IV SA/Wa 2352/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją [...] z dnia [...] maja 2015r. działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 24 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (j. t. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z p. zm.) i art. 127 § 2 kpa w zw. z art. 17 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/SKO) po rozpatrzeniu odwołania M. K. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...].07.2014r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz dobudowie nowego budynku (bez garażu), z przeznaczeniem na dzienny i całodobowy dom pobytu dla osób starszych (z wykorzystaniem istniejącej infrastruktury technicznej, w tym wjazdu), na działce nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...], na terenie Dzielnicy [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że w dniu 12.02.2014r. P. K. (dalej jako inwestor) złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie funkcji istniejącego budynku oraz dobudowie nowego budynku (bez garażu) z wykorzystanie istniejącej infrastruktury technicznej (z wjazdem) - dzienny i całodobowy dom pobytu dla osób starszych na działce nr ew. [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...].07.2014r. Zarząd Dzielnicy [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla ww. inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. K. zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem reguł zawartych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa poprzez: 1) brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i wskazania w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul. [...] i ul. [...], gdy faktycznie planowana inwestycja na działce nr ew. [...] nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, natomiast ma ona ów dostęp do drogi publicznej wyłącznie poprzez sąsiadującą z nią działkę ew. [...], która to nie została uwzględniona w przedmiotowej decyzji jako niezbędna do tego, aby wskazane warunki zabudowy zawarte w decyzji były możliwe do spełnienia, 2) brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i wskazania w uzasadnieniu decyzji, że planowana inwestycja w postaci dziennego i całodobowego domu pobytu dla osób starszych zachowuje wszelkie wymogi jakie przewiduje art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie kontynuacji funkcji, gdy tymczasem żaden obiekt ze wskazanych w uzasadnieniu decyzji, który znajduje się na obszarze wyznaczonym do analizy, nie jest obiektem całodobowym, a tym samym planowana inwestycja będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji nie stanowi kontynuacji funkcji. Skarżąca zarzuciła także wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego, tj. § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego nie zastosowanie i nie uwzględnienie przez organ I instancji czym jest dom jednorodzinnych a czym jest budynek zamieszkiwania zbiorowego, i wydanie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy, która naruszając zasadę "dobrego sąsiedztwa" poprzez umożliwienie połączenia w ostrej granicy budynków o różnej kubaturze i funkcji, faktycznie wprowadza możliwość rozdzielenia funkcji istniejącego budynku w zabudowie bliźniaczej, na część jednorodzinną (istniejącą) oraz część będącą de facto budynkiem zamieszkiwania zbiorowego (planowana), co jest niezgodne z jego przeznaczeniem i w znacznym stopniu narusza jego dotychczasową funkcję. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ II instancji utrzymując decyzję z dnia [...].07.2014r. w mocy wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 – dalej jako ustawa/upzp) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub na wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Podał, że art. 61 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, (z uwzględnieniem ust. 5), jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu; w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) organ administracji wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków wymienionych w cytowanym wyżej art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia) i wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). SKO wskazało, że w sprawie, stosownie do ww. przepisów prawidłowo wyznaczono granice obszaru analizowanego a następnie przeprowadzono analizę tego obszaru, po czym ustalono warunki zabudowy. Powołując się na orzecznictwo organ wyjaśnił, że celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Natomiast ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami prawa budowlanego poprzez m.in. zbadanie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę i, dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestora i wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO uznało za niezasadny zarzut wskazujący na to, że działka nr ew. [...] nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, gdyż oddzielenie nieruchomości od drogi publicznej przestrzenią stanowiącą inną nieruchomość przy założeniu, że właścicielem obu działek jest ten sam podmiot, pozwala stwierdzić, iż nieruchomość, która nie jest położona bezpośrednio przy drodze publicznej w sensie prawnym posiada dostęp do takiej drogi. Taki dostęp do drogi jest w swej istocie równoznaczny z dostępem bezpośrednim (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11.12.2013r., sygn. akt II SA/Po 1011/13, LEX nr 1437418, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 05.02.2014r., sygn. akt II SA/Bd 1462/13). Organ wskazał, że inwestor jest współwłaścicielem działki nr [...], uprawnionym, podobnie jak pozostali współwłaściciele do korzystania