VII SA/Wa 1627/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją nr [...] dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. znak [...]odmawiającą Z.M.zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, garażami wraz z terenem, infrastrukturą naziemną, parkingami oraz separatorem na działce nr ew. [...]a obręb [...] przy ul. S.i ul. O. w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja Starosty [...] została poprzedzona postanowieniem nr [...]tego organu z dnia [...] listopada 2012 r., którym organ nałożył na inwestora w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym poprzez przedłożenie projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych oraz analizy zacieniania względem inwestycji zatwierdzonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...]z dnia [...] lipca 2012 r. Inwestor nie usunął nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu Starosty [...] nr [...]z dnia [...] listopada 2012 r. w zakreślonym terminie. Organ odwoławczy uznał, że nałożenie obowiązku przez organ pierwszej instancji było zasadne a ich niewykonanie przez inwestora uzasadniało odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucał organowi odwoławczemu naruszenie art. 7,8,77 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutu naruszenia przez Starostę [...] przepisów dotyczących obligatoryjnego zawieszenia postępowania, a także naruszenie prawa własności. Zdaniem skarżącego Wojewoda [...]naruszył także art. 6,7, 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] pomimo istnienia przesłanek do obligatoryjnego zawieszenia postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga została oddalona ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W pierwszej kolejności należy się odnieść do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Postanowieniem nr [...]z dnia [...]lutego 2013 r. Starosta [...] odmówił Z. M. zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...]z dnia [...] maja 2013 r. stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na to postanowienie przez Z. M. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu, a więc zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania. Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania i nie może być ona rozstrzygnięta przez organ samodzielnie. Organ winien więc ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną decyzji. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 28 maja 2008 II OSK 1698/07 Lex 499631). Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych, gdyż należy to wyłącznie do obowiązku organu prowadzącego postępowanie, a taką sytuację mamy w sprawie. Skarżący bowiem wnosił o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego decyzji nr [...]z dnia [...] lipca 2012 r. Starosty [...] udzielającej spółce z o.o. B. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno- usługowej z garażem podziemnym, miejscami garażowymi na parterze wraz z terenem- infrastrukturą naziemną i podziemną zlokalizowanego na działce nr [...]obręb [...] w [...] a więc na działce bezpośrednio graniczącej z działką [...]obręb [...] inwestora Z. M.W ocenie skarżącego do czasu zakończenia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę dla spółki z o.o. B. nie znajduje uzasadnienia nałożenie przez organ na Z. M. obowiązku przedłożenia analizy zacieniania celem sprawdzenia czy odległości budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwiają naturalne ich oświetlenie z uwzględnieniem inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkalno- usługowej na działce nr ewidencyjny [...], która została zatwierdzona ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...]z dnia [...] lipca 2012 r. Przepisami stanowiącymi podstawę materialno-prawną postanowienia z dnia [...] listopada 2012 r. są § 13, §57 i §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002.75.690). W szczególności przepis § 13 rozporządzenia wskazuje odległości budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi od innych obiektów, które umożliwiają naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Dla prawidłowej oceny przesłaniania konieczne jest ustalenie wskazanego w tym przepisie kąta i sytuacyjnego odniesienia się do niego obiektów przesłanianego i przesłaniającego. Zaniechanie przez organ takiej oceny narusza treść art. 77 § 1 K.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Projektowana zabudowa winna spełniać wymogi oświetlenia i nasłonecznienia tzw. "linijki słońca" zawarte w § 13 i §57 ww. rozporządzenia określone dla budynku projektowanego i zabudowy w sąsiedztwie. Jeśli idzie o zabudowę w sąsiedztwie będzie to zarówno zabudowa istniejąca, jak i zabudowa dla której wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. W dacie orzekania przez organ odwoławczy w dniu [...] maja 2013 r. taka sytuacja miała miejsce, z uwagi na utrzymanie decyzją nr [...]z dnia [...] września 2012 r. przez Wojewodę [...] decyzji Starosty [...] z dnia [...]lipca 2012 r. nr [...]udzielającej pozwolenia na budowę spółce z o.o. B. na działce [...]obręb [...] w [...]. Obszar oddziaływania tej inwestycji obejmuje działkę [...], a także działkę nr ewidencyjny [...]Z. M. z uwagi na posadowienie projektowanego budynku w ostrej granicy z tą działką. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie VIISA/Wa 2699/12 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]udzielającą pozwolenia na budowę dla spółki z o.o. B.na działce [...]obręb [...] w [...]. Z uzasadnienia wyroku wynika, że przyczyną uchylenia decyzji organu odwoławczego było naruszenie przepisów postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego i prawnego inwestycji co do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także niezbędnej ilości miejsc postojowych. Sąd stwierdził ponadto, że organ odwoławczy nie odniósł się do podnoszonej w toku postępowania administracyjnego kwestii dotyczącej zabezpieczenia interesów właścicieli działki sąsiedniej, a w ocenie Sądu niezbędna była szczegółowa analiza tego jak objęta projektem inwestycja na działce [...]w obrębie [...]wpływa na możliwość zagospodarowania nieruchomości [...]w obrębie [...]. Sąd wskazał, że Wojewoda [...] musi ocenić, czy zamierzenia związane z inwestowaniem na sąsiedniej nieruchomości są przyszłe i niepewne, czy też realne, przygotowane, a jedynie niemożliwe do realizacji w świetle inwestycji na działce [...]w obrębie [...]. Organ musi rozważyć czy temu projektowi przysługuje bezwzględne pierwszeństwo nawet wtedy, gdy jego projekt ogranicza czy też wyklucza zabudowę na działce sąsiedniej zgodnie z przepisami w tym z planem zagospodarowania przestrzennego. Wyrok prawomocny wiąże nie tylko strony i Sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i organy (art. 170 p.p.s.a.). Tymczasem z rozważań Sądu w sprawie VIISA/Wa 2699/12 wynika, że Wojewoda [...] winien rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę wziąć pod uwagę zamierzenia inwestycyjne na działce sąsiedniej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni podziela mając na uwadze, że prawo budowlane spełnia istotna rolę w zakresie kształtowania wzajemnych stosunków właścicieli nieruchomości sąsiednich czyli tak zwanego prawa sąsiedzkiego. Podstawowym celem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie harmonijnego wykonywania prawa własności nieruchomości, które powinno mieć zapewnioną równą dla wszystkich ochronę. Istotne znaczenie w stosunkach sąsiedzkich właścicieli nieruchomości ma usytuowanie obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach w szczególności ze względu na ograniczenie dopływu światła dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zasada równej ochrony prawa własności wymaga, aby § 13 rozporządzenia o warunkach technicznych miał zastosowanie nie tylko w przypadku, gdy na sąsiedniej działce posadowiony jest budynek, ale również wtedy gdy właściciel działki sąsiedniej zmierza do realizacji zamierzenia budowlanego i złożył wniosek o pozwolenie na budowę a także projekt budowlany. Właśnie zasada równości stron powoduje, że zasadne było nałożenie na inwestora Z. M. obowiązku sporządzenia analizy zacienienia. Zasadne było również nałożenie na inwestora Z. M. nałożenia obowiązku przedłożenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie dla celów projektowych, z uwagi na fakt, że pieczątka na mapie potwierdza jej aktualność na dzień 15 marca 2010 r. Wobec nieuzupełnienia braków określonych w postanowieniu nr [...]z dnia [...]listopada 2012 r. Starosta [...] miał podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego . Z powyższych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270.