem przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż skarżący złożył wnioski w wymaganym terminie, a załączniki graficzne do wniosków zostały złożone w wyniku uzupełnienia braków formalnych wniosków, co stanowi korektę wniosków wynikająca z oczywistego błędu, który nie został zawiniony przez skarżącego, a wynikał z zaniechania organu w doręczeniu skarżącemu załączników graficznych w wyznaczonym terminie. W ocenie zaś organów, zaakceptowanej przez Sąd I instancji, termin na złożenie wniosków do 15 maja danego roku, odnosi się także do obowiązkowych przesła lania załączników graficznych, na których producent rolny powinien zaznaczyć granice zadeklarowanych działek rolnych. Prawidłowo zatem ustalając, że wnioski o przyznanie płatności i pomocy finansowej wraz z obowiązkowymi załącznikami graficznymi zostały złożone 2 czerwca 2014 r., a więc 12 dni roboczych po terminie, który upłynął w 15 maja 2014 r. organy dokonały korekty, o 1% za każdy dzień roboczy. Rozstrzygając sporną kwestią koniecznym jest przytoczenie treści art. 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, zgodnie z którym – z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy po wyznaczonym terminie, prowadzi do obniżki kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik, gdyby złożył wniosek w terminie, o 1% za każdy dzień roboczy. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków szczególnych podejmowanych przez państwa członkowskie odnośnie do potrzeby składania jakichkolwiek dokumentów uzupełniających w wyznaczonym czasie w celu umożliwienia ustalenia terminów oraz przeprowadzenia skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy. W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie odnosiła się do kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy. Jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Powołany w art. 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009 przepis art. 12 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi m.in., iż materiały graficzne przekazane rolnikowi określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej Tak więc Sąd I instancji trafnie przyjął, że przepis art. 23 rozporządzenia 1122/2009 stosuje się również w przypadku złożenia po terminie załączników, a nie tylko samego wniosku. Z powyższych przepisów wynika bowiem jednoznacznie, iż określone terminy na złożenie wniosków (tj. od 15 marca do 15 maja) dotyczą również obowiązkowych załączników graficznych, na których producent rolny powinien zaznaczyć granice zadeklarowanych działek rolnych. W przypadku złożenia materiału graficznego po wyznaczonym terminie kwota płatności powinna zostać obniżona o 1% za każdy dzień roboczy. Z powyższych przyczyn za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że także drugi z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 21 rozporządzenia 1122/2009 jest chybiony. Zgodnie z tym przepisem nie naruszając przepisów art. 11-20, wniosek o przyznanie pomocy może być poprawiony w każdym momencie po jego złożeniu, w przypadku gdy właściwy organ wykrył oczywiste błędy. Sąd I instancji trafnie wywiódł, że przepis ten nie znajdował zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, ponieważ załączniki graficzne są obowiązkowym elementem wniosku, a ich znaczenie jest doniosłe, gdyż nie tylko określa granice referencyjne działki rolnej co należy do obowiązków rolnika, ale także przy poszczególnych płatnościach wskazuje na sposób użytkowania działki lub jej części w danym roku. Korekta przewidziana w cytowanym przepisie odnosi się natomiast do oczywistych błędów, nie mających znaczenia dla merytorycznego rozpatrzenia wniosków, a więc nie wpływających na zakres żądania. Opóźnienia natomiast złożenia kompletnego wniosku, a więc obejmującego załączniki wskazane w art. 12 i 13 rozporządzenia 1122/2009 o ponad 25 dni kalendarzowych, powoduje, że wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Świadczy to o tym, że takie braki jakie pierwotnie zawierały wnioski skarżącego (brak załączników graficznych działek), nie podlegają korekcie w trybie art. 21 rozporządzenia 1122/2009. Konsekwencją zastosowania przez Sad I instancji właściwej wykładni przepisów art. 23 ust. 1 i art. 21 rozporządzenia 1122/2009 r. jest to, że organy ARiMR – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – prawidłowo zastosowały przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 64 § 2 k.p.a. W związku z tym, że złożone przez skarżącego 15 maja 2014 r. wnioski o przyznanie płatności i pomocy finansowej nie były prawidłowe (kompletne), z uwagi na brak wymaganych załączników graficznych działek zgłoszonych do złożonych wniosków, Kierownik ARiMR właściwie wezwał skarżącego do ich uzupełnienia, co skutecznie wykonał skarżący 2 czerwca 2014 r. Przy czym podkreślić należy, że uzupełnienie wniosków przez skarżącego w wyniku wezwania organu, nie skutkuje uznaniem, iż złożone przez niego 15 maja 2014 r. wnioski były kompletne. Podkreślenia bowiem wymaga, że przepis art. 23 rozporządzenia 1122/2009 jest dostatecznie precyzyjny i nie wymaga uszczegółowienia w przepisach prawa krajowego. Zaakcentować należy, że regulacja zawarta w art. 64 § 2 k.p.a. ustanawiająca terminy uzupełnienia braków formalnych, nie stanowi odstępstwa ani też uzupełnienia przepisu art. 23 rozporządzenia 1122/2009. Tym samym, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organy administracji rozpatrujące wniosek skarżącego zasadnie uznały, że złożenie kompletnego wniosku nastąpiło 2 czerwca 2014 r., tj. z 12 dniowym opóźnieniem terminu, który upływał 15 maja 2014 r. Następstwem powyższego było zmniejszenie, na podstawie powołanego art. 23 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009 wysokości przysługujących skarżącemu kwot płatności o 1%, za każdy dzień opóźnienia. Za niezasadne należało uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w ramach których kasator twierdzi, że zaniechania organu w postaci niedoręczenia mu załączników graficznych spowodowało przerzucenie na niego negatywnych konsekwencji w postaci przyznania pomniejszonych płatności, co narusza zasady praworządności i zaufania do organów administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd I instancji trafnie w zaskarżonym wyroku stwierdził, że organy stosując się do obowiązujących przepisów prawa nie mogły naruszyć zasady praworządności. Ponadto podkreślić należy, że kasator nie podważył skutecznie dokonanego przez Dyrektora ARiMR ustalenia w ramach postępowania odwoławczego, że przesyłka zawierająca spersonalizowane wnioski wraz z obowiązkowymi materiałami graficznymi została przesłana do skarżącego 25 lutego 2014 r. Faktu otrzymania takiej przesyłki skarżący nie zakwestionował. Zatem Sąd I instancji za organami administracji zasadnie przyjął, że gdyby skarżący w ramach tej przesyłki nie otrzymał materiału graficznego, czego jednak nie wykazał, miał dość czasu, aby o taki wystąpić. Tym bardziej, że skarżący składał wnioski kontynuacyjne, a więc znał ciążące na nim obowiązki, których treść wynikała z pouczeń zawartych w formularzach wniosków oraz szczegółowej instrukcji wypełnienia wniosku o przyznanie płatności na 2014 r. Reasumując stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonych decyzji, w szczególności nie naruszył przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w petitum skargi kasacyjnej. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804).