z działki nr [...], w tym do przechodu i przejazdu przez tę działkę, a zatem nieruchomość objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej. Organ uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zakresie braku kontynuacji funkcji i wyjaśnił, że kontynuacja funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie oznacza, że na danym terenie może powstać jedynie inwestycja powielająca istniejącą zabudowę (np. tylko budynki jednorodzinne, tylko stacje benzynowe, itp.) gdyż "pojęcie "kontynuacja funkcji" jakim posłużono się w tym przepisie nie oznacza tożsamości planowanej zabudowy pod względem rodzaju i charakteru planowanych usług lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Organ podał, że warunek kontynuacji funkcji jest spełniony zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące. Kontynuacja funkcji nie oznacza bowiem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy lecz wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym" W tym zakresie organ przywołał wyrok WSA w Gliwicach, z dnia 10.07.2014r., sygn. akt II SA/G1 249/14, LEX nr 1490551 oraz wyrok z dnia 20.03.2014r., sygn. akt II SA/Po 1137/13, LEX nr 1542222). Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego wydania decyzji z naruszeniem prawa materialnego, tj. § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez naruszenie zasady "dobrego sąsiedztwa" wyrażające się połączeniem w ostrej granicy budynków o różnej kubaturze i funkcji Kolegium uznało, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie doszło do naruszenia powołanego przepisu. W tym zakresie SKO wyjaśniło, że - jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - ww. rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ma zastosowanie na etapie postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę a zatem przepisy te nie mogą być podstawą do orzekania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (wyrok NSA z dnia 07.02.2014r., sygn. akt II OSK 2151/12, LEX nr 1444439). Skargę na opisaną na wstępie decyzję złożyła M. K. (dalej jako skarżąca). Decyzji tej zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj: 1. art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i wskazania w uzasadnieniu decyzji przez organ drugiej instancji, że planowana inwestycja w postaci dziennego i całodobowego domu pobytu dla osób starszych zachowuje wszelkie wymogi: - jakie przewiduje art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy w zakresie kontynuacji funkcji, ponieważ żaden obiekt ze wskazanych w uzasadnieniu decyzji, który znajduje się na obszarze wyznaczonym do analizy, nie jest obiektem całodobowym, a jedynie obiektem, który zaspokaja zwykłe (codzienne) potrzeby lokalnej społeczności w ciągu dnia. - jakie przewiduje art. 61 ust. 1 pkt. 3 ustawy w zakresie istniejącego uzbrojenia terenu oraz wymogów w przedmiotowym zakresie jakie musi spełnić planowana inwestycja; 2. art. 7 w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i wskazania w uzasadnieniu decyzji przez organ drugiej instancji, że strony poinformowane zostały o wszelkich dowodach zebranych podczas postępowania administracyjnego; - wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem § 3 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego nie zastosowanie i nie uwzględnienie przez organ drugiej instancji, iż planowana inwestycja z uwagi na zbyt mały obszar działki pozostającej bez naniesień nie spełni wymogów w zakresie proporcji zabudowy do zieleni oraz ilości miejsc parkingowych w ilości zgodnej ze wskaźnikiem parkingowym dla przedmiotowej strefy tj. 25-38 miejsc na 1000 m2 powierzchni użytkowej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego oraz prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. [art. 1 § 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) dalej ppsa ] Przeprowadzone w tak określonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. W działaniu organu administracji Sąd nie dopatrzył się ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja została przy tym rzeczowo i wyczerpująco uzasadniona, co czyni zadość art. 107 § 3 kpa. Decyzja o warunkach zabudowy powinna odpowiadać przesłankom materialnym i formalnym określonym w art. 60 i 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.w.) Celem takiej decyzji jest określenie zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na danym obszarze, a ponieważ jest wydawana na obszarach, na których nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przesądza ona o zgodności zamierzonej inwestycji z ogólnym tzw. państwowym porządkiem przestrzennym, tj. ustawami szczególnymi i wymogami określonymi w art. 61 ust. 1 upzp. Przywołane wyżej przepisy uzależniają wydanie decyzji o warunkach zabudowy od łącznego spełnienia określonych wyżej a zawartych w art. 61 ustawy warunków. Nie ma wątpliwości, że w stanie faktycznym sprawy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W tym zakresie Sąd uwzględnił choćby zabudowę istniejącą wzdłuż ul. [...] (na sąsiedniej nieruchomości). Wbrew zarzutom skargi nie budzi też wątpliwości, że objęty decyzją teren ma dostęp do drogi publicznej. Nieruchomość inwestora położona jest bezpośrednio przy drodze publicznej na rogu dwóch ulic tj. ul. [...] i [...] a to oznacza, że faktycznie posiada dostęp do drogi publicznej z dwóch stron. Inwestycja została przy tym uzgodniona z Zarządcą ul. [...]. Nieruchomość ta, jako że od lat jest zabudowana budynkiem mieszkalnym – posiada wymagane uzbrojenie terenu wystarczające dla opisywanego zamierzenia budowlanego. Wyposażona jest w przyłącza wodociągowe, elektroenergetyczne, gazowe i wodociągowe. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a przepisy odrębne nie stawiają na ww. terenie dodatkowych wymogów. Zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy w sposób wystarczający precyzuje warunki, jakie należy spełnić przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Rację ma przy tym SKO podnosząc, ze wszelkie techniczne zagadnienia dotyczące planowanej inwestycji nie są przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jak również hipotetyczne ograniczenia w użytkowaniu obiektu, którego dotyczy wniosek inwestora. W orzecznictwie utrwalił się jednolity pogląd, wskazujący na to, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Chodzi o kwestie ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. W konsekwencji, na co słusznie zwrócił uwagę organ, ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. d ustawy w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych. Sąd podziela zatem argumentację organu opartą choćby na stanowisku zawartym w wyroku WSA z dnia 13.07.2010r., sygn. akt II SA/Ol 140/10, że dopuszczenie nowej zabudowy zależy od stwierdzenia, że zabudowa taka wraz z zabudową już istniejącą w sąsiedztwie będzie kształtowała harmonijną przestrzeń z uwzględnieniem uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, a także kompozycyjno-estetycznych zgodnych z założeniami ładu przestrzennego. Stąd też konieczne jest sporządzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym jest planowana inwestycja. W tym zakresie warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Istotne jest przy tym, że warunek sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora lub kontestującego jego plany właściciela terenu sąsiedniego. Nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, że będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowowprowadzana funkcja nie ograniczy obecnej. Innymi słowy, jak wskazał organ, pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową nakazującą rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela (inwestora), po to aby mogła zostać zrealizowana zasada wolności zagospodarowania terenu. Strona skarżąca kwestionuje naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa wskazując nie na aspekty czysto przestrzenne (architektoniczne czy kubaturowe) lecz na aspekty użytkowe. Podnosi mianowicie, że w dobudowanym do jej domu zarówno w dzień i w nocy będą przebywać ludzie. Okoliczność ta nie jest przedmiotem zainteresowania dziedziny z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, a przy tym nie może ujść z pola widzenia, że właściciele nieruchomości sąsiednich również przebywają w swoich domach czy mieszkaniach – zarówno w dzień jak i w nocy. Zasada dobrego sąsiedztwa, jak się wskazuje w orzecznictwie , jest zachowana wtedy, gdy na terenie objętym analizą istnieje już co najmniej jeden obiekt zbliżony w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, do obiektu będącego przedmiotem wydanej w sprawie decyzji, a wyniki analizy urbanistycznej będą pozwalały na dostosowanie projektowanej zabudowy do istniejącego obiektu, jako elementu zastanego na danym terenie ładu przestrzennego. Skoro na analizowanym terenie mamy do czynienia z zabudową jednorodzinną (bliźniaczą) i wielorodzinną, to budynek przeznaczony na dzienny i całodobowy dom pobytu dla osób starszych stanowi kontynuację funkcji zastanej w obszarze analizowanym, w szczególności w zakresie funkcji mieszkaniowej. Trzeba też podkreślić, że jeśli chodzi o dotychczasowy sposób zabudowy objętej wnioskiem nieruchomości, to w stosunku do obszaru analizowanego, zwłaszcza gdy mowa o zabudowie wzdłuż ul. [...] czy ul. [...] (od frontu ulicy) – nieruchomość inwestycyjna wykazuje stosunkowo duży potencjał gdy chodzi o możliwości rozbudowy istniejącego budynku a przy tym, co niezwykle istotne, posiada dostęp do drogi publicznej z dwóch stron. Powyższe ma również wpływ na ocenę możliwości zapewnienia dla tej inwestycji odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, na co zwracała uwagę strona skarżąca. Jednak ta ostatnia kwestia również nie jest przedmiotem analizy w kontrolowanym postępowaniu, bo kwestie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych będą przedmiotem analizy organu administracji przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Ponadto, gdy idzie o warunki obsługi w zakresie komunikacji, to jak jednoznacznie wynika z decyzji organu I instancji – zostały one szczegółowo sprecyzowane po stosownym uzgodnieniu z zarządcą ul. [...], ukierunkowując zresztą miejsce zjazdu jak i położenie miejsc parkingowych właśnie przy ul. [...] a nie przy ul. [...], gdzie znajduje się nieruchomość skarżącej. Odnośnie do zarzutu naruszenia przez SKO art. 10 § 1 kpa – trzeba podkreślić, że skarżąca nie wyartykułowała w skardze, jaki ewentualnie wpływ na wynik sprawy miało to, że organ nie zawiadomił jej o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym – zwłaszcza, że materiału tego nie uzupełniał. Orzecznictwo sądowoadministracyjne stoi na stanowisku, ze strona, która zarzuca organowi administracji niezapewnienie udziału w postępowaniu – winna (skoro co do zasady udział w tym postępowaniu brała) jednoznacznie wykazać jakiej czynności w wyniku zaniechania organu nie mogła przedsięwziąć oraz jaki miało to wpływ na wynik postępowania. Ponieważ w skardze nie padła tego rodzaju argumentacja, Sąd uznał zarzuty w tym zakresie za nieuzasadnione. Podobnie jako niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 7 czy art. 77 § 1 kpa. Uwzględniając powyższe skargę oddalono w oparciu o art. 151 ppsa